Berichten weergeven met het label Linda in Australië. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label Linda in Australië. Alle berichten weergeven

Linda in Australië

/ Leave a Comment
Ik ben Linda, achtendertig jaar, getrouwd met Lennert. We hebben drie zoons: Hugo (2003), Ernst (2004) en Robert (2006). Ik heb geneeskunde gestudeerd en na een paar jaar in het ziekenhuis gewerkt te hebben ben ik bij de GGD beland. Op de opleiding tot arts maatschappij en gezondheid heb ik Lennert ontmoet, in 2000. In 2002 zijn we getrouwd en is Lennert begonnen als wetenschappelijk onderzoeker in Rotterdam. De laatste jaren in Nederland heb ik als arts tuberculosebestrijding gewerkt bij de GGD in Rotterdam.

Naar Australië

We wilden altijd al graag voor een paar jaar naar het buitenland en toen het eind van Lennert's promotietraject in zicht kwam is hij actief op zoek gegaan naar een baan buiten Nederland. Zijn begeleider was een paar jaar daarvoor naar Brisbane vertrokken en vroeg of hij niet naar Australie zou willen.

In eerste instantie vonden we dat wel erg ver weg, maar toen we eenmaal aan het idee gewend waren zagen we het wel zitten. In november 2006, Robbie was toen twee maanden oud, hoorde Lennert dat hij een baan had in Brisbane en vier maanden later hadden we allemaal een permanent visum. Op 25 maart 2007 zijn we hier aangekomen.

Ik werk twee dagen per week als 'data-manager' bij het Queensland TB Control Centre (er was geen vacature voor een arts, maar op deze manier blijf ik in mijn vakgebied werkzaam), op die dagen komt onze 'nanny' Jessica op de jongens passen. Op de andere dagen breng ik 's ochtends Hugo naar school en ga daarna met de kleintjes wat boodschapjes doen, naar een speeltuintje in de buurt of naar Playgroup.

Suburb in Brisbane

We wonen in een suburb van Brisbane, ongeveer zeven km van het centrum. Lennert gaat op de fiets naar zijn werk, dat was een voorwaarde bij het zoeken naar een huis. Hoewel we redelijk centraal wonen is het hier behoorlijk groen, met brede straten en vrijstaande huizen. De meeste daarvan staan op stelten: ‘Queenslanders’. Het bevalt ons heel goed hier!

Overgang van Nederland naar Australië

De overgang van Nederland naar Australië was niet zo groot; in veel opzichten lijkt het leven hier op dat in Nederland. In de winkels vind je veel producten die je in Nederland ook hebt; je hoort dezelfde muziek op de radio, ziet dezelfde programma's op tv (Big brother, Amerikaanse comedies, Britse detectiveseries) etc.

Fietsen is ongebruikelijk in Australië

Het grootste verschil is natuurlijk het weer; het is vrijwel elke dag warm en zonnig waardoor je veel meer buiten leeft dan in Nederland. Dat is erg prettig. Een ander verschil is dat fietsen hier vrij ongebruikelijk is en dat sommige automobilisten ronduit vijandig zijn ten opzichte van fietsers.

Wij houden stug vast aan onze Nederlandse gewoonte om zoveel mogelijk met de fiets te doen, maar de meeste mensen hier doen alles met de auto. De stad is ook echt ingericht op auto's, voetgangers en fietsers zijn duidelijk van ondergeschikt belang. Dat vind ik een van de grote nadelen van Australië.

Moederen in Australië

Het leven als moeder in Australië is in het algemeen wel vergelijkbaar met in Nederland. Wat hier heel leuk is, is dat er overal Playgroups zijn, waar je met je kinderen die nog niet naar school gaan (0-5 jaar hier) naar toe gaat. Meestal is het van 9.30 tot 11.30 uur, in een zaaltje bij een kerk, in een 'community centre' etc.

Playgroup

De moeders kletsen en drinken koffie terwijl de kinderen spelen. Op onze Playgroup verzorgt elke week een van de moeders iets lekkers bij de 'morning tea' (een soort van kleine maaltijd halverwege de ochtend, met fruit, koekjes, rozijntjes, yoghurt etc) en een activiteit voor de kinderen (knutselen, schilderen etc).

Aan het einde van de ochtend zingen we met zijn allen kinderliedjes; elk kind mag een liedje kiezen. Ik vind dit een heel leuk idee, waar wij woonden in NL was zoiets niet. Toen we hier net waren gingen we 3x per week naar een Playgroup, zodat de jongens met andere kinderen konden spelen en ik ook wat volwassenen zag. Sinds ik weer (parttime) werk gaan we nog 1x per week. Op die Playgroup komen we nu dus al ruim een jaar en daar kennen we nu iedereen.

Zwemles

Zwemles is hier gericht op overleven; er zijn zoveel zwembaden (veel mensen hebben er een in de tuin) en stranden en er verdrinken jaarlijks ook heel wat kinderen. Daarom begint men al heel vroeg met zwemles (2 jaar is niet ongebruikelijk), direct in het diepe, en wordt kinderen geleerd hoe ze daar weer uit moeten komen. Crawlen is veel efficienter dan schoolslag, dus dat is het eerste wat ze leren. Schoolslag komt pas later, als kinderen al kunnen zwemmen.

Kinderfeestjes

Gezien het klimaat hier zijn feestjes vaak buiten, in de tuin of in een park. Soms ook in een indoor speelhal of bowlingcentrum. Ik heb weinig ervaring met kinderfeestjes in NL, maar volgens mij lijkt het er wel op; spelletjes doen en taart eten.

De spelletjes zijn wel anders. Standaard spelletjes zijn ‘pass the parcel’ en ‘hit the pinata’. Bij ‘pass the parcel wordt een pakje doorgegeven tot de muziek stopt. Het kind dat het pakje heeft haalt er een laag verpakking af waaronder een kleinigheidje zit, en geeft het pak dan weer door. Tot de jarige het ‘echte’ kado mag uitpakken. Merkwaardig spel – bij vijfjarigen huilt er gegarandeerd één. ‘Hit the pinata’ is meppen met een stok tegen een opgehangen doos vol snoepgoed en kleine speeltjes (erg leuk vonden we die in de vorm van een lachende kikker – het arme beest) tot die barst en alles over de vloer gaat.

De taart wordt pas aan het eind van het feestje geserveerd, dat is volgens mij in NL anders, of niet?

Schoolsysteem

Hugo is in januari begonnen op 'primary school', in 'Prep', de kleuterklas. School begint hier als kinderen 5 jaar zijn, of worden voor 1 juli (het schooljaar loopt van januari tot december). Het jaar daarvoor kunnen ze naar Preschool ofwel Kindergarten (Kindy), voor 2 of 3 dagen per week.

Toen we hier kwamen was Hugo net een paar maanden 4 en in NL nog net naar school geweest. Eenmaal hier kon hij nergens heen; hij was te jong voor school en alle Kindergartens waren vol! Gelukkig vond ik na een paar maanden een plek voor hem op een Kindergarten waar net een kindje verhuisd was. Het was niet in de buurt van ons huis, maar wel vlakbij de universiteit waar ik een tijdlang als research assistant gewerkt heb, dus ik kon hem brengen als ik naar mijn werk ging. Hij vond het eigenlijk vanaf het begin heerlijk daar, ook al duurde het even voor hij het Engels onder de knie had.

Hij vindt school ook heel erg leuk, gelukkig. Hij gaat elke dag van 9 tot 3 en alle kinderen blijven standaard over. Kindergarten was van 9 tot half 3. Ernst staat al op de wachtlijst voor 2 Kindy's om te zorgen dat hij daar volgend jaar in ieder geval heen kan.

Primary school duurt 8 jaar, van Prep tot en met Year 7. Daarna ga je naar High School, Year 8 t/m 12. Sommige private schools bieden onderwijs vanaf Prep tot en met Year 12, maar de state schools (zoals die waar Hugo op zit) zijn los van elkaar.

Het Australische onderwijs

De kwaliteit van het Australische onderwijs is nog wat lastig in te schatten voor ons, maar tot nu toe zijn we heel tevreden over Hugo's school. Hoewel het ouderwets en streng aandoet met de schooluniformen en formele aanspreekvormen (niks juf Lizet, maar Mrs Ryan) is het behoorlijk kindvriendelijk en zijn er enthousiaste leerkrachten.

Hugo is naar de school het dichtste bij ons huis gegaan, omdat dat makkelijk was en ik er een goed gevoel over had nadat ik er een bezoek had gebracht. Het is een relatief kleine school (ongeveer 200 leerlingen) en er zijn veel kinderen met een andere nationaliteit, wat we een voordeel vinden omdat wij ook geen Aussies zijn en Hugo Engels ook niet als eerste taal heeft.

Het midelbaar onderwijs hier schijnt in het algemeen van een minder hoog niveau te zijn dan dat in Nederland, hoewel er natuurlijk ook wel goede scholen zijn. We weten nog niet of we hier nog zullen zijn als Hugo naar de middelbare school gaat en hebben ons er ook nog niet echt in verdiept, maar van vrienden horen we dat je je kind nu al op de wachtlijst moet laten zetten als je het naar een private high school wilt laten gaan. Die zijn erg duur maar sommige zouden dan ook heel goed zijn.

Aan de andere kant staat de state high school in onze buurt ook goed aangeschreven en voelen we er meer voor om onze kinderen daarheen te laten gaan. Private schools zijn ook vaak ongemengd en dat vind ik ook geen aantrekkelijk idee.

Nederlandse school

De Nederlandse school in Brisbane is in april van start gegaan. Hugo gaat er 1x per week heen, op dinsdagmiddag na schooltijd, van half 4 tot 6. Ernst gaat er starten als hij vier is, eind oktober. We vinden het erg belangrijk dat hun Nederlands op peil blijft en dat ze te zijner tijd ook leren lezen en schrijven in het Nederlands.

Misschien gaan we ooit wel weer terug naar Nederland en moeten ze daar weer naar school, of willen ze zelf tzt gaan studeren in NL. En zelfs al zou dat allemaal niet gebeuren, dan nog willen we zorgen dat ze hun moedertaal niet verliezen. Als er geen NL school zou zijn zou ik ze zelf les gaan geven met een lespakket van de Wereldschool, maar nu die er wel is gaan ze daar heen. Het voordeel is dat ze zo ook contact hebben met andere Nederlandstalige kinderen en de taal op die manier voor hen ook blijft leven.

Moederen en arbeidsparticipatie

Ik weet niet hoe het overheidsbeleid is wat betreft fulltime voor je kinderen zorgen, maar ik ken behoorlijk wat moeders die fulltime voor hun kinderen zorgen, dus het is wel een optie.

Voor mij was het niet moeilijk om parttime werk te regelen, doordat we permanent residents zijn en ik een medische achtergrond heb kon ik makkelijk aan het werk op de universiteit en nu bij Queensland Health. Ik weet niet hoe het in andere sectoren is. Maar nergens ter wereld wordt zoveel part-time gewerkt als in Nederland.

Zwangerschapsverlof

Er is hier op dit moment geen betaald zwangerschapsverlof, maar de regering heeft wel net een voorstel gedaan om dit in te voeren. Wel is er een ‘baby-bonus’ van $5,000 (ongeveer 3000 Euro) voor elk kind dat je op de wereld zet.

Borstvoeding

In Australie is het beter dan in Nederland. Meer vrouwen geven bv en ze geven het ook langer; het advies hier is om minstens 1 jaar bv te geven. Je ziet hier ook wat vaker een kind ouder dan 1 jaar aan de borst, al is dat hier ook niet heel gebruikelijk. Vrijwel iedereen bevalt hier in het ziekenhuis en blijft daar een aantal dagen en de begeleiding bij het starten van de borstvoeding schijnt heel goed te zijn.

Kinderopvang

De meeste kinderen van werkende ouders gaan naar een child care centre. Ze zijn erg duur, al krijg je wel een deel terug via de belasting, en ze hebben vaak wachtlijsten. Ze hebben weinig plaatsen voor babies, omdat de meeste Australische moeders een jaar thuisblijven na de bevalling (hoewel dit niet vergoed wordt).

Toen ik vorig jaar een baantje vond voor 3 dagen per week heb ik ook een paar centra bezocht, maar het centrum dat plek had voor de jongens vond ik niet geweldig en het centrum dat ik wel goed vond had geen plek voor Robert, toen 8 maanden oud.

We hebben daarom toen een 'nanny' gezocht, via een website waar je je registreert en na het betalen van een bepaald bedrag in hun bestand kunt zoeken en zelf een advertentie kunt plaatsen. Zo hebben we Jessica gevonden. Ze is 21 jaar en studeert psychologie. Ze had een hele goede referentie van een gezin in Londen waar ze gewerkt had en het klikte direct toen ze langskwam.

Ze is nu bijna een jaar bij ons en we zijn ontzettend blij met haar. De kinderen zijn dol op haar, ze onderneemt van alles met ze en helpt ook hun Engels te verbeteren door boekjes met ze te lezen etc. Helaas zijn de kosten van opvang door een nanny niet aftrekbaar, dat is erg krom geregeld hier. Opvang door grootouders is het wel!

Opvoeden in Australië

Ik denk dat wij vooral willen dat onze kinderen mensen worden die niet alleen aan zichzelf denken, maar ook aan anderen en aan hun omgeving. Die zich realiseren dat als je iets wilt je ervoor moet werken, en aan de andere kant, dat er veel kinderen/mensen zijn die het met minder moeten doen.

De omgangsvormen hier zijn wat formeler dan in Nederland, het is hier niet juf Lizet maar Mrs Ryan. Je en jou of u gaat hier natuurlijk niet op omdat dat allemaal 'you' is, maar je spreekt hier met twee woorden, vraagt eerst toestemming als je wat wilt zeggen (in de klas), zegt 'please' en 'thank you' etc.

Nederland en Australië vergeleken

Het weer is natuurlijk beter ;-). Je leeft hier veel meer buiten dan in Nederland, dat is erg prettig. Ook is er veel meer ruimte - we wonen vrij centraal in een miljoenenstad, maar hebben toch een vrijstaand huis (zoals bijna iedereen). En je hoeft maar een klein stukje te rijden om echt buiten te zijn; in de bergen of aan de kust.

Australiers zijn trots op hun land zonder dat te overdrijven en je best doen op school is heel normaal; dat zijn dingen die Nederland ook wel wat meer zou kunnen gebruiken, volgens mij.

Australie kan zeker op het gebied van milieubewustzijn iets van Nederland en Europa leren. Men leeft hier alsof het niet op kan; gebruikt de auto voor alles, laat alle lampen branden (in bijvoorbeeld overheidsgebouwen), als je boodschappen doet krijg je alles ongevraagd in een heleboel kleine plastic zakjes (al gaat dat gelukkig wel veranderen) etc.

Fietsen is iets voor kinderen en voor sportievelingen, niet een manier om van A naar B te komen zoals in Nederland. Nu is het hier natuurlijk veel heuvelachtiger dan in Nederland, maar toch zou er veel te winnen zijn met meer fietspaden en een voorlichtingscampagne over fietsen naar het werk en naar school!

Integreren

Integreren met de lokale bevolking valt nog niet echt mee, na ruim een jaar hier hebben we maar één Australisch gezin in onze vriendenkring, verder zijn het eigenlijk allemaal Nederlanders die je toch steeds weer ontmoet hier! Via Playgroup, ouders van klasgenootjes, collega's etc proberen we contacten te leggen, maar dat blijft vaak wat oppervlakkig.

De toekomst

We blijven in ieder geval nog vier jaar hier en daarna zien we wel weer verder. Lennert wil te zijner tijd wel graag weer terug naar Europa (niet noodzakelijkerwijs Nederland). Ik heb dat wat minder, op dit moment denk ik dat ik hier ook wel zou willen blijven. Maar misschien denk ik daar over een paar jaar wel anders over.

Meer lezen van Linda?

Going to brissy
Q-Linda

Groetjes,
Linda
Lees meer...
Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top