Posts weergeven met het label Changhen Chen in Nederland. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label Changhen Chen in Nederland. Alle posts weergeven

Changheng Chen: Chinese in Nederland

dinsdag 14 januari 2014
Op Expat Mama's lees je meestal verhalen van Nederlandse moeders in het buitenland. Maar dit keer draaien we het om!

Tulpen, Amsterdam en klompen


Hier onder het verhaal van de Chinese Changheng Chen wier kennis over Nederland in drie woorden kon worden samengevat: 'Tulpen, Amsterdam en klompen'.

Maar voor Changheng Chen was dat genoeg. Want ze emigreerde 'voor de liefde' naar Nederland. Changhen Chen is getrouwd met Frank en samen zijn ze de ouders van Lilly (5) en Mia (3). Changheng Chen werkte na haar aankomst in Nederland een jaar bij I Huawei Technologies ,een Chinees internationaal bedrijf. Ze werkte daar als afdelings secretaresse en training coördinator. Totdat ze zwanger werd van haar eerste kind.

Dit is het verhaal van een Chinese vrouw over haar leven in Nederland!

Chinees expat in Nederland


Changheng Chen: 'Ik ontmoette Frank tijdens een beurs in juni 2005. Ik tolkte voor zijn bedrijf Centro Software. Het was rustig, en daardoor hadden we veel tijd om te praten. We waren nieuwsgierig naar elkaars cultuur. Drie dagen lang praatten we over van alles en nog wat. En toen de beurs was afgelopen wisselden we emailadressen uit.

Tot mijn verrassing kreeg ik al snel een mailtje van Frank, en zetten we ons contact voort via MSN. Vier maanden na onze eerste ontmoeting zocht Frank me op, en vierden we samen vakantie in Hongkong en Beijing. We waren diep verliefd op elkaar, en ik wist dat we altijd samen zouden zijn. Ik vond hem ontzettend lief, en vertrouwde hem volledig. Ik vroeg een visum aan, en in juli 2006 vertrok ik naar Nederland.

Het was mijn eerste reis naar het buitenland, en ik wist bijna niets van Nederland. Maar ik vertrouwde op Frank, en was er van overtuigd dat het allemaal goed zou komen. Toen ik aan kwam was het prachtig weer, en er volgde een mooie zomer. Inmiddels weet ik dat dit niet altijd het geval is!

Overgang China - Nederland


Wat me opviel aan Nederland was hoe schoon, rustig en veilig alles was.  Nederlanders zorgen goed voor hun milieu en dat zie je terug in de prachtige natuur. De politiek is hier democratischer en er is minder corruptie. Ook zijn in Nederland de verschillen tussen arm en rijk niet zo groot als in China.

Maar er waren ook minder leuke dingen. Zoals het Nederlandse eten. Dat vind ik niet lekker en saai. Brood en aardappels zijn nog steeds 'issues' voor mij. Ik wil hoogstens brood eten bij het ontbijt. Niet vaker! Eén keer per dag brood is echt het maximum. Als ik alleen maar brood krijg bij de lunch, heb ik daarna altijd honger. Dit probleem hebben veel Chinezen in Nederland.

Aardappels zijn in China een groente, en worden dus meestal gebruikt als een bijgerecht. Mijn schoonmoeder is een typische Nederlandse. Ze komt uit Groningen en kan niet genoeg van brood en aardappels krijgen. Gelukkig is zo lief dat ze voor mij altijd warme soep maakt als we daar gaan logeren. Ik heb minimaal twee warme maaltijden per dag nodig.

Nederlandse supermarkt vs. Chinese supermarkt


Toen ik net in Nederland woonde kookte ik meestal Chinees. Maar ik kon veel ingrediënten niet vinden bij de Albert Heijn. Ik klaagde veel over die winkel in het begin. Er waren bijvoorbeeld maar weinig groentes die ik lekker vond. De enige groentes die ik kon vinden waren Paksoi en Chinees kool. In China heb je veel meer groentes. Bovendien schrok ik van de hoge prijzen. Ik rekende de Nederlandse prijzen altijd om naar Chinees RMB. Ik verbaasde me bijvoorbeeld over een zakje ui van 1 euro. In China kostte het toen misschien maar 1 cent.

Ik kon ook geen 'verse vis' vinden in de Albert Heijn. 'Verse vis' was voor mij een vis die nog kon springen in het water. Ook vlees kopen is in Nederland heel anders dan in China. In China hebben supermarkten een vleesafdeling. Mensen kunnen aangeven hoeveel vlees ze willen, en welke stukje. Net als in een slagerij.

Het Chinese schoolsysteem


Voordat ik naar Nederland kwam werkte ik als docente Engels, en studeerde ik. In China moeten kinderen in totaal 9 jaar verplicht naar school.

  • Chinese kinderen gaan vanaf hun zesde naar de basisschool. Die duurt 6 jaar.

  • Daarna volgen 3 jaar junior middelbare school.

  • Vervolgens gaan kinderen 3 jaar naar het beroepsonderwijs, of 3 jaar naar senior middelbare school. De senior middelbare school bereidt voor op de universiteit. Aan het eind van die drie jaar moet je een staatsexamen afleggen, dat toegang geeft tot de universiteit.

Ik koos voor 3  jaar senior middelbare school. Want ik ben ambitieus, en wil veel van mijn leven. Van te voren vul je een formulier in welke studie je graag wilt doen. Maar de overheid en de uitslag van het staatsexamen bepalen je uiteindelijke studiekeuze. Ik had me opgegeven voor een opleiding tot docente Engels, maar moest een opleiding tot docente Chinees Taal en Literatuur doen. Het is net een loterij!

Chinees schoolsysteem vs. Nederlands schoolsysteem


In China vindt men dat kinderen al hun tijd moeten besteden aan studeren. Spelen vinden Chinezen zonde van de tijd. Het onderwijs is prestatie en examengericht.  Heel anders dan in Nederland! Spelen lijkt wel de belangrijkste taak voor jonge Nederlandse kinderen. Mijn oudste dochter Lilly hoeft alleen maar te spelen in groep 1 op de basisschool.  Chinese kinderen moeten al vanaf jonge leeftijd thuis huiswerk maken. Kinderen worden in het algemeen strenger opgevoed in China.

Changheng Chen over Amy Chua (Strijdlied van een tijgermoeder)


In Amy Chua herken ik zo'n typisch Chinese strenge ouder. Voor zover mogelijk voed ik mijn kinderen ook zo op. Ik verwacht dat ze in de toekomst naar de universiteit gaan. Het zou mooi zijn als ze later topbanen hebben. Toen de kinderen net geboren waren, wilde ik vooral dat gezond en gelukkig waren. Nu verwacht ik steeds meer van ze. Lilly is al bezig met Chinese letters schrijven, en ik kan soms ook een beetje streng zijn. Maar ik ben lang niet zo streng als Amy. Ik weet niet veel over ander Westerse ouders, maar ik weet wel dat mijn man en ik soms een beetje botsen op opvoedingsgebied.

Vanaf 14e naar een internaat


In China is het heel gewoon dat kinderen naar een internaat gaan, als ze ver van school wonen. Sommige middelbare scholen hebben hun eigen internaat, en alle universiteiten hebben er één.

Toen ik als veertienjarige voor het eerst in m'n eentje met de bus naar het internaat ging, vond ik dat heel spannend. Maar ik was ook trots op mezelf, omdat ik naar de beste middelbare school van de stad ging. Ik had een grote rugzak met boeken en een grote zak rijst bij me. We sliepen in een kamer met twintig meisjes, op de vijfde verdieping van een gebouw zonder lift. Voor de wc en douche moesten we naar een ander gebouw. 's Nachts moesten we onze behoefte doen op een emmer. Om te douchen moesten we eerst in de rij staan om heet water te kopen. Dat namen we dan mee in een emmer naar de 'douche kamer'. Het was er vies en onhygiënisch.

De tijd op het internaat was hard werken, onder zware omstandigheden. Ik ging maar twee of drie keer per jaar naar huis, naar mijn ouders. En zij kwamen ook bijna nooit bij mij op bezoek.  Andere ouders kwamen wel regelmatig en namen dan iets lekkers mee. Ik was wel jaloers, maar ik klaagde niet en ik bleef sterk . Ik keek alleen naar de toekomst. Ik dacht dat ik een mooie toekomst zou krijgen door hard te werken, het staatsexamen te halen en naar de universiteit te gaan.

'Ik schaam me enorm dat ik geen baan heb.'


Toch ben ik inmiddels al meer dan vijf jaar fulltime thuis bij mijn kinderen. Ik ben daar absoluut niet blij mee. Toen ik op het internaat was, had ik nooit gedacht dat ik een fulltime mama zou worden! Toen Lilly twee maanden was, was ik al weer druk aan het solliciteren. Ik wilde zo graag weer werken. Ik heb veel gesolliciteerd, maar het heeft tot nu toe maar drie sollicitatiegesprekken opgeleverd. Ik heb daar veel om gehuild.

Ik heb veel tijd besteed aan mijn opleiding. Daarom vind ik echt zonde dat ik er niks mee kan doen. Net als alle Chinese ouders hebben mijn ouders hoge verwachtingen van mij. Ze vragen me voortdurend waarom ik niet kan werken. Ik stel hen teleur omdat ik geen baan kan vinden. Lange tijd praatte ik niet meer mijn ouders, omdat zij boos op me zijn. Ze vinden dat ik niet mijn best heb gedaan om een baan te vinden. Wat kan ik ze dan nog meer vertellen? Ik schaam me zelf ook enorm dat ik geen baan heb, eerlijk gezegd!

Wel heb ik ook de positieve kanten van fulltime moederen leren zien. Ik kan de kinderen veel aandacht geven, en ze doen leuke dingen samen.  Bovendien maakt mijn man lange dagen en reist hij veel.

Chinezen zijn een ambitieus volk


Chinezen zijn toekomstgericht en ambitieus. Ze willen het beste uit hun leven halen, en zijn bereid daar hard voor te werken. De meeste Chinezen werken harder dan Nederlanders. Toen ik hier net woonde verbaasde ik me er over dat de winkels al om zes uur dicht gingen. Het lijkt wel of ze niet meer geld willen verdienen!  In China zijn veel winkels tot laat open. Omdat alles hier zo vroeg dicht gaat, vond ik het Nederlandse leven in het begin best saai. Er was 's avonds bijna niets te doen, behalve uit eten gaan.

Ambitieuze Chinese vrouwen


Chinese vrouwen zijn tegenwoordig heel erg ambitieus en hebben dezelfde kansen als jongens. Alleen in de politiek zijn vrouwen nog ondervertegenwoordigd. Vrouwen werken meestal fulltime. Parttime is niet gewoon in China. Populaire beroepen onder vrouwen zijn: docent of verloskundige, omdat die beroepen de meeste vrije tijd bieden. Veel Chinese grootouders helpen met de kinderen, of er wordt een nanny ingehuurd.

Chinese mannen trouwen liever niet met een vrouw die meer verdient dan zij, of een hogeropgeleide vrouw. Steeds meer Chinese vrouwen zijn tegenwoordig succesvol in hun carrière. Ze willen niet meer trouwen, want ze hebben geen man meer nodig. Als Chinese vrouwen  trouwen stellen ze bepaalde eisen aan een man. Zo moet hij een afbetaalde woning en een auto hebben.  Het is dus niet zo eerlijk voor mannen, maar het is niet anders.

China is groot, en er zijn grote verschillen tussen provincies en gebieden. Zo hebben vrouwen in bijvoorbeeld Shanghai een hogere status dan mannen. Veel gezinnen in de steden hebben een nanny. Zo'n nanny werkt 24 uur per dag, en is verantwoordelijk voor de zorg voor de kinderen en het huishouden. Inclusief koken.


Zwemles

Mijn dochter Lilly heeft al sinds haar vierde zwemles in het weekend. Ze zwom al vanaf 3 maanden. We hebben een zwembad in ons gebouw, daarom gaan we regelmatig zwemmen. In China krijgen kinderen niet standaard zwemles, zoals hier.  Ik had zelf nooit zwemles gehad. Ik leerde zwemmen toen ik 21 was. Het was een verplichte cursus van mijn universiteit opleiding. Een zwemdiploma was een voorwaarde voor mijn universiteitsdiploma. Daarom moest ik leren zwemmen. Ik was de laatste van mijn klas die slaagde voor het zwem examen.

Verjaardagfeestjes


Ik hoorde altijd dat Nederlandse kinderen de gelukkigste kinderen in de wereld zijn. Toen ik hier net woonde, wist ik niet waarom. Maar nu ik zelf kinderen heb, snap ik het! Lilly en Mia krijgen elk jaar een mooi verjaardagsfeest.

Zelf heb ik nooit een verjaardagsfeest gehad. Ik ben de oudste uit een gezin met drie kinderen. Ik heb een jongere broer en zus. Ze zijn 'illegale' kinderen, vanwege de 'one-child-policy'. Mijn ouders wilden per sé een jongen. Hij kreeg wel een verjaardagfeestje. Mijn zus ik en waren jaloers op mijn broer en vroegen mijn moeder: 'Waarom krijgen wij niet een verjaardagstaart, zoals hij?' Mijn moeder antwoordde: 'Omdat hij jonger is.' Maar we beseften dat hij specialer was dan wij. Toch waren we al lang blij als we een stukje van zijn verjaardagtaart mochten. We keken elk jaar uit naar mijn broers verjaardag. Zo konden we ook een beetje genieten van het feest. We wisten toen al dat mijn ouders veel meer van mijn broer houden. De meeste kinderen van mijn leeftijd waren wel 'enig kind'. Enige kinderen worden meestal verwend, en krijgen wel taart.

Changheng Chens observaties over Nederland


  • Nederlanders hebben een 'agenda-mentaliteit.  Ze maken afspraken voor bijna alles.  Ik zie weinig spontaniteit. Spontaan op bezoek gaan bij je vriend of buren thuis eten is ondenkbaar in Nederland. Nederlanders plannen soms een jaar van te voren een afspraak om met vrienden uit eten te gaan.

  • Nederlanders zijn heel eerlijk en direct. Vooral Amerikanen moeten wennen aan het feit dat Nederlanders niet snel een compliment geven als ze het niet het menen.

  • Winkels zijn hier tot 6 uur dicht. 10 voor 6 zal de winkelier tegen de mensen zeggen dat de winkel bijna dicht is.

  • Toiletbezoek in veel winkels en cafés en zelf stations kosten geld. Dus het is wel slim om wat centjes in je portemonnee te houden voor noodgevallen.

  • Taxi’s in Nederland zijn duur en moeilijk te vinden.

  • Je Nederlandse rijbewijs halen is lastig. De opleiding is vrij duur. Als je gaat rijden in Nederland, moet je goed opletten op de fietsers. Want fietsers zijn overal. Fietsers hebben fietspaden en ze hebben vaak voorrang.

  • Het Nederlands weer kan heel pittig zijn. Het regent en waait regelmatig hier.

  • Nederlands is een lastige taal om te leren. Maar als je een toekomst plant in Nederland is het belangrijk de taal te leren.

De toekomst


We emigreren dit jaar als expat gezin naar Beijing. We zullen daar één tot twee jaar blijven waarschijnlijk vanwege het werk van mijn man. Vanuit China zal ik schrijven over ons leven in Beijing. Ik hoop dat ik veel lezers krijg!

Als weer terug zijn in Nederland wil ik graag aan de slag als docente Chinese taal.

Wil je meer lezen van Changheng Chen?


Bezoek dan haar blog China en Nederland!
Lees meer...
Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top