Saturday, September 20, 2014

Gelukkig hebben we Skype

Gelukkig hebben we Skype
Gelukkig hebben we skype van Ellen De Vriend leest als het boek Ik mis alleen de Hema.

Maar het biedt nog iets extra's: naast de verhalen van de emigranten kun je namelijk ook de verhalen en ervaring van de achterblijvers lezen.

Veel aandacht voor de emotionele beleving


Er is veel aandacht voor de emotionele beleving van zowel de emigranten als de familie die in Nederland achterblijft. Ook is het interessant om te lezen hoe verschillend die is. Sommige emigranten waren zich zeer bewust van de emoties die hun vertrek opriepen, anderen juist helemaal niet.

Ook is er veel aandacht voor wat de afstand doet met het onderlinge contact. Voor de meerderheid is het contact toch wat afstandelijker geworden. Een kleine groep vindt juist dat het contact nu intensiever is.

De emigratielanden zijn o.a. Noorwegen, Afrika, Japan, Frankrijk, Duitsland, Bolivia etc.

Praktische informatie


Gelukkig hebben we skype is voor 16,95 te koop bij bol.com en is beslist de moeite waard. Het is interessant als voorbereiding op een emigratie en biedt een klein kijkje in het dagelijks leven in een land.

Daarnaast is het interessant voor achterblijvers, die worstelen met verdriet en gevoelens van rouw. Voor hen zal dit boek veel herkenning en erkenning bieden.

Websites in het boek


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer

Sunday, September 14, 2014

Emigreren: als het niet lukt

emigratie
Frederique in Split (Kroatië)
Een baby krijgen om een kwakkelende relatie te redden is geen goed idee. Sterker nog, het kan de laatste doodsklap zijn. Hetzelfde geldt voor emigreren.

Dat ondervond Frederique aan den lijve. Ze emigreerde met man en drie kinderen naar Frankrijk, en daarna volgde nog een half jaar in Kroatië.

Maar inmiddels is ze weer terug in Nederland. Als alleenstaande moeder in Den Haag.

Over Frederique


Voor de emigratie werkte Frederique elf jaar lang als freelance modestyliste gewerkt. Tegenwoordig werkt ze als tekstschrijver. Daarnaast schrijft ze samen met haar dertienjarige dochter  een blog op http://www.srsck.com.

Dit is haar verhaal.

Wanneer had je emigratieplannen? 

De eerste keer dat ik wilde emigreren was in mijn studententijd. Ik heb toentertijd ook twee jaar in Frankrijk gestudeerd.

Daarna, toen ik terug was in Amsterdam, ging alles vrij snel: een baan waar ik van hield, een huwelijk, mijn eerste kind en een koophuis. Ik dacht niet meer aan emigreren.

Tot 2007. Na de geboorte van mijn derde kind begon het weer te kriebelen. Ik wilde de kinderen iets anders bieden. Meer natuur, meer buitenleven, meer zon :)

Hoe bereidde je je voor?

Ik wist dat ik wilde emigreren, maar ik wist niet zo goed waarheen. Mijn toenmalige man en ik besloten daarom om er in 2008/2009 een jaartje tussenuit te gaan. Bepaalde landen wat beter te leren kennen. De kinderen waren nog klein. Het leek ons een ideaal moment voor onze 'zoektocht'. Een klein jaar reden we rond door Europa en het Midden Oosten.

Hoeveel tijd zat er tussen het idee om te emigreren en het moment dat je vertrok uit Nederland?

Tussen het moment dat ik ging zitten en tegen mijn toenmalige man zei: 'Zullen we gewoon weggaan? Weg uit Nederland?' en het moment dat we gingen zat 3 maanden.

Doordat ons huis tien keer sneller werd verkocht dan verwacht was onze voorbereiding niet optimaal! Binnen twee weken waren we het al kwijt. We vertrokken in een chaotische periode. Ik heb eigenlijk alleen de scholing van de kinderen en de ziekteverzekering geregeld. De rest heb ik achteraf pas gedaan, toen we al in Frankrijk waren.

Waarom emigreerde je?

Mijn voornaamste reden om te vertrekken waren mijn kinderen. Ik dacht dat het beter voor ze zou zijn. Dat ik ze op een andere plek een mooiere toekomst kon bieden.

Andere overwegingen om te emigreren waren:

  1. Ik verlangde naar ruimte en een buitenleven, in plaats van iedereen in zijn of haar eigen kleine luciferdoosje binnen.
  2. De drukte en onveilige sfeer. Nou woonden we ook wel  midden in het uitgaanscentrum van Amsterdam boven een restaurant en tegenover een discotheek.
  3. Het haast/stress/veel-werk-uren-klimaat waar we in vastzaten .
  4. De vierde reden was een hele slechte reden... Mijn toenmalige man en ik waren namelijk op dat moment niet gelukkig. En ik dacht dat een nieuw begin in een nieuwe omgeving wel even de hele boel zou oplossen. Think again! 

Waarom juist naar Frankrijk en Kroatië?

Mijn hart wilde naar Kroatië, maar mijn verstand zei Frankrijk. Frankrijk kende ik al, en ik spreek de taal vloeiend. Mijn ex-man spreekt ook best goed Frans, en de kinderen zouden het makkelijker leren dan Kroatisch dachten we. Bovendien wisten we hoe hoog de werkeloosheid in Kroatië was. Dus alles bij elkaar leek Frankrijk verstandiger en makkelijker. Daarnaast is er gewoon zo'n romantisch beeld van Frankrijk, vooral dat stukje, lavendelvelden, verse stokbrood, iedereen blij, einde problemen, zoiets :)

Uiteindelijk werden het beide landen. We hebben eerst 1 jaar in Zuid-Frankrijk gewoond en daarna nog 6 maanden in Kroatië.

Hoe woonde je daar?

Zoals gezegd werd ons huis in Amsterdam veel sneller verkocht dan verwacht. Binnen twee weken! We huurden daarom vanuit Nederland een vakantiewoning voor twee weken, in een dorp waar we nooit geweest waren, maar wel in de regio die we kenden en wilden. Dat gaf ons de tijd om ter plekke alles te regelen.

We vonden daar een huurhuisje in het dorp. Een klein huisje met een kleine tuin op loopafstand van de dorpsschool. Het was niets bijzonders, maar wel precies wat we in gedachte hadden. In Kroatië woonden we in een appartement zonder buitenruimte. Het lag in het centrum van Split, en op drie stapjes lopen van zee. Split kende ik goed.

Hoe was de overgang Nederland -Frankrijk?

De overgang naar Frankrijk was voor mij heel fijn. De kinderen leerden de taal snel, maakten snel vriendjes en speelden veel buiten. We leefden veel dichterbij de natuur dan in Nederland. Dat had zeker zijn charme.

Mijn levenstempo werd rustiger. In Amsterdam holde ik constant van hot naar her. In Frankrijk leefden de mensen in een ander tempo. Heerlijk. Als ik zo terugkijk was de overgang voor ons gezin niet moeilijk. Het verliep natuurlijk, alles was nog mooi, we kregen een warm welkom van de mensen in het dorp. Het voelde als een perfect nieuw begin.

Van Frankrijk naar Split
Overgang Frankrijk - Kroatië

De overgang naar Kroatië een jaar later verliep eigenlijk ook prima. Ik denk dat het begin overal fijn voelt omdat je ervoor gekozen hebt en ervoor gaat op dat moment. De administratie en instanties in Kroatië daarentegen waren echt hel op aarde.

Was het moeilijk/makkelijk om te integreren?

In Frankrijk was integreren makkelijk. De combinatie van de kinderen die taal snel oppikten en dat ze op een Franse school zaten zorgde ervoor we snel andere ouders leerden kennen. Bovendien was het een klein dorpje: slechts 1000 inwoners. Dus als je er eenmaal doorheen komt dan hoor je er ook echt meteen helemaal bij.

Integreren in Kroatië is lastiger

In Kroatië was het veel moeilijker integreren. Dat is in de zes maanden dat we er woonden niet echt gelukt. De taal vonden we moeilijk, en we woonden in een grote stad dus het contact was minder snel gelegd. Bovendien zaten de kinderen niet op een Kroatische school.

Toch was het contact wel gelegd na een tijdje. De mensen daar vonden het echt leuk als ze merkten dat we bezig waren met de taal leren.

Hoe vond je het leven daar?

Heerlijk. In Frankrijk genoot ik er van dat ik zo dichtbij de natuur stond. De ene week was alles rood, overal klaproos velden, de andere week was alles geel. Klaprozen hadden plaatsgemaakt voor zonnebloemvelden. Vervolgens stond overal kersenbloesem in bloei. De kinderen plukten kersen onderweg naar school. Heel fijn.

Ik miste de geneugten van de stad in Frankrijk

Wat mij wel zwaar viel na een tijd was hoe klein het was. Als je naar een museum wilde of naar de film, zoiets, dan moest je minstens 25 kilometer rijden. Hetzelfde gold voor een ziekenhuisbezoek of een wat groter supermarkt. Iedereen deed daar alles met de auto. Voor iemand die gewend is aan het enorme aanbod in Amsterdam en die nog geen vijf minuten hoeft te lopen voor wat dan ook, was dat echt even wennen. Of beter gezegd, het wende niet.

Kroatië was mijn droom

Kroatië daarentegen was mijn droom. We woonden in Split. Een stad met de voordelen maar niet de nadelen van een stad, omdat het een klein stadje is. Bovendien lag het aan zee. Elke ochtend begon mijn dag met zicht op een heldere blauwe zee. Ik denk dat er niets mooiers bestaat.

Hoe zag een typische week daarginds er uit voor jou?

Net als in Nederland gingen de kinderen naar school en werd er gewerkt. Maar de omstandigheden waren anders. Ik werd zowel in Frankrijk als in Kroatië bijvoorbeeld vroeg wakker, uit mezelf. De zon scheen, de lucht was blauw en ik had energie.

Ons ritme in Frankrijk

In Frankrijk hadden de kinderen weliswaar veel langer school maar  ze aten ook veel later en bleven langer op. Het ritme was echt anders.

Ons ritme in Kroatië

In Kroatië kregen de kinderen particulier les van een Franse juf dus dat verliep anders.

  • 's Ochtends kregen ze twee uur les van mij
  • Pauze
  • Les van de juf. 
  • Om 14 uur klaar met school
  • Lunch
  • 16 uur naar het strand


Elke dag gingen we naar het strand, weer of geen weer. Het was meestal wel weer ;)

emigreren
Elke dag naar het strand in Split
Je bent nu weer terug in Nederland: wat was de reden dat je terug kwam?

Ah, de reden dat we terug zijn. Weet je nog dat ik bij de redenen van onze emigratie vertelde dat een van de redenen niet de goede was? Ons huwelijk ging niet goed. Wij hadden gehoopt dat de emigratie, het nieuwe begin, ons huwelijk zou redden. Niets bleek minder waar.

Onze verschillen werden alleen maar duidelijker, en uiteindelijk barstte de bom. Voor de kinderen besloten we om zo dicht mogelijk bij elkaar te blijven wonen. Dus niet de een in Nederland, en de ander in Kroatië.

Dat is de reden geweest dat we terugkwamen.

Hoe was het om weer terug te komen in Nederland? Hoe voelde dat?

Het voelde alsof we hadden gefaald. Voor de kinderen was het ook niet makkelijk. Terugkomen naar Nederland, een nieuwe school (want we vielen in een ander postcode gebied) en een scheiding. Ik kon moeilijk nieuw werk vinden, en we kregen moeilijk een woning.

We hadden ons huis verkocht, en ik had mijn sociale woning al veel eerder teruggegeven aan de gemeente toen we een huis kochten. Dus ik had 0 jaar woonduur, en kreeg daarom geen sociale woning.

Ook kon ik geen voorrang op de woningmarkt krijgen. Daarvoor moet je namelijk minstens twee jaar in de gemeente wonen. En wij waren net anderhalf jaar weggeweest.

Hoe lang duurde het om weer thuis te zijn in Nederland?

Om een lang verhaal kort te maken: ik had geen inkomen en geen huis meer, en kreeg geen hulp vanuit de gemeente. Binnen één schooljaar verhuisden we vier keer van tijdelijke woning naar tijdelijke woning. Aan het eind van het schooljaar verhuisden we van Amsterdam naar Den haag omdat het daar makkelijker was om een woning te vinden.

Mini emigratie: van Amsterdam naar Den Haag

Die verhuizing voelde als een mini emigratie! We kenden namelijk niemand in Den Haag, en de kinderen moesten weer naar een nieuwe school.

Maar inmiddels zijn de kinderen hier helemaal gelukkig. Ze zouden niet meer weg willen. Mijn dochter zei een paar weken terug:

 'Mama we zochten toch naar de perfecte plek? Is dat uiteindelijk toch mooi gelukt he?'

Dat was een mooie troost dat ze dat zo ervaren had.

Zou je je emigratie achteraf anders aanpakken? 

Ja en nee. Het was verstandiger geweest om niet te emigreren. Dan woonden we nu nog in ons huis in Amsterdam, en had ik nog een goede baan. Dan hadden we alle ellende van de moeilijke terugkeer niet gehad.

Aan de andere kant zou ik die ervaring voor geen geld willen missen. We hebben tijdens onze emigratie veel gezien, veel geleerd, veel mensen ontmoet en herinneringen opgebouwd die niemand ons meer afneemt.

Wat zou je mensen met emigratieplannen aanraden?

Als je huwelijk aan een zijden draadje hangt is het niet het beste idee om te gaan emigreren ;) En verder is de taal erg belangrijk. Begin alvast de taal te leren voordat je gaat emigreren.

Zou je ooit nog weer willen emigreren? Zo ja, waar naar toe?

Ja. Wanneer de kinderen op zichzelf gaan wonen, ga ik weer naar Kroatië :)

Wat heb je geleerd van je emigratie?

Als jij je openstelt en je verdiept in de taal en in de cultuur dan wordt je snel geaccepteerd. Emigreren is een verrijkende ervaring is, zowel voor jezelf als voor je kinderen. Mijn kinderen vonden het erg leuk om mee te maken. Mijn kleinste was zelfs al plannen aan het maken voor ons volgend land. Hij wilde naar Hong Kong emigreren :)

Wil je meer lezen van Frederique?

Bezoek dan haar blog!


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer

Saturday, September 6, 2014

Chinagirl: roman over emigratie naar China

Chinagirl van José Vriens is romantische fictie over een emigratie naar China.

Het gaat over de Nederlandse Bart en Eva, die vanwege Barts werk emigreren naar China. Beijjing om precies te zijn. Zoals ook vaak in het echte leven gebeurt, geeft Eva haar werk op om haar man te volgen.

Chinagirl is een eenvoudig geschreven damesroman, maar er staan wel wat leuke feiten over het leven in China in. We zetten er een aantal voor je op een rijtje.

China volgens José Vriens


  • In Beijing hebben supermarkten bewakers.
  • In Beijing wordt veel getoeterd in het verkeer: als je namelijk iemand aanrijdt, maar je toeterde, ben je niet schuldig als er een ongeluk gebeurt.
  • Er is veel smog in Beijing.
  • Er staan enorme wolkenkrabbers. Van 30 verdiepingen en hoger. 
  • Hutongs zijn traditionele ommuurde oude straatjes in het stadscentrum. Hier wonen gezinnen in vaak niet meer dan één of twee kamers onder armoedige omstandigheden.
  • Voor een appartement betaal je zo 1800 euro per maand.
  • Voedsel, kleding etc. zijn juist relatief goedkoper.
  • Er wordt veel fruit gegeten
  • Elke paar minuten rijdt er een trein, en het open vervoer is goedkoop én stipt!
  • Pinyin: Chinees in leesbare letters
  • In Beijing is het de gewoonte dat getrouwde stellen bij de familie van de man gaan inwonen. Zij zorgen dan voor de kinderen terwijl de ouders werken.

Praktische informatie


Chinagirl is voor 13,99 te koop bij bol.com.

Lees meer

Sunday, August 31, 2014

Ciska in Calgary (Canada)

Na een bezoek aan Calgary kwam Ciska's man Corné vol enthousiasme thuis. Dus toen Corne's baas vroeg of ze een paar jaar naar Calgary zouden willen was de keus snel gemaakt.

Inmiddels woont het gezin alweer 6 maanden in Calgary.

Ciska is 34, en ruim 12 jaar getrouwd met Corné. Toen ze kinderen kregen gaf Ciska haar baan in de makelaardij op, om fulltime voor ze te gaan zorgen. Inmiddels hebben ze drie zonen: Pim (10), Bram (7) en Luuk (bijna 2).

Dit is Ciska's verhaal!

Emigratie: voorbereiding

'Toen Cornés baas zijn vraag gesteld had, zochten we op internet van alles over Calgary op. Daarna vertelden we voorzichtig onze oudste zoon Pim dat we misschien naar Calgary zouden verhuizen. Pim reageerde in eerste instantie boos. De volgende dag lichtten we zijn broer Bram in. Die reageer gelukkig iets enthousiaster. We vertelden ze het bewust apart, zodat ze elkaar niet zouden beïnvloeden in hun reactie.

In oktober 2013 gingen we een weekje naar Calgary om te kijken hoe het leven daar is. En of wij onszelf daar zagen wonen. Op het moment dat het vliegtuig boven Calgary hing wist ik het eigenlijk al.

Overgang Nederland - Calgary


De overgang van Nederland naar Calgary is mij enorm meegevallen. Het leven bevalt, tot nu toe, prima. Alles is veel relaxter en vriendelijker dan in Nederland.

In het begin moest ik enorm wennen aan het feit dat iedereen zo relaxt is. Want dit houdt ook in dat als je iets met iemand afspreekt diegene gerust een half uur of een uur later komt. En als je iets wilt regelen met bijvoorbeeld je verzekering kan dat best even duren. Want als de werkdag afgelopen is en ze geen tijd hebben gehad voor mijn dossier, dan is er morgen weer een dag....

Wat mij vooral opvalt is dat mensen hier niet klagen of roddelen. Daardoor wordt je zelf ook veel relaxter. Als ik in Nederland in de rij stond bij de Albert Heijn, met drie mensen voor me, dan dacht ik: 'Kan er geen kassa bij?' Hier zeurt niemand. Ook niet als er 4 of 5 mensen voor hen in de rij staan. Ik nu dus ook niet meer. Wat een verademing.


Hier wonen wij!

Hoe we hier wonen


We wonen in een prachtig vrijstaand huis. Dat is hier heel gewoon. We kozen bewust voor een nieuwbouwwijk omdat daar, in het algemeen, veel kinderen wonen. Dat maakt het integreren een stuk makkelijker.

Het bevalt ontzettend goed. De kinderen vinden het geweldig. We wonen direct aan een speeltuin/park, en ze hebben al volop vriendjes en praten al een aardig mondje Engels. Wonderbaarlijk hoe snel dat dat gaat.

Moederen in Calgary


Het leven als vrouw of moeder vind ik hier niet anders dan ik Nederland. Wel merk ik dat we als gezin, nu al, veel hechter zijn geworden. Je bent veel meer met elkaar bezig, en we doen hier veel meer met ons gezin dan in Nederland. Als we onze wijk uitrijden kunnen we, als het helder weer is, de Rocky Mountains zien. En binnen anderhalf uur zitten we er middenin. Echt prachtig.

Ook hier hebben wij ervoor gekozen dat ik thuis ben bij de kinderen. Ik heb een werkvergunning, maar ik heb tot nu toe helemaal de behoefte nog niet om te gaan werken. Ik haak ontzettend graag en heb al veel haakprojecten af. Het is zo rustgevend, en heerlijk om te doen. Zo heb ik voor een vriendin die bevallen is van een meisje een super schattige poncho met bijpassend mutsje gehaakt. En voor Pim en Bram een heerlijke deken om in de wintermaanden lekker onder te kruipen. In Nederland had ik daar allemaal veel minder tijd voor.

Een dag in het leven in Calgary


Een standaard dag zien er bij ons als volgt uit, voor zover je over standaarddagen kan spreken.

Iedere school in Calgary begint op zijn eigen tijd. De school waar Pim en Bram naartoe gaat begint om 8.17 uur en om 7.53 uur worden ze door de schoolbus opgehaald. Dit vinden ze ontzettend leuk, zo’n echte gele schoolbus net als in de films. 


  • We staan rond 6.50 uur op, waarna we ons wassen, tanden poetsen en aankleden. 
  • Daarna gaan we met het hele gezin ontbijten en maak ik ondertussen de lunch klaar voor Pim en Bram, want die eten op school tussen de middag. Dat vinden ze erg gezellig, want iedereen blijft over. 
  • Corné vertrekt rond 7.40 uur om naar zijn werk te gaan. 
  • Als Pim en Bram met de schoolbus weg zijn ruim ik de boel op, maak ik schoon en ga ik daarna boodschappen doen of naar een coffeedate met een vriendin. Het is hier niet gebruikelijk om met iemand thuis af te spreken. Dit gebeurt vooral bij de Tim Hortons of bij de Starbucks. Daar moest ik wel even aan wennen, want ik vind het veel gezelliger om bij iemand thuis af te spreken. Zeker als ik Luuk bij me heb. Die kan toch wat makkelijker spelen bij iemand thuis dan in een drukke coffeeshop. Gelukkig heb ik hier ook een aantal Nederlandse vriendinnen en spreken we regelmatig, lekker Hollands, bij elkaar thuis af om koffie te drinken. 
  • Om 15.00 uur komen Pim en Bram weer uit school. Dan drinken we iets en spreken de schooldag door. Daarna begint Pim aan zijn huiswerk, en gaat Bram buiten spelen, puzzelen of spelen we samen een spelletje.
  • Rond 17.15 uur begin ik aan het eten. 
  • Rond 18.00 uur zorg ik dat het eten klaar staat. Corné kan zo aanschuiven. De avonden zijn tot nu toe erg rustig. Alleen Pim sport, en Bram weet nog niet zo goed wat hij wil. Hij gaat binnenkort op sportsball.
  • Rond 19.30 uur gaan Bram en Luuk naar bed en 
  • Om 20.30 uur gaat Pim naar bed. Daarna is de avond voor onzelf.

Zwemles in Calgary 


Waar ik ontzettend blij mee ben is dat Bram vlak voor ons vertrek naar Calgary zijn zwemdiploma in Nederland nog heeft gehaald. Dat is hier namelijk compleet anders heb ik mij laten vertellen. Hier starten ze bijvoorbeeld niet met de schoolslag, maar met borstcrawl! En pas bij 'Swimmer4' leren ze daadwerkelijk zwemmen.

Daarnaast moeten kinderen onder de 7 jaar altijd op armslengte van een volwassene blijven in het zwembad. Ongeacht of ze een zwemdiploma hebben. En kinderen mogen pas alleen naar het zwembad als ze ouder zijn dan veertien.


Walkie Talkies in plaats van smart phones!


Hier hebben veel kinderen een Walkie Talkie. Die hebben de meeste gezinnen hier voor het wandelen in de bergen om contact met elkaar te houden. Ze hebben meestal een bereik van wel 23 km. Dat is een stuk makkelijker en goedkoper dan een mobiel.

Prepaid in Canada is niet hetzelfde als prepaid in Nederland. Hier koop je een kaart van 20 dollar, maar die gaat maar een maand mee. En als je niet opwaardeert vervalt al binnen enkele maanden je nummer en moet je als het even tegenzit weer een nieuwe simkaart kopen. Daarnaast betaal je hier ook als je gebeld wordt. Dus het is niet aantrekkelijk veel te bellen.


Kinderen krijgen hier alles


Wat ons ook enorm is opgevallen, en dat is voor ons dan het enige minpunt aan Calgary, is dat kinderen hier werkelijk alles hebben en krijgen. De kinderen worden erg vrij opgevoed. En dat merk ik als er Canadese vriendjes spelen. Ze vragen om drinken, snoep en zijn over het algemeen erg druk.

Ik probeer mijn kinderen in ieder geval nog beleefd op te voeden en dat ze altijd netjes: 'Ja, alstublieft,' of 'Nee dank u wel,' zeggen. En ik wil dat als ze dorst hebben altijd netjes vragen of ze alstublieft iets mogen drinken. Om snoep vragen is bij ons uit den boze, dat vind ik echt niet netjes. Als ze ergens iets krijgen mogen ze het van mij zeker wel eten, maar ze mogen er niet zelf om vragen.


Canadezen kopen alles wat ze willen


Dit geldt overigens niet alleen voor kinderen. De meeste Canadezen kopen alles wat ze willen hebben. Zelfs als ze eigenlijk het geld er niet voor hebben. Wij leren onze kinderen: 'Alleen iets kopen als je genoeg geld hebt.' Wil je iets hebben en heb je niet genoeg geld? Dan eerst verder sparen. 

Maar van sparen hebben veel Canadezen, volgens mij, nog nooit van gehoord. Dit heeft misschien ook te maken met het feit dat hier totaal geen crisis is. Het is dus ook niet nodig om een buffertje aan te leggen.


Canadezen zijn open en vriendelijk


Hier in Calgary vertrouwen mensen elkaar vanaf het begin. Tot je, bij wijze van spreken bewezen hebt dat je niet te vertrouwen bent. In Nederland is dat volgens mij precies andersom. Daar moet je juist eerst bewijzen dat je te vertrouwen bent.

De mensen zijn ook veel vriendelijker. Vooral de kinderen hebben dat ervaren tijdens hun eerste schooldagen. Iedereen wilde met ze spelen, en ze stonden in het middelpunt van de belangstelling. Pesten zal hier waarschijnlijk ook wel gebeuren, maar volgens de kinderen hebben ze dat zeker nog niet gezien. In ieder geval niet zoals in Nederland.

Het is een heel fijn gevoel dat de kinderen zich zo welkom voelen. Het maakt het integreren makkelijk. Ik heb hier al een lieve leuke vriendengroep waar we regelmatig mee afspreken. Met of zonder kinderen. We hebben een Girls Night Out, een Gamenight en we zien elkaar heel regelmatig voor een coffeedate. Vervelen doe ik me hier geen moment.

Heimwee


Ik heb zelf helemaal geen last van heimwee. Ik kijk er naar uit hier nog wat jaren te blijven. Tuurlijk denk ik weleens aan de mooie grachten en de leuke terrasjes in Nederland, die je hier niet zoveel hebt. Maar echt missen, nee dat nog niet.

Wat ik soms wel eens lastig vind is dat onze familie en vrienden in Nederland ons missen

Mijn tips voor mensen met emigratieplannen


Mensen die op het punt staan om wel/niet te emigreren wil ik vooral meegeven dat ze zich verdiepen in het land waar ze terecht gaan komen. En probeer vast wat contacten te leggen zodat je al snel eens met iemand kan afspreken. Ik heb hier een lieve vriendin (ook uit Nederland) waar ik, toen het net speelde om naar Calgary te verhuizen, contact mee heb gezocht via haar weblog.

Zij heeft ons uitgenodigd toen we in oktober in Calgary waren en heeft kinderen in dezelfde leeftijdscategorie als onze kinderen. Zij heeft mij enorm geholpen en dingen uitgelegd. Ik denk echt dat het fijn is om alvast iemand te kennen in het, toch onbekende, land waar je gaat wonen. Het maakt het allemaal net iets makkelijker als je iemand hebt waar je vragen aan kuntn stellen.

Ik zou dit zelf ook heel erg graag willen doen mochten er mensen plannen hebben om te emigreren naar Canada, of een ander land. Ik weet hoe fijn het is om op honderd en één vragen antwoord te krijgen, want er komt echt veel op je af.'


Meer lezen over het leven in Canada?




Blijf op de hoogte van nieuwe posts en neem een gratis emailabonnement! Subscribe to Expat Mama by Email
Lees meer

Saturday, August 23, 2014

Moederen in Noorwegen

In Nederland wordt vaak naar Zweden en Noorwegen gewezen als het gaat om emancipatie. Want daar is het de norm dat beide ouders buitenshuis werken.

Maar wat er meestal niet wordt bij verteld is dat in zowel Zweden als Noorwegen het óók de norm is dat één van beide ouders het eerste levensjaar thuisblijft bij de baby. Sterker nog, de meeste kinderdagverblijven nemen niet eens kinderen aan jonger dan 8 maanden.

Op de Amerikaanse website Slate.com vertelt de Noorse Else Marie Hasle over het Noorse systeem.

Hier onder de highlights!

Moederen in Noorwegen


  • In Noorwegen is het de norm dat beide ouders buitenshuis werken. Thuisblijfmoeders zijn er zeldzaam.
  • Kinderopvang in Noorwegen is goedkoper dan in Nederland. Je betaalt ± 340 euro per maand voor een fulltime plek.
  • Je kind naar het kinderdagverblijf brengen is de norm. Ieder kind heeft recht op een plekje.
  • Kinderdagverblijven zijn open van 7.00 tot 17.00.
  • De September Deadline: baby's die worden geboren voor 1 september, krijgen een plekje op de kinderopvang in de eerstvolgende augustus maand. Maar als je kind ná 1 september geboren wordt, moet je een jaar wachten. Dan kan het kind dus pas naar het kinderdagverblijf als het twee is. Door deze rare deadline krijgen ziekenhuizen veel verzoeken van vrouwen om de bevalling te laten inleiden. Zodat hun kind voor 1 september wordt geboren...
  • De kwaliteit van de kinderopvang in Noorwegen is erg goed. De focus ligt op spelen en socialiseren.
  • Je krijgt één jaar betaald ouderschapsverlof. En daarna kun je het verlengen met één jaar onbetaald ouderschapsverlof.
  • Werknemers krijgen 10 dagen vrij om voor zieke kinderen te zorgen. Werknemers met 2 kinderen krijgen 15 dagen.
  • Grootouders werken meestal ook fulltime en kunnen dus niet veel bijspringen.
  • Noorse vaders zijn heel betrokken en veel in beeld.
  • Vaders krijgen twee weken onbetaald verlof na de geboorte van hun kind.
  • Vaders kunnen ook ouderschapsverlof opnemen.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer

Lid van

Archief

Volg ons op: