zondag 11 maart 2018


Nicki Yoshihara (40) emigreerde met haar man en kind naar Tokio in Japan.

Wie is Nicki


Nicky studeerde commerciële economie met als afstudeerrichting Asian Pacific Management. Ze werkte op het gebied van communicatie en/of marketing. Haar laatste baan, voordat ze naar Japan ging was bij Syntrus Achmea op de communicatie afdeling waarbij ze materiaal ontwikkelde om deelnemers van bedrijfstakpensioenen te informeren over hun pensioen.

Nadat Nicki naar Japan ben verhuisde solliciteerde ze eerst op soortgelijke functies in Tokio. Maar helaas kwam ze al snel tot de ontdekking dat je in Tokio minimaal twe-talig (maw vloeiend in Japans) moet zijn om in aanmerking te komen.

Dus stortte Nicki zich met hart en ziel op het leren van Japans. Na 2 jaar hard studeren kwam ze echter tot de realisatie dat het waarschijnlijk niet zou gaan lukken om op korte termijn vloeiend te worden in (zakelijk) Japans . Daarom startte ze haar eigen bedrijf.

Ze begon rondleidingen te organiseren in Tokio. Uiteindelijk is dit uitgegroeid en organiseren ze nu rondleidingen op meerdere locaties in Japan. Nikki is zelf meer naar de achtergrond verhuisd en laat nu andere mensen de rondleidingen doen voor Tokiotours.

Dit is het verhaal van Nicki en haar leven in Japan! Het is superinteressant!

Hoe ik Japan terecht kwam


Zoals ik al schreef is mijn man Japanner. Zijn vader is voor werk naar Nederland geëmigreerd om vanuit daar het toerisme naar Japan te promoten in de jaren zeventig. Hoewel mijn man wel is geboren in Japan, heeft hij vrijwel zijn hele leven in Nederland gewoond. Hij vroeg zich daarom af hoe het zou zijn om als Japanner in Japan te wonen en te werken, en vroeg aan mij hoe ik het zou vinden om een aantal jaar in Japan te wonen. Het leek me een groot avontuur en ik moet zeggen dat ik ook had gedacht dat het makkelijker zou zijn om de taal te leren en om een baan te vinden, maar als hij een baan kon vinden dan vond ik het prima.

We wonen in hartje Tokio nu zo’n 6 jaar. We hebben eerst gekeken naar huizen, maar aangezien in Tokio veel hoogbouw is en alles superdicht op elkaar staat (meeste mensen hebben geen tuin) zijn huizen vaak erg donker. We hebben dus uiteindelijk gekozen voor een centraal gelegen, en zonnig appartement wat ook nog eens 5 minuten lopen is van het werk van mijn man.

Hoe ik woon in Japan


De wijk waar we wonen is qua karakter en uitstraling niet de meest gezellige buurt is om te wonen . Het barst hier van de ambtenaren waardoor het doordeweeks erg druk is met 'zwarte pakken' en in het weekend is het vrij doods. Maar met twee parken op loopafstand, een busverbinding naar de luchthaven tegenover ons huis en een treinstation en meerdere metro stations op loopafstand heeft het zeker wel zijn voordelen.


Hoe het is om in Japan te wonen


Japan is een fijn land om in te wonen. Hoewel de taal uiteraard wel een flinke barrière was in het begin. Je kunt bijvoorbeeld niks lezen op de verpakkingen in de winkel en de opdracht: 'Koop een zak rijst,' kan al aardig wat stress veroorzaken door de overvloed aan soorten en je eigen onkunde te ontdekken welke rijst geschikt is voor welk gerecht.

Aan de andere kant is het weer in Japan fantastisch. De zon schijnt vaak waardoor het al snel warm aanvoelt en het regent er over het algemeen weinig. Het metro systeem, hoewel soms wat overzichtelijk, is fantastisch en goedkoop met metro’s die elke 2 minuten komen en die schoon en veilig zijn.

Mensen in Tokio zijn niet zo hartelijk


Mensen uit Tokio zijn helaas niet heel erg hartelijk. Ze zijn nogal gereserveerd en vrij koud, dus het is wel lastig om een praatje te maken met iemand of om vriendschappen op te bouwen met Japanners. Een ander groot voordeel zijn de vele drankautomaten op elke straathoek met koude (en in de winter) warme drankjes.

Ook zijn er veel conbini’s, kleine buurtwinkeltjes die 24 uur open zijn waar je 'the essentials' kunt halen die je bent vergeten met boodschappen doen zoals afwasmiddel, wc papier, wasmiddel en een groot scala aan drankjes en snackjes.


Overgang Nederland - Tokio


Ik ben over het algemeen vrij positief ingesteld, dus ging ik in Tokio gelijk op onderzoek uit en vond het heerlijk om te voet de stad te verkennen. En als ik moe werd zocht ik gewoon het dichtstbijzijnde metrostation op om weer naar huis te gaan.

Tokio is een samurai stad die van oorsprong is gebouwd om achtervolgers op het verkeerde been te zetten. 

Er zijn dus heel veel eenrichtingsverkeer straatjes en doodlopende weggetjes. Dus als je van de grote weg af gaat is het gemakkelijk om te verdwalen. Meestal kom je in die achteraf steegjes en straatjes juist de mooiste schatten tegen zoals kleine winkeltjes die door opaatjes en omaatjes worden gerund. Dus ik vond het altijd wel een uitdaging om te verdwalen en zonder plan op pad te gaan.

Natuurlijk was niet alles even leuk. Westerse producten hier zijn ongelofelijk duur, dus als je iets anders wilt hebben dan Japanse spullen dan betaal je gelijk het drie of vierdubbele van wat je er in Europa voor zou betalen.

Ook het vinden van een kapper of een tandarts is lastig en toen ik eenmaal zwanger was en naar de dokter moest voor controles was dat echt een drama. Zodanig zo dat ik uiteindelijk een Engels sprekende gynaecoloog heb opgezocht waarvoor ik uiteraard wel de hoofdprijs moest betalen maar die mij tenminste eerlijk vertelde hoe het ervoor stond en waar ik met al mijn vragen terecht kon.

Vrouw zijn in Japan: achter het aanrecht!



Veel vrouwen stoppen met werken als ze eenmaal getrouwd zijn omdat de meeste mannen hier een soort van jaren 50 idee hebben van hoe een vrouw/huishouden moet zijn.

De letterlijke vertaling voor de term 'echtgenote' is 'inside person'. 

Met andere woorden: de vrouw heeft haar plaats achter het aanrecht en dient ervoor te zorgen dat het huis er piekfijn uitziet en dat er drie fantastische gerechten per dag op tafel worden getoverd, waarvan de lunch mee naar werk gaat.

Als de heer des huizen thuis komt dan moet er een warm bad, zijn krant en slippers klaar staan en uiteraard die fantastische maaltijd. Dit alles is voor veel vrouwen een dagtaak zeker als ze er ook nog kinderen bij hebben, vandaar dat werk + een gezin vaak moeilijk te combineren is.

Veel gratis faciliteiten voor moeders met kleine kinderen


Voordeel is wel dat aangezien de meeste vrouwen niet werken, er veel gratis faciliteiten zijn voor moeders met kleine kinderen. Overal zijn er 'jidoukans.' Dat zijn buurtcentra waar een speelkamer is waar je gratis gebruik van kan maken en waar ze vaak ook van allerlei gratis lessen organiseren. Zoals moeder en kind yoga, baby massage, voorlezen, etc. Uiteraard wel alles in het Japans.

Toen mijn dochtertje nog een baby was ging ik 1x pw naar een middag waarbij er Japanse liedjes werden gezongen en waarbij je kindje gratis elke maand werd gewogen en opgemeten.

Een dag uit mijn leven in Japan


Mijn dochter gaat al vanaf dat ze 8 maanden oud is naar International School. Dat is wat praktischer voor mij aangezien je bij Japanse scholen/opvang meestal een stapel aan pamfletten en andere informatie mee krijgt waar je (soms) ook wat mee moet doen. Aangezien mijn man lange dagen maakt, heeft hij geen tijd om mij daarbij te helpen en, hoewel ik aardig Japans spreek, gaat lezen en schrijven een stuk minder zeker in (heel beleefd) Japans.

’s Morgens breng ik mijn dochtertje dus op de fiets naar school. Op de terugweg stop ik meestal bij de supermarkt om eten voor die dag te kopen. Het hebben van een auto (en met name een parkeerplek) is heel duur in Tokio en bovendien vind ik het sowieso toch eng om aan de linkerkant te moeten rijden dus ik doe vrijwel alles op de fiets of lopend (of met OV als het wat verder weg is).

Daarna ga ik naar huis, en gebruik ik de rest van de tijd om lekker even een kopje koffie te drinken en daarna mijn mail (voor Tokiotours) bij te werken en mijn administratie op orde te brengen.

Meestal tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben is het alweer tijd om mijn dochtertje op te halen. ’s middags heeft ze elke dag wel iets te doen; Japanse les, STEAM klas, dansles of dramales dus meestal moeten we daarna gelijk door naar haar andere klassen.

Ik ga vaak ergens koffie drinken terwijl ik wacht totdat ze klaar is, omdat het meestal niet de moeite waard is om tussendoor naar huis te gaan. Als ze klaar is gaan we terug naar huis en begin ik met het eten terwijl mijn dochtertje speelt en/of huiswerk maakt.

Mijn man komt vaak pas na 10u ’s avonds thuis dus meestal eet hij niet mee. Na het eten is het in bad en naar bed voor mijn dochter, en kan ik eindelijk even rustig zitten.

Werken in Japan


Parttime werk wordt hier niet echt als werk gezien. Dat is meer een bijbaantje met weinig rechten: geen pensioenopbouw, geen ziektekostenverzekering en vaak slecht betaald. Dus weinig vrouwen werken hier parttime. Of je hebt een hele goede kantoorbaan en werkt fulltime (goedkope kinderopvang is er weinig en heeft vaak lange wachtlijsten en privé opvang is superduur).

Alleen als je echt een hele goede baan hebt is het het waard om je kind naar de opvang te brengen. 

De meeste vrouwen zijn dan ook fulltime moeder. Ook gezien de paygap waarbij vrouwen 65% krijgen voor hetzelfde werk als een man!

Kinderopvang in Japan


Opvang is lastig te organiseren. Zoals ik al schreef zijn er vaak lange wachtlijsten, of je komt bij een privéschool uit die gelijk heel duur zijn. Daarbij is nog de taalbarrière. Vandaar dat ik al snel heb besloten om mijn dochter op international school te doen. Vanaf het begin wordt haar voortgang daar gemeten en moet ze bepaalde mijlpalen halen om door te stromen naar de volgende klas. Dit systeem gebaseerd op merits vind ik wel fijn. De klassen zijn er klein dus er is veel persoonlijke aandacht waardoor de docenten de tijd hebben om echt met je kind bezig te zijn en je feedback te geven als het extra aandacht nodig heeft op een bepaald vlak.

Werkgevers en moeders



'Harassment' in Japan is een een moeilijk begrip. Hoewel moeders een jaar zwangerschapsverlof hebben, is vaak de druk vanuit de organisatie groot om eerder weer aan de slag te gaan, of men vindt een reden om een moeder te ontslaan. Als je eenmaal eruit bent geweest en weer een nieuwe baan wilt, is dat vrijwel onmogelijk.

Veel organisaties denken dat moeders om de haverklap thuis blijven vanwege een ziek kind of te laat komen vanwege hun kinderen en dan heb je ook nog eens de vakanties waarbij ze iets moeten regelen natuurlijk. 

Verder zijn er buiten de reguliere werkuren vaak nog andere extra verplichtingen om bijvoorbeeld langer te blijven (over te werken) of na het werk mee te gaan drinken met collega’s. Voor een moeder is zoiets vaak moeilijk te organiseren wat het onmogelijk maakt om een fulltime baan te hebben als je ook voor kinderen moet zorgen.

Kinderen gaan meestal van 9-2:30 uur naar school dus je hebt niet zo heel veel tijd om in de schooluren te werken.

Moederen in Japan



Voor langere tijd borstvoeding geven is hier heel normaal. De meeste warenhuizen hebben 'nursing rooms' en andere openbare gebouwen ook. Doordat veel vrouwen niet werken is het sowieso makkelijker om borstvoeding te geven en hier langer mee door te gaan. Japanse moeders besteden erg veel tijd aan hun kinderen.

Ik liet mijn dochtertje toen ze nog erg klein was zelf een speelruimte onderzoeken en zelf met iets spelen. Ik ging in principe alleen met haar spelen als zij het initiatief nam en mij uitnodigde om te spelen. Japanse moeders zijn heel anders, en zijn continue met hun kindje aan het spelen.

Kinderen vooral in draagzak vervoerd



Kindjes worden ook meestal liever in een draagzak vervoerd dan in een wagentje. Dit is o.a. omdat veel metro stations geen lift of roltrap hebben en het voor een moeder alleen vaak lastig is om al haar spullen + wagentje + baby tegelijkertijd een trap op te krijgen, zeker gezien Japanners meestal niet aanbieden om een moeder te helpen.

Verder zijn er veel mensen die in een studio of klein huisje wonen waarbij het aantal kamers beperkt is. Veel mensen slapen dan ook met het hele gezin in 1 kamer op futons (oprolbare matrassen).


Moeder-kind band is heel hecht


Aangezien kinderen zoveel tijd spenderen met hun moeder is de band vaak heel hecht. Daar is natuurlijk wat voor te zeggen, maar daardoor worden kleintjes niet snel zelfstandig waardoor de eerste dag op school vaak moeilijk is.

Aan de andere kant worden kindjes vanaf schoolgaande leeftijd vaak gestimuleerd om zelfstandig te zijn. Je ziet regelmatig kindjes van 6 jaar of ouder alleen of met een vriendje zelfstandig de metro gebruiken of alleen op straat lopen in een schooluniform.

Japanse kinderen keurig opgevoed


Wat ook opvalt is dat Japanse kindjes (in het openbaar) vaak heel goed opgevoed zijn. In de metro zitten kindjes netjes stil en maken geen of weinig geluid. Je ziet weinig kindjes in het openbaar huilen of een temper tantrum hebben.


To lose face is belangrijk in Japan dus ouders vinden het erg belangrijk dat een kind zich gedraagt en hen niet voor schut zet in het openbaar. Dus meestal wordt er op hele jonge leeftijd al op gelet dat het kind in kwestie gehoorzaam is en niet schreeuwt of anderen tot last is.

 Hoe wordt de kinderopvang/naschoolse opvang geregeld in je nieuwe vaderland? Gastouders, creche? > De meeste buurtcentra organiseren veel voor de kinderen uit de buurt. Je kunt gratis muziek of knutsellessen volgen en er is ook huiswerkhulp. Dit is voor kinderen van 6-12 jaar. De kinderen gaan meestal zelf vanuit school hier naartoe en kunnen zelf bepalen wat ze willen doen. De meeste lessen zijn redelijk “stuif eens in” dus je hoeft je niet vantevoren op te geven voor sportles of een andere les en kunt per keer bepalen of je mee wilt doen of niet. Vaak zijn er ook meerdere opties per dag beschikbaar dus kan het kind zelf per dag bepalen waar ze zin in hebben. >

Zwemles in Japan



In Japan is zwemles niet standaard. Er worden wel zwemlessen georganiseerd, zowel in het gemeentelijke zwembad als bij andere sportscholen maar meedoen is niet verplicht.

Hierdoor kunnen veel Japanners niet zwemmen en zijn alle zwembaden in Japan erop ingericht dat je overal kunt staan. 

Je kunt nergens duiken, en er zijn ook nergens duikplanken. Veel zwembaden hebben ook een speciaal gedeelte voor 'lopen/wandelen in het water' wat erg populair is in Japan. De watertemperatuur is dan ook relatief hoog zodat je, ook als je niet flink beweegt het aangenaam hebt in het water. De regels zijn vaak wel erg streng. Geen tatoeages, badmuts verplicht en geen sieraden om.

Kinderfeestjes in Japan


Kinderfeestjes is niet echt een ding in Japan. Japanners vieren verjaardagen meestal in persoonlijke kring en nemen de jarig mee uit eten. Door het restaurant wordt gezongen en je krijgt vaak een toetje met 'happy birthday' op je bord geschreven.

Ook doen sommige attracties iets leuks als je jarig bent zoals Sangrio puro land (hello kitty en aanverwante karakters) of Disney land/Sea. Soms worden vrienden met kinderen uitgenodigd voor een lunch in een privé kamer in een restaurant waarbij de kids een beetje met elkaar kunnen spelen, maar echt partijtjes zoals we dat in Nederland kennen wordt over het algemeen niet gedaan.

Behalve dan bij de expat gemeente die dan gelijk helemaal 'over the top' gaan met een goochelaar, of een andere entertainer die wordt geregeld. Deze feestjes zijn meestal super duur en worden door sommige internationale scholen georganiseerd.

Smartphones in Japan


Japanners hebben uiteraard ook een mobiel. Maar het is het een faux pas om in het openbaar te bellen. De metro/trein is dan ook heerlijk stil waarbij mensen elkaar berichtjes sturen, tv kijken op hun mobiel of iets anders doen, zolang het maar geen geluid maakt. Ook op straat zie je vrijwel nooit mensen bellend lopen en zoeken ze vaak of een hoekje ergens op of ze hebben contact via berichtjes. 

De Japanse taal


Japan is heel grappig en bijzonder qua taalgebruik vind ik. Er is een speciale vocabulaire dat je alleen gebruikt voor kinderen. Zodra kinderen wat ouder worden ga je de volwassen variant gebruiken voor bepaalde woorden.

De Japanse taal heeft heel veel verschillende lagen. Hoe je in het gezin spreekt, hoe je tegen een vreemde spreekt, hoe je tegen een dokter of ander persoon met autoriteit spreekt, hoe je met je vrienden praat… 

In sommige gevallen spreek je woorden anders uit naargelang de situatie, en in andere gevallen heb je een compleet nieuwe vocabulaire nodig. Voor super beleefd gebruik je bijvoorbeeld andere woorden als je over jezelf/eigen groep spreekt dan wanneer je over de andere persoon/andere groep praat. Je gebruikt dan bijvoorbeeld bij 'Ik kom,' een ander werkwoord als je over jezelf of het over iemand anders hebt. Heel verwarrend waardoor zelfs tv presentatoren regelmatig fouten maken als ze deze hele beleefde vorm van spreken gebruiken.

Een ander fenomeen is het 'senpai/kohai' systeem. Japan is extreem hiërarchisch. In een bedrijf, een club of vaak ook in een vriendengroep (met name onder mannen) is er een strikt 'senpai/kohai' systeem waarbij de ‘senpai’ de meerdere of senior is.

Deze senior moet dan ook met meer respect worden behandeld. De senior is vaak hoger in rank of ouder dan de kohai. De kohai kan aardig wat misbruik verwachten, en de senpai moet ten alle tijden met respect worden behandeld. Terug praten, een grote mond geven of (ongevraagd) je mening geven is er dan ook niet bij.

Japan versus Nederland


Nederland is een redelijke inclusive cultuur, hoewel het momenteel geloof ik weer wat minder is vanwege Geert Wilders en kornuiten. Maar in principe staat men, onder progressieve Nederlanders in ieder geval, open voor de mening van anderen. En wordt er in Nederland niet direct raar gekeken als als iemand de weg vraagt of hoe laat het is. Zolang je je ding doet en een ander niet in de weg zit moet je zelf weten of je vol zit met piercings of tatoeages of anders bent dan de doorsnee Nederlander.  Expats worden over het algemeen met open armen ontvangen en het wordt door de overheid vaak gemakkelijk gemaakt om dingen voor elkaar te krijgen, ook als je de taal niet spreekt.

Japanners staan weinig open voor andere culturen


Japan is wel anders wat dat betreft. De meeste dingen zijn ALLEEN in het Japans, mensen spreken vaak niet of slecht Engels of durven het niet te spreken. Japanners zijn (zeker in Tokio) van nature niet heel open of behulpzaam en sluiten zich liever af van niet Japanners.

Dat begint al op zeer jonge leeftijd. Mijn dochtertje die nu drie is, heeft heel veel moeite om contact te maken met Japanse kindjes. Ten eerste omdat ze niet vloeiend Japans spreekt, maar ook omdat ze zien dat ze er niet uitziet zoals zij en de meeste kindjes dan ook direct rechtsomkeer maken als ze haar op hen af ziet komen en haar compleet negeren. Er zijn uitzonderingen, maar er zijn helaas maar weinig Japanse kindjes die, ondanks haar gebrekkige Japans, haar verwelkomen in de groep.

Integreren in Japan


Mensen uit Tokio zijn helaas niet open, hartelijk, uitnodigend of nieuwsgierig naar buitenlanders. Ik heb ook een tijd in Peking gewoond en de mensen daar waren altijd erg nieuwsgierig en probeerden (in het Engels of Chinees) regelmatig een praatje met me te maken als ik alleen op straat liep.

Als je met Japanners een gesprekje aan probeert te knopen dan geven ze meestal alleen antwoord op je vraag en voegen zelf niks aan het gesprek toe. Wat helpt is om je zoveel mogelijk aan de geschreven en ongeschreven regels te houden, maar na 6 jaar heb ik het opgegeven om vriendschappen met Japanners te beginnen.

Japan is een land van regels


Japan is een land van regels. Alles is duidelijk omlijnd en iedereen houdt zich aan de regels. Dat is aan een kant heerlijk. Geen vuilnis of graffiti op straat, iedereen gaat automatisch overal netjes in de rij staan, niemand dringt voor, criminaliteit is laag, etc. maar aan de andere kant kan het ook heel irritant zijn.

Deze regels zijn regels mentaliteit, zorgt ervoor dat Japanners absoluut niet flexibel zijn of voor henzelf kunnen of willen denken en liever schuilen achter dat is nu eenmaal de regel. Ook als die regel nergens op slaat of wanneer het hen niks zou kosten/moeilijk zou maken, om wat meer flexibel te zijn. Met 5 personen aan een 4 persoonstafel zitten? Absoluut onmogelijk! In de verkeerde baan zwemmen wanneer je de enige bent in een zwembad? Uitgesloten!


Heimwee


Over het algemeen heb ik geen heimwee Alleen als ik een tijdje in Nederland ben geweest en dan weer terug kom naar Japan. Dan is het altijd wel weer even overschakelen. Toen ik net in Tokio woonde, droomde ik een keer dat er een XL Albert Heijn was geopend in mijn wijk. Ik werd helemaal verrukt wakker, totdat ik me realiseerde dat het slechts een droom was.

Tips voor mensen die willen emigreren



Voor de partners van iemand die een baan in Tokio heeft gekregen is het vaak wel raadzaam om in ieder geval basis Japans te leren. Dat maakt het leven een stuk gemakkelijker in Japan. Ook zijn er veel Facebook groepen voor buitenlanders/Nederlanders in Japan/Tokio. Dit is echt een grote bron van informatie, met ervaringsdeskundigen die al langere tijd in Japan wonen en die je van alles en nog wat kunt vragen.


Voor expats met 'een pakket'


De meeste expats hebben vaak een geweldig pakket en hulp bij het vinden van een huis, school, etc Dus die kunnen hun kinderen op international school doen, in een wijk wonen met relatief veel expats en boodschappen doen bij een supermarkt die veel internationale boodschappen verkoopt. Dus die vinden meestal hun weg wel in Tokio.

Voor emigranten zonder een 'expat pakket'


Voor mensen die geen expat pakket hebben en in Japan hun geluk willen beproeven is het leven heel anders. Als je niet (zakelijk) Japans spreekt dan is het vrijwel onmogelijk om een goede baan te krijgen. Je kunt met een HBO opleiding Engelse les geven, maar als je bij een international school wilt werken, heb je vaak een master in pedagogie en/of lesgeven nodig + minimaal 5 jaar werkervaring.

Alle Engelse lessen buiten de International school betalen vaak erg slecht (tussen de 10-20 euro per uur). Bovendien is het erg moeilijk om dingen voor elkaar te krijgen als je geen Japans spreekt. Vaak willen eigenaren geen woonruimte verhuren aan niet-Japanners of mensen die geen Japans spreken. Als er geen organisatie tussen zit die alles regelt en bij de gemeente spreken ze over het algemeen niet of nauwelijks Engels. Ook het invullen van formulieren is moeilijk aangezien alles in het Japans moet.

Als je dus geen vloeiend Japans spreekt en geen expat bent, zou ik zeker niet aanraden om naar Japan te komen. 

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

zondag 7 januari 2018


Laila (29) verruilde samen met haar man Rogier en hun zoon Max de stad Arnhem voor New York City. Rogier werkte 40 uur per week in Hilversum als Operations Manager en Laila werkte als Content Specialist in Ede voor 24 uur in de week.

Door het werk de reistijd en de vele afspraken hadden Laila en Rogier minder tijd voor hun gezin dan ze graag wilden. Dus toen Rogier de kans kreeg om op locatie in New York te gaan werken hoefden ze niet lang na te denken. Een half jaar later vertrokken ze naar New York.

Wonen in New York City

Dankzij het werk van mijn man hebben wij de kans gekregen om hier te wonen. We wonen stiekem aan de overkant van New York City (Jersey City). Binnen vijf minuten sta je in het nieuwe World Trade Center. We wonen in een leuk twee slaapkamers, twee badkamer appartement met prachtig uitzicht over de Hudson rivier. We wonen hier nu zes maanden en dit bevalt enorm goed. We hebben recent besloten om nog minimaal anderhalf jaar te blijven.


Overgang van Nederland naar New York City

Ik vond de overgang van Nederland naar New York best pittig. Dit kwam vooral doordat er in een half jaar tijd heel veel geregeld moest worden. We moesten ons huis verkopen in Nederland, gingen nog twee weken op vakantie, gingen naar New York om een woning en een school te zoeken voor Max en als kers op de taart gingen we nog trouwen. Het waren hele drukke maanden en in New York moesten we beiden even goed bijkomen.

Het leven in New York versus het leven in Nederland

De mentaliteit hier is praktisch hetzelfde als in Nederland. Er zijn niet hele grote verschillen. Wat ons het meest aanspreekt is de tijd samen, de mooie stad, de vriendelijke mensen en het buiten even. We genieten enorm van New York en willen graag reizen door Amerika om alle andere mooie plekken te ontdekken. In het weekend zoeken we altijd wel leuke activiteiten op in de stad.

Wat Amerika nog van Nederland kan leren is goede kaas maken haha.

Wat Nederland nog kan leren van Amerika is het respect voor andere culturen. 

Een dag uit mijn leven in New York City

Nu is het vakantie, maar normaal gesproken staan wij op tijd op en breng ik Max 's ochtends naar school. Soms werk ik als oppas bij een gezin thuis en reis ik direct door naar de stad. Na het oppassen haal ik Max op en gaan we bijna altijd wel wat leuks doen. Lekker zwemmen, de stad in of een leuke waterspeeltuin opzoeken als het mooi weer is.

Rond half 7 komt Rogier thuis en eten we gezellig samen. Uiterlijk half 8 gaat Max naar bed en ga ik nog even richting de Starbucks om aan mijn blog te werken.

Arbeidsparticipatie in New York City

Ik werk parttime als babysit in de stad: 1 a 2 dagen per week. Verder zorg ik natuurlijk voor onze zoon en het huishouden. Per september heb ik waarschijnlijk een parttime baan en ben ik zo'n 20 uur per week aan het werk.

Tot nu toe heb ik het kunnen regelen met Rogier die vanaf huis werkt, of met een vriendin die Max uit school haalt en voor hem zorgt tot ik thuis kom. Maar per september gaat Max naar de naschoolse opvang.

Mijn oppas gezin is heel schappelijk en in de vakanties kan ik Max gewoon meenemen. Voor mijn nieuwe werk zorg ik dat de opvang goed geregeld is en mocht het voorkomen dat hij eerder moet worden opgehaald dan kan ik dit goed met Rogier of een vriendin oplossen.

Ik heb geluk gehad dat ik via een Nederlandse Facebook pagina een oppasgezin heb gevonden in New York en waarschijnlijk ook voor een Nederlandse werkgever aan de slag kan. Voor een Amerikaanse werkgever werken is een stuk lastiger. Ook is het afhankelijk van je visum of je mag werken.

Moederen in New York City

Ouders zijn hier veel voorzichtiger. In het park lopen ze continu naast de kinderen, en zelfs oudere kinderen worden nog tig keer gewaarschuwd en opgevangen op de glijbaan. Ik merk dat ze overbezorgd zijn.

Aan de andere kant zijn de kinderen hier veel beleefder. De juf wordt standaard aangesproken met miss (achternaam). Verder werken hier beiden ouders vaak fulltime waardoor de kinderen vaak met de nanny zijn. Hierdoor leer je de ouders minder snel kennen.

Over het algemeen hoor ik dat de kinderen hier minder vaak op de iPad of tv mogen.

Zwemles

We hebben heel lang gezocht naar zwemles, maar zwemles zoals in Nederland kennen ze hier volgens mij niet. Ook het ABC diploma kennen ze niet. Wel zie je veel kinderen privé zwemles krijgen in het zwembad in het appartementencomplex. Wij hebben zelf gekozen om Max als we volgend jaar in Nederland zijn op een spoedcursus te doen en ondertussen zelf met hem oefenen.


Kinderfeestjes

Zelf heeft Max nog geen kinderfeestje meegemaakt hier, maar ik begrijp dat het aardig over the top is. Vaak een groot feest op een afgehuurde locatie. Een kinderfeestje loopt hier al gauw tegen de 1.000 dollar. Ook de traktaties op school zijn veel groter. Max krijgt regelmatig een tasje mee naar huis vol met snoepjes maar ook cadeautjes.

Integreren in New York City

Voor mij was dit eigenlijk niet zo moeilijk. Via Nederlandse Facebook groepen heb ik al snel een aantal meiden leren kennen waar het goed mee klikt en daar spreek ik regelmatig mee af. Ook krijg je in het appartementencomplex en in speeltuinen snel contact met mensen.

Verder ben ik niet iemand die heel veel mensen om mij heen hoeft te hebben en kan ik ook rustig een aantal dagen genieten van lekker op de bank aan mijn blog werken of leuke dingen ondernemen met Max. Ik hoop dat ik betrokken kan worden bij de ouderraad op Max zijn school en op deze manier iets bij te dragen en ook leuke contacten over te houden.

Heimwee

Van heimwee heb ik nog geen last. Natuurlijk mis je wel je familie, bepaalde gerechten en het gemak van afspreken met vriendinnen. Maar tegenwoordig met whatsapp bellen en skype blijf je makkelijk regelmatig in contact. Ook gaan wij één keer per jaar terug naar Nederland en daar kan ik me al wel op verheugen.

Tips voor mensen die willen emigreren


  1. Kijk naar de mogelijkheden en bereid je goed voor. Wij hebben best veel moeite gehad met een goede school vinden voor Max omdat het schoolsysteem hier zo anders is. 
  2. Lees veel blogs, neem contact op met andere Nederlanders in het land waar je naar toe wil verhuizen (kijk bijvoorbeeld op Facebook Wereld moeders). 
  3. Ga meerdere keren op vakantie naar deze plek en leer vooral de taal goed. 
  4. En leef je droom in plaats van alleen maar te blijven dromen! 

Meer weten over Laila's leven in New York City?


Bezoek dan haar blog Little Apple!



Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's! 


Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

zondag 3 december 2017


Rare jongens, die Zweden is het tweede boek van Lineke Breukel. Haar eerste boek heette Zweedse buren.

In Rare jongens, die Zweden geeft Lineke opnieuw een kijkje in haar leven op het Zweedse platteland. Ze woont daar sinds 2012.

Het boek is beslist de moeite waard, als je geïnteresseerd bent in de Zweedse cultuur. Of als je zelf plannen hebt om naar Zweden te emigreren.

10 dingen over het leven in Zweden


Hier onder enkele interessante dingen die Lineke over Zweden geleerd heeft

  • Als er gebarbecued wordt in Zweden, dan doet de man dat in zijn eentje buiten. De rest van het gezin zit aan tafel te wachten tot het eten klaar is!
  • Zweden zijn heel stipt als het om sociale afspraken gaat. Het wordt als onbeleefd gezien als je te laat komt. Helaas geldt dit niet voor vakmensen zoals loodgieters...
  • Als je ergens op bezoek bent geweest, moet je een week later een kaartje met een bedankje in de bus stoppen. Anders is het onbeleefd.
  • In de omgeving van Lineke wordt 's middags warm gegeten. Tussen vier en vijf uur gaat de deur op slot, en wordt er weer gegeten. Rond tien uur 's avonds wordt de avondmaaltijd genuttigd.
  • Het is moeilijk om te integreren met Zweden. Contact leggen is lastig, en al helemaal om een vriendschap op te bouwen.
  • In het Noorden van Zweden smelt de sneeuw niet, maar verdampt ze.
  • Het boek de Jantelagen heeft grote invloed op de Zweden en hoe ze zich gedragen. Er is daarin geen ruimte voor jezelf zijn, of jezelf profileren. Als je met je hoofd boven het maaiveld uitkomt, gaat je kop er af.
  • Zweden dragen massaal reflectievesten vanuit veiligheidsoverwegingen.
  • Zweden houden zich keurig aan de verkeersregels.
  • Alchohol is een beladen onderwerp in Zweden. Wat je meeneemt als je ergens op bezoek gaat in Zweden is redelijk vastgelegd in protocollen. Chocola is een veilige optie.

Conclusie over Rare jongens, die Zweden


Rare jongens, die Zweden is een leuk en gezellig boekje over het leven van een Nederlandse emigrante in Zweden.

Het feit dat Lineke Breukel op een geïsoleerde plek op het Zweede platteland leeft, kleurt natuurlijk wel haar ervaringen. Wellicht zou het heel anders zijn in de stad Stockholm.

Maar het is beslist leuk om zo een kijkje te krijgen in het leven in Zweden.


Praktische informatie over Rare jongens, die Zweden


Rare jongens, die Zweden is voor 16,95 te koop bij bol.com.



Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

zondag 5 november 2017

emigreren naar Hongarije

Andrea (24) emigreerde met haar man en hun zoontje (2014) en dochtertje (2017) naar Hongarije.

Lees nu hun verhaal over emigreren naar Hongarije!


Van droom tot werkelijkheid: 2009- 2016


In 2009 waren we al aan het dromen en praten over hoe het zou zijn om ergens een boerderijtje te kopen, zelf op te knappen en te gaan wonen. In die tijd kwamen landen zoals België, Frankrijk of Duitsland in ons op. We keken op site's zoals Huis en aanbod en kwamen tot de conclusie dat er voor slechts een paar duizend euro al huizen te vinden waren met een flink stuk land voor de paarden. Die huizen lagen in Hongarije en Bulgarije.

We begonnen ons in te lezen, maar na een hoop negatieve reacties uit onze omgeving over Hongarije en onze banen en dieren schoof de droom naar de achtergrond. In 2013 gingen we op huwelijksreis en borrelde ons verlangen weer op. We droomden, en zagen ons in gedachten al in Spanje of zuid Frankrijk wonen.

Toen ik zwanger raakte hadden we het er nog wel eens over, maar we hadden het druk met verhuizen en onze voorbereidingen op ons nieuwe leven.

In 2015 gingen we op vakantie naar Zuid Frankrijk en op dat moment besloten we er voor de volle 100% voor te gaan! Zodra we terug waren richten we ons op Hongarije lieten ons informeren en begonnen hard te sparen.

In maart 2016 heb ik mijn lieve paard na 5 jaar verkocht zodat we ons voor de volle 100% konden richten op Hongarije.

In juni 2016 zijn we voor het eerst naar Hongarije gegaan en onze eerste indruk was dat het zo heerlijk rustig en relaxt was. We ervaarden de gastvrijheid van de Hongaren en de mooie omgeving en het heerlijke weer. Na een week zoeken kwamen we via een makelaar op 7 juni bij ons huis terecht. En een week later was die van ons.

In de jaren rond ons huwelijk kreeg mijn man steeds meer last van allerlei gewrichten. In 2014 zijn we er door de nieuwe dokter achter gekomen dat hij artritis heeft. Ook dit heeft meegeholpen om onze droom waar te maken. In het Nederlandse klimaat is de luchtvochtigheid vele malen hoger dan in Hongarije en dat merkt hij meteen zodra hij in Hongarije is. De pijn is dan heel wat minder dan in Nederland.

Waarom Hongarije? 


Hongarije is een vakantieland in opkomst. Het is er erg goedkoop om te leven, het weer is goed en de mensen zijn vriendelijk. De mensen zijn bovendien veel relaxter, en leven nog met elkaar. Mijn kinderen zou ik heel graag willen laten opgroeien in een omgeving waar het belangrijk is jezelf te  zijn en waar de kinderen nog buiten spelen in plaats van hele dagen gamen of voor de tv hangen. Dat het leven goedkoop is is mooi meegenomen. Zo kunnen we voor €15 uit eten met zijn drietjes met drinken en een toetje erbij!


Als ik in de avond naar buiten ga als het donker is blijf ik me verbazen over de stilte en de prachtige sterrenhemel. Er zijn echt enorm veel sterren te zien die allemaal helder schijnen. 


Wat hoop je te vinden in Hongarije?


Rust, mooie natuur, een rustiger leven en veel buiten zijn. Ik vind het heerlijk om de hele dag buiten te zijn. Met veel meer droge dagen, en vroeger in het jaar hoge temperaturen gaat dat in Hongarije ook makkelijker dan in Nederland.

Wonen in Hongarije


In Hongarije liggen de meeste huizen in een dorp. Niet zoals wij ze in Nederland kennen, maar in een lange straat met aan één of beide kanten vrijstaande huizen, waarvan aan de ene kant van de huizen geen of hele kleine raampjes zitten. Zo heeft iedereen genoeg privacy doordat de buren niet door het raam je tuin inkijken.

Wij wonen in een zijstraat van het dorp in een doodlopende straat met een natuurgebied voor ons en achter ons land het land van een boer. Aan het begin van de straat is een speeltuin en aan het eind loop je zo de natuur in. Ons huis is gebouwd van leem en bakstenen en bestaat momenteel uit alleen een leefbare begaande grond met verschillende kamers. De schuur naast ons huis gaan we nog afbreken en extra slaapkamers van maken.


Is het makkelijk/moeilijk te integreren in Hongarije? 


Ja en nee. De taal is erg lastig te leren en vooral de grammatica is erg moeilijk. Wel zijn de mensen heel vriendelijk en doen ze erg hun best om je te begrijpen. Het is belangrijk om als buitenlander gebruik te maken van mensen uit je dorp voor de klussen en boodschappen bij de plaatselijke winkel te doen. Daarmee help je ze, en leren ze je beter kennen. Ze staan hier erg open voor buitenlanders, waarschijnlijk ook omdat ze denken dat Nederlanders en Belgen veel geld hebben en zij daar ook weer profijt van hebben.

Hoe is het dagelijks leven daar? 


De mensen leven hier echt met de dag heb ik het idee. Zodra het licht is hoor ik de buren al, en zetten ze mijn pony buiten en geven hem water. Zodra het echt warm is overdag zie je niemand meer. In de avond komen ze weer tevoorschijn en zijn er hele groepjes kinderen en ouders in de speeltuin te vinden. Als het donker word is het ook weer erg stil. Overdag komen er verschillende bussen langs om eten en spullen te verkopen. In het begin stonden we er echt van te kijken.

Zo rijdt er dagelijks een bakker, supermarkt en ijsboer rond. 

Je hoort ze van verre aankomen door de melodieën die ze draaien. Zo rijdt er momenteel een bus rond met de melodie van de smurfen. Wekelijks rijden er nog een dierenwinkel, een bus met gas en één met flessen water rond. De meeste mensen hebben geen auto en maken er dan ook dankbaar gebruik van. In bijna elk dorpje is wel een supermarkt te vinden waar je terecht kunt voor eigenlijk alles wat je nodig zou kunnen hebben of gewoon een gezellig praatje.

Vanaf 3 jaar mag een kind naar de peuterschool. De meeste kinderen gaan er dan ook heen. Bijna elk dorp heeft wel een school. Ik heb me er niet zo in verdiept omdat ik graag mijn kinderen thuis onderwijs wil geven. Wel weet ik dat de kinderen op sommige scholen warm eten tussen de middag. Ik weet niet of dat overal zo is. Ook hoorde ik dat vanaf 12 jaar veel kinderen intern gaan in een grotere school in de stad. Ze worden dan met een bus opgehaald en thuisgebracht. Ik weet niet hoe het allemaal precies werkt, want onze buurjongen zit nog gewoon op de school in het dorp terwijl hij wel ouder is dan 12 jaar.

Heb je last van heimwee? Zo ja, hoe ga je daar mee om? 


Tot nu toe heb ik geen last van heimwee. Als ik zou willen kan ik dagelijks via Skype of Whatsapp contact hebben met onze ouders. Met onze kinderen vind ik het wel lastig dat hun opa's en oma's ze niet zo vaak kunnen zien, en we niet zomaar even langs kunnen gaan. Hoe moeilijk dit ook is wij hebben deze keuze gemaakt en willen graag een leven opbouwen dat in Nederland gewoon niet mogelijk is. Wel proberen we minimaal vier keer per jaar naar Nederland te gaan om familie en vrienden te bezoeken.

Wat zou je andere mensen die in Hongarije willen wonen adviseren? 


Hongarije is een land waar je echt terug gaat in de tijd. Het land is niet voor iedereen geschikt om in te wonen. Net als in elk land zul je je moeten aanpassen aan hun normen en waarden. Het leven is hier veel soberder en dingen die in Nederland heel normaal zijn zoals een friettent vind je hier niet. Als je voor de ruimte en rust komt zit je hier prima.

Wat kan Nederland van Hongarije leren? 

Vluchtelingenbeleid


Zorgen en luisteren naar hun volk. Over Orban hebben veel mensen commentaar. Waarom laat hij geen vluchtelingen in het land is een grote vraag van veel mensen. Ik stond er eerst nooit zo bij stil, maar toen mijn oom zei dat hij het goed vond dat Orban voor de Hongaren op kwam door geen vluchtelingen te accepteren ben ik er over gaan nadenken. De meeste Hongaren leven in armoede en kunnen het geld dat naar de vluchtelingen zou gaan heel goed zelf gebruiken. Zo zijn er de afgelopen winter gezinnen geholpen die met -16 zonder hout zaten en dus in de kou leefden.

In Nederland leven ook veel mensen in armoede. Ik vind dat zeker de vluchtelingen die daadwerkelijk gevlucht zijn geholpen moeten worden, maar ook dat mensen uit eigen land recht hebben op hulp.

Vertrouwen


Het vertrouwen dat mensen hier in elkaar hebben is groter dan in Nederland. Zo kun je hier prima je auto open laten, zelfs al ligt je portemonnee of telefoon in het zicht. Van je spullen blijven ze af. Ook deuren en ramen blijven bij veel mensen gewoon open. Hoe arm ze ook zijn van andermans spullen blijven ze af.

Natuurlijk word er hier ook wel eens ongebroken of spullen uit de tuin gestolen. Dit word niet door mensen uit het dorp gedaan, maar door onbekende mensen die niet uit de buurt komen. Die breken dan ook letterlijk alles open. Zo zijn er mensen waarvan zelfs hun ramen en deuren eruit zijn gehaald toen ze aan het verbouwen waren.

Wat zou Hongarije van Nederland kunnen leren? 


Statiegeld op flessen zetten! Met liters water die er dagelijks doorheen gaan zit ik met veel te veel plastic opgescheept. En thuisbevallingen legaliseren. Helaas is het momenteel in Hongarije strikt verboden om thuis te bevallen. Na twee bevallingen in Nederland weet ik hoe heerlijk het is om in je eigen omgeving te bevallen.

Ik las tijdens mijn zwangerschap over een vrouw die thuisbevallingen begeleide in Hongarije. Wat ze deed was en is illegaal en ze moest dan ook meerdere keren voor de rechtbank verschijnen.


Wat valt mee in Hongarije? 


Dingen regelen zoals een internet aansluiting, huis aankopen en dat soort zaken. Vaak hoor je dat mensen in dit soort landen erg laks zijn. Wij hebben daarentegen juist alleen maar goede ervaringen gehad. Binnen een dag was het internet geregeld, en ons huis was na een week van ons.

Waar ik me in Hongarije ook over verbaas is dat de luxe goederen zoals een wasmachine even duur zijn als ze in Nederland zij terwijl de lonen hier veel lager liggen. In Hongarije ben je sneller miljonair dan in Nederland! €1,- is in Hongarije zo'n 300Ft(forint) waard. Je hebt er briefjes van 10.000 en 20.000ft zo heb je dus al gauw een hoog bedrag op zak. 


Zijn er ook dingen die tegenvallen? 


Dat er geen friettent is om even lekker frietjes met een snack te halen. Ook heb ik niet overal mobiel bereik. Bij ons huis kan ik niet bellen of gebeld worden.

Hoe zie je de toekomst? 


Ik zie de toekomst zonnig in, letterlijk en figuurlijk. Het is een feit dat wij op deze plek in Hongarije meer zonuren hebben dan op de zonnigste plek in Nederland. We zullen zeker tegenslagen hebben, maar ook veel mooie momenten beleven samen met de kinderen en de dieren. Ik zou graag wat paardjes en andere dieren hebben om mee bezig te zijn en mooie ritten door de omgeving te maken.

Er zullen mensen bij ons komen in onze huisjes waarmee we gezellige dagen beleven en mooie herinneringen mee opbouwen. De kinderen spelen heerlijk samen in de tuin terwijl hun ouders rond het kampvuur elkaar vermaken.

Ik wil een plek creëren waar iedereen welkom is. Dromen genoeg dus en de tijd zal het leren hoe de werkelijkheid gaat worden.

Meer lezen over Andrea's leven in Hongarije?


Bezoek dan haar blog Happy Mamalife!

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's! 


Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

zondag 1 oktober 2017

Wist je dat in sommige landen fietsen wordt gezien als iets dat voor losers is? Winnaars hebben daar een auto! 

In Nederland fietst in principe iedereen: rijk of arm, ongeacht leeftijd, geslacht of etniciteit. Ik had er nooit bij stilgestaan dat fietsen iets voor losers zou kunnen zijn.

Fietsen in Amerikaanse films


In feelgood films uit Amerika zijn mannen die fietsen in plaats van auto rijden vaak losers die geen goede baan hebben. Of ze zijn alternativelingen op Birkenstocks.

Onderstaand fragment van Steve Farrell in de film The 40 year old virgin is een prachtig voorbeeld van negatieve associaties met fietsen:

 


Hoe Amerikanen kijken naar onze fietsgewoontes


In onderstaand fragment een voorbeeld van hoe de Amerikanen kijken naar onze fiets gewoontes.



Toch wordt fietsen ook in de VS gewoner, mede door de invloed van de hipsters!

Altijd weer leuk die culturele verschillen : )

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

zondag 3 september 2017


In het boek Hygge, de Deense kunst van het leven geeft Meik Wiking een fascinerend kijkje in het dagelijks leven van de Denen. Meik Wiking is CEO van het Happines Research Institute in Kopenhangen.

Hygge staat centraal in dit boek, dat een echte must-have is voor Deense emigranten!

Een paar leuke weetjes over Denen uit Hygge


  1. Ze branden heel veel kaarsen!
  2. Ze snoepen meer dan gemiddeld.
  3. Ze hebben 6-urige werkdagen.
  4. Om 16 uur gaan Denen naar huis om bij hun gezin te zijn.
  5. Overwerken wordt gezien als een signaal dat je inefficiënt werkt!


Deense Hygge


Hygge staat voor gezelligheid. Maar daarnaast nog veel meer. Hygge betekent ook:

  • Bezinning
  • Je losmaken van de dagelijkse sleur
  • Tot jezelf komen
  • Tijd doorbrengen met je familie en vrienden
  • Warmte
  • Natuur
  • Zoetigheid
  • Kaarsen branden
  • Terug naar de basis
  • Liefde


Korte reportage over Hygge


In onderstaand filmpje wordt hygge nader onderzocht door een Amerikaanse journaliste. Ze praat met Meik Wiking en bezoekt een Deense gezin in de VS.

Het filmpje duurt maar 4 minuten en is zeer de moeite waard.



Over het boek Hygge, de Deense kunst van het leven


Hygge, de Deense kunst van het leven is een echte aanrader. Niet alleen is het mooi vormgegeven, het biedt ook een blik in het Deense leven. Of je nou gewoon interesse hebt in de Deense cultuur, of emigratieplannen hebt, dit boek is super interessant.

Praktische informatie over Hygge, de Deense kunst van het leven


Hygge, de Deense kunst van het leven is voor 19,95 te koop bij bol.com.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner