Emigreren naar Zweden: Helena's verhaal


zweden emigreren

Helena (41) komt uit een dorpje in de achterhoek. Ze studeerde aan de Hogere Zeevaartschool in Amsterdam en volgde een masters ‘Onderhoud en veiligheid'. Daarna vaarde ze als derde stuurvrouw op een vrachtschip, en was ze operationeel planner bij de KPN. Daarna kwam ze terecht in de natuur en milieu educatieve sector.

Op haar negentiende kreeg ze een relatie met Flip. Eerst bewoonden ze samen een flatje in Amsterdam. Later werd het flatje een arbeidershuisje met een stukje grond en veel dieren in de kop van Noord-Holland.

Het werd nog drukker op het erf in 2003 en 2006 met de komst van twee zonen. In 2012 werd de familie nog aangevuld met een dochter.

Toen Flip en Helena begin twintig waren gingen ze graag naar Zweden op vakantie. Wildkamperen, zwemmen in de meren, canoeen en wandelen. Allemaal bezigheden waar ze echt van konden genieten. ze riepen dan regelmatig tegen elkaar:

'Hier gaan we later wonen!'  

Met de aanschaf van het bouwvallige arbeidershuisje, inclusief stukje grond in de kop van Noord-Holland en de komst van de kinderen, verdween de Zweedse droom naar de achtergrond.

Totdat ze in de zomer van 2014 voor het eerst naar Zweden op vakantie gingen met de kinderen.

Het voelde als thuiskomen. 

De natuur, ruimte en rust, heerlijk. Dit was wat ze altijd wilden. Alles wat ze probeerden na te bootsen met ons erf en leven in Nederland, was hiervan nature aanwezig. Alle puzzelstukjes vielen op hun plek.

Dit is het verhaal van een emigratie naar Zweden!

Vinden we het in de winter ook fijn in Zweden?


In de winter van 2014 gingen we nogmaals op vakantie in Zweden, om te ervaren of ons gevoel in de donkere wintermaanden nog zo positief zou zijn. Het was een geweldige ervaring, en we besloten om onze emigratie in gang te zetten.


Gebied verkennen in een oude camper


Ondertussen wisten we ook in welk gebied we wilden wonen. In mei 2015 vertrokken we met onze oude camper om dat gebied nog beter te leren kennen. In juli 2015 tijdens de zomervakantie vonden we een huurhuis.



Plan A, maar ook een plan B


Om diverse redenen besloten we dat ik eerst met de kinderen naar Zweden zou gaan. We hadden op onze rondreizen door Zweden ook Nederlanders ontmoet voor wie de emigratie niet goed verliep. Wij wilden als plan B achter de hand hebben, dat als de kinderen niet konden aarden, we terug naar Nederland zouden gaan in ons oude huis en Flip nog zijn baan zou hebben.

Ik ging eerst in mijn eentje met de kinderen


Half augustus vertrok ik dus alleen met de drie kinderen naar ons nieuwe huis in Zweden. Flip reisde heen en weer. Gelukkig vonden de kinderen snel hun draai en ook ik voelde me thuis in het plattelandsdorpje. We wilden voorlopig niet terug naar Nederland.

Verhuizen van het Zweedse platteland naar de Zweedse stad


Ondertussen kreeg Flip een aanbod van zijn werkgever om een vestiging in Zweden te gaan leiden. Natuurlijk waren we heel blij dat we nu de kans kregen om samen in Zweden verder te gaan. Helaas was het werk meer dan 400 km van de plek waar we woonden. Na veel wikken en wegen besloten we het er maar op te wagen en weer te verhuizen.

Sinds augustus 2016 wonen we in Oskarshamn in een huurwoning in de stad. Wel even andere koek dan het plattelandsdorpje, en onze draai hebben we (vooral ik) nog niet echt gevonden. Voorlopig zijn we blij met het vaste Zweedse inkomen, en zijn we op zoek naar een huis buiten de stad.

Overgang naar Zweden


De overgang naar Zweden was een beetje raar. Ik ging immers alleen met de kinderen, zonder dat we er iemand kenden.  En ik moest de meeste tijd niet alleen moederen maar ook vaderen. Het was een echte uitdaging, maar om eerlijk te zijn heb ik er van genoten en heel veel geleerd over mezelf. Ik ben super blij dat we het zo gedaan hebben.

emigratie zweden


En dag uit ons leven in Zweden


Echt een standaard dagindeling hebben we op dit moment niet, iedereen heeft zijn eigen tijden.

  • Doordeweeks gaat de wekker om 6 uur. 
  • Flip begint om 7 uur op zijn werk 
  • De oudste twee kinderen vertrekken rond 8 uur naar school. 
  • Als ik naar taalcursus ga, gaat jongste dochter van 4 naar de förskola. 
  • De oudste twee komen rond 14.30 uit school. 

Buiten de taalcursus om houd ik me voornamelijk bezig met het huishouden, eten koken, boodschappen en de dagelijkse gang van zaken met de kinderen, zoals de sportclubs, spelende vriendjes en huiswerk.

Tussen alles door probeer ik tijd vrij te maken om te bloggen en heel veel dingen zelf te maken. Dat is mijn grootste passie: prutsen en zelf maken.

Weekenden in Zweden


In de weekenden trekken we er op uit om te vissen, varen met ons bootje, zwemmen, mountainbiken en te wandelen. Ook is het heerlijk om in het voorjaar en zomer na het eten nog een duik te nemen in een van de meren in de buurt.

zweden emigreren

In de zomervakantie, van maar liefst 11 weken, kunnen we hier maar geen genoeg van krijgen. In de winter is er volop de mogelijkheid om te schaatsen, langlaufen, skiën en snowboarden. Zolang het niet te koud is is het buiten dan een grote speeltuin.

Huisvrouw in Nederland en opnieuw in Zweden


In Nederland was ik huisvrouw voordat we vertrokken naar Zweden en dat is nu nog zo. Het is heel erg fijn om de kinderen goed te kunnen begeleiden in een nieuw land. Ook kan ik op deze manier een talencursus volgen overdag. Het voelt als een luxe.

De norm zijn tweeverdieners


Wel is het normaal dat zowel mannen als vrouwen werken als ze kinderen krijgen. Ouders krijgen samen 12 maanden ouderschapsverlof, waarvan de vrouw maximaal 9 maanden mag opnemen. Het verlof wordt vol doorbetaald. Op de opvang zie je geen kinderen onder de 1 jaar.

Hoeveel uren er wordt gewerkt hangt echt af van de baan. In de stad zie je meer fulltime functies, terwijl op het platteland het werk meer verdeeld is in ' kleine uren banen'.

Kinderen gaan tussen hun eerste jaar en hun zesde naar de Daggis oftewel förskola als de ouders werken. Werkt een van de ouders niet dan kunnen kinderen vanaf drie jaar 15 uur per week naar de förskola, als een soort peuter\kleuterschool.

Zweedse schoolsysteem


In Zweden gaan kinderen pas vanaf 6 jaar naar school en zijn vanaf hun 7de tot hun 16de leerplichtig. Er is speciaal onderwijs, maar in het algemeen krijgen alle kinderen tot hun zestiende ongeveer hetzelfde basisonderwijs.

De eerste drie leerjaren zijn de schooltijden korter, maar de jaren daarna, tot en met leerjaar 6, loopt een schooldag ongeveer van 8:30 tot 14:30.

Vanaf leerjaar 7 verschilt het per dag. Dit kun je een beetje vergelijken met het voortgezet onderwijs in Nederland, maar dan zonder uitval. Er is altijd les. Hoe het zit met vervolg onderwijs weet ik niet, zover zijn we nog niet ;-)

Moederen in Zweden


Moederen in Zweden is voor mij gelijk aan moederen in Nederland. Er is in onze gezinssituatie niets veranderd.

Wel zie ik dat hier, doordat beide ouders volop deelnemen aan het arbeidsproces, mannen en vrouwen meer als gelijken behandeld worden in de maatschappij. 

De mannen nemen ongeveer evenveel zorgtaken op zich wat betreft de kinderen als de vrouwen. Dat is wat ik tot nu toe ervaren heb.

emigreren naar Zweden


Zwemles


Zwemles is geen standaard activiteit zoals in Nederland. Wel zijn er in de zomer door heel Zweden zwemscholen in meren. Daar kun je dan bijvoorbeeld twee weken lang elke dag les krijgen, vanaf 5 jaar.

Op hun vorige school kregen de kinderen elke veertien dagen schoolzwemmen in de stad, waar ze met de bus naartoe gingen. Op hun huidige school is er geen schoolzwemmen. Wel is er een zwembad in de stad waar we nu wonen en kun je er een soort van zwemlessen volgen, maar niet zoals we gewend zijn in Nederland. Veel ouders leren hun kinderen zelf zwemmen in de zomer. In de vakantie. Buiten in een meer.


Kinderfeestjes in Zweden


Het is heel divers hoe kinderfeestjes worden gevierd. Soms voor de hele klas in een buurthuis, en soms alleen voor een paar kinderen gewoon thuis of met een activiteit. Iedereen doet gewoon wat het beste past.

Schermpjes in Zweden


Ook in Zweden loopt iedereen met een mobiel aan zijn hand geplakt. Vooral in de stad. Er schijnen nogal veel Pokemons in onze straat te zijn en een gym!? Er komen hordes mobielplakkers voorbij. De meeste kinderen hebben een mobiel. Ze gaan allemaal zelfstandig naar school of met een bus vanaf ongeveer 7 jaar. Er is dus wel wat voor te zeggen om als werkende ouders je kind al vroeg een mobieltje te geven. Jongste zoon, bijna 10, klaagt er wel eens over dat hij de enige is in zijn klas zonder mobiel. (arme jongen)

Mijn opvoeding uitgangspunten


Ik wil de nieuwsgierigheid van de kinderen prikkelen en ze laten leren door dingen te doen. Praktische dingen leren als vissen, koken, houtbewerken, fikkie stoken, ed. Daarbij laat ik de kinderen ook fouten maken en mogen ze zich best een keer in de vinger snijden. Dat doe je vaak maar 1 keer, daarna weet je wel beter.

Verder vind ik het belangrijk dat een vader of moeder thuis is voor ze als ze thuiskomen van school.

En dat ze begrijpen waar eten vandaan komt en daar met respect mee om gaan en kunnen genieten van wat de natuur te bieden heeft.

De meeste van deze punten komen wel overeen met de manier van opvoeden om mij heen met uitzondering dat er een vader of moeder met thee en een koekje thuis, na school, op de kinderen zit te wachten ;-).

zweden

Nederland versus Zweden


Het grootste verschil tussen Nederland en Zweden is toch wel de taal. Verder gaat alles in een versnelling lager en is er nog echt de ruimte. Niet alles is volgebouwd. Er zijn minder mensen en er is meer natuur, schone lucht en water. Daar kunnen wij als gezin erg van genieten. Laat ik ook niet het ontbreken van files noemen, een verademing.

De gemiddelde Nederlander is vrij direct, op het botte af soms. Zweden zijn daarentegen heel erg beleefd, en zullen niet gauw het achterste van hun tong laten zien of rechtstreeks zeggen wat ze er van vinden.

In Nederland vind ik dat het wel wat beleefder mag, terwijl ik hier zo nu en dan denk, zeg toch gewoon wat je vindt en bedoelt. Doe niet zo moeilijk! Lijkt me heerlijk als we de boel een beetje zouden kunnen middelen.


Integreren in Zweden


De kinderen integreren volop. Die zaten er zo tussen. Voor mij is dat toch wat moeilijker. Vooral door de taal, en omdat ik niet buitenshuis werk. Hier en daar heb ik mijn praatjes, doen we mee aan de school activiteiten en daar blijft het wel bij.

Op dit moment ga ik naar een taalcursus en hoop over een jaar een baan te kunnen vinden. Voor dit moment is het goed zoals het is.

emigratie zweden

Heimwee


Ik heb totaal geen last van heimwee. Wat overigens niet betekent dat ik sommige mensen niet mis. De kinderen missen zo nu en dan hun vrienden uit Nederland. Gelukkig gaan we regelmatig terug en is na een rondje vrienden, dat ook weer snel over.

Tip voor mensen met emigratieplannen


Als je echt graag wilt emigreren, ga dan. Wel met een gedegen plan A en een plan B. Want je weet nooit hoe het zal lopen. Ga alsjeblieft niet jaren zitten wachten op het juiste moment of tot alle beren van de weg zijn. Het perfecte moment komt vaak nooit. En zeker niet vanzelf, en problemen zijn er om opgelost te worden.

Meer weten over Helena in Zweden?


Bezoek dan haar blog Hollandse klei!

 Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Van Estland naar Nederland

emigreren rusland

Sana Valiulina werd in 1964 geboren in het plaatsje Talinn in Estland.

Ze studeerde Noorse taal en letterkunde in Moskou. Vijfentwintig jaar geleden verliet ze Estland en emigreerde naar Nederland.

25 jaar Nederland


In haar boek Winterse buien maakt ze de balans op van 25 jaar in Nederland. Het boek gaat deels over haar ervaringen als Estse vrouw in Nederland, en deels uit algemene beschouwende columns.

Het is deel waarin ze schrijft over de cultuurverschillen tussen Nederland en Rusland die het een interessant boek maken voor Expat Mama's!

Wat een Estse vrouw opvalt aan Nederland: enkele highlights


  1. De perfect geasfalteerde wegen in Nederland.
  2. Dat taxi's in Nederland niet stinken naar benzine.
  3. Dat in Nederland je handtekening zetten leidt tot verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid.
  4. De overvloed aan spullen..
  5. De instopstrook van een dekbed!
  6. Het hoeslaken!
  7. De steeds verschillende doortrekmechanismes van wc's.
  8. De mogelijkheid om zittend te strijken vanwege de optie van een lage zitstand.
  9. Wissers in plaats van de ouderwetse dweil.
  10. Grote stevige vuilniszakken mét bijbehorende dichtbindstrips.
  11. De gewoonte om een boterham van thuis mee te nemen naar school en het werk.
  12. Dat Nederlandse kinderen maar 6 weken zomervakantie hebben. 'Een schande vindt mijn moeder het, die grenst aan mishandeling.' 
  13. Nederlandse mannen zijn ontzettend braaf in al hun aangepastheid.


Interessante weetjes over Rusland


Russen willen in de zomervakantie naar het platteland


De grootste angst van veel Russen is de zomer in de stad te moeten doorbrengen. In Rusland duurt de zomervakantie 3 maanden. En die worden bij voorkeur doorgebracht op het platteland. Behalve een beetje bosvruchten plukken, en lange wandelingen maken en lange gesprekken voeren doen Russen die vakantie hebben niet veel.

'Wie met vakantie is heet in het Russisch niet voor niets 'uitrustende'. 


Geen sex tijdens de zwangerschap


In Russische boeken over zwangerschap en het huwelijksleven wordt sex tijdens de zwangerschap streng afgeraden. Het zou gevaarlijk zijn voor de baby.

'Koud drinken is slecht voor de keel'


De regel 'niet koud drinken, dat is slecht voor je keel' wordt van generatie op generatie doorgegeven. Bij keelpijn is er geen haar op het hoofd van een Russische moeder die haar kind dan lekker koud drinken geeft.


Russen zijn erg bang voor bacteriën


Russen zijn bang voor bacteriën. Daarom doen ze altijd hun schoenen uit bij binnenkomst. En pas bevallen vrouwen mogen geen bezoek ontvangen vanwege het gevaar van microben. Verder strijken Russische vrouwen de was om zo bacteriën te doden.


Conclusie over Winterse buien


Winterse buien biedt een intrigerend kijkje in de Russische cultuur. Het boek is niet makkelijk geschreven, en behalve de culturele aspecten zijn er veel algemene columns.


Praktische informatie over Winterse buien


Winterse buien is voor 19,95 te koop bij bol.com.


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Emigreren naar Maleisië: Zoë in Kuala Lumpur

emigreren

In augustus 016 emigreerden Zoë (3) met haar man Jan en hun twee kinderen Jules (8) en Lily (5) van België naar Kuala Lumpur in Maleisië.

Zoë werkte in België al tien jaar als leerkracht in het buitengewoon basisonderwijs. In Kaula Lumpur is ze thuisblijfmoeder.

Dit is haar verhaal!

Hoe ben je in je nieuwe vaderland terecht gekomen? 


In augustus verhuisden wij naar Kuala Lumpur, Maleisië. Mijn man start hier een nieuw team op binnen zijn bedrijf. We wonen in een prachtige condo (appartement) met zwembad, fitness, squash en tennisveld, vlakbij de internationale school. Onze buurt staat bekend voor gezinnen met jonge kinderen, er wonen veel expats maar toch ook locals. Tot hiertoe bevalt het ons. Iedereen is heel vriendelijk, zowel de expats als de locals. Het is ook heerlijk om alles zo dichtbij te hebben, winkel, school enz.... alles op wandelafstand.

emigreren

Hoe vond je de overgang van Nederland naar je nieuwe vaderland? 


De overgang ging heel vlotjes. Bijna iedereen spreekt Engels, dus een taalbarrière is er niet. Onze dochter gaat heel graag naar school, ook al begrijpt ze nog geen Engels. Jules had het in het begin iets moeilijker, hij miste zijn vriendjes in België. Ondertussen heeft hij hier ook al wat vriendjes en het Engels spreken gaat alsmaar beter.

Hoe is het leven als vrouw/moeder in je nieuwe vaderland? 


Het grote verschil met mijn leven in België is dat ik hier geen baan heb. Ik sta klaar als de kinderen uit school komen. De avonden verlopen rustiger en de dagen ook. Er is meer tijd voor mezelf en voor het gezin.


Hoe ziet een standaard-dag er uit bij jou in je nieuwe vaderland? 

We staan om 6u30 op. De school van Jules start al om 7u40. Ik maak de schooltassen klaar, wek de kinderen, geef ze eten en maak ze klaar. Mijn man brengt ze weg. Jules vertrekt te voet om 7u15. Lily stapt op de bus om 8u. De kleuterschool ligt op een andere locatie, ook vlakbij maar té warm om te lopen.

Daarna ga ik vaak naar de gym, en op woensdagochtend is er yoga op de condo. Ik neem een douche, drink rustig een koffie in mijn schommelstoel. Zalig! Daarna ga ik meestal naar de supermarkt, te voet. Ik durf nog niet met de auto rijden, aan de linkerkant. En het verkeer is hier... anders!

Lily komt om 13u30 alweer thuis, dus ik moet alles plannen tijdens de ochtend. Jules is normaal gezien klaar om 14u10, maar volgt van maandag tot donderdag CCA. Ik heb dan tijd voor Lily. We lezen boekjes, gaan zwemmen, kijken een filmpje of gaan ergens een sapje drinken.

Op woensdag gaat Jules naar De Bontekoe (Nederlandse school) van 15u 30 tot 18u15. Best een lange dag. Lily gaat op donderdag. Ze leren daar wat de kinderen in Nederland en België leren; (lezen, schrijven, spelling, woordenschat) Zo kunnen ze weer vlot mee als we terug naar België komen. 's Avonds is het huiswerk en op tijd naar bed.

Een constante factor is het weer: dat is altijd tropisch warm. Er zijn hier geen seizoenen, dus ik hoef veel minder na te denken over kleding.

Wat is de gewoonte in je nieuwe vaderland: fulltime moederen, fulltime baan, parttime werk etc? 


De meeste expatvrouwen werken niet. Ze volgen cursussen, of zitten in verschillende clubs. Heel wat vrouwen doen wat voor het goede doel. Ik ben ook van plan om iets op te starten voor het goede doel.


Hoe regel je dan de opvang?


Ik heb geen opvang nodig omdat ik toch thuis ben. Anderen hebben bijvoorbeeld een live-in maid. Zij brengt en haalt kinderen van school, en zorgt dat het huis netjes blijft en het eten op tafel komt.

Naschoolse opvang kan in de bieb van de school, maar is beperkt tot 16u30.


Hoe zijn de werkgevers t.o.v. moeders? 


Geen idee. Ik denk nog wel ok omdat hier heel veel Westerse bedrijven zitten. Parttime werken bestaat hier niet.

Hoe gaat het met zwemlessen in je nieuwe vaderland?


Iedereen volgt hier zwemles, vaak op school. In het zwembad van de condo wordt constant privéles gegeven. Jules kan al zwemmen, hij leerde het in België. Lily kan het ondertussen ook. Als je elke dag gaat zwemmen leer je het snel.


Hoe worden kinderfeestjes georganiseerd in je nieuwe vaderland? 


Wij hebben toevallig net dat van Jules achter de rug. Hij wilde enkel drie Nederlandse jongens uitnodigen. Hier is het de gewoonte dat wanneer je een kind uitnodigt, de hele familie meekomt. Best grote feestjes dus als je de hele klas wil uitnodigen.


Hoe is het om daar op te voeden?


Wat ons opvalt is dat ze het onderste uit de kan willen halen wat betreft hun kinderen. We zien ook bijna nooit kinderen bij het zwembad. Ze moeten op zwemles, muziekles, Mandarin class, extra wiskundeles en noem maar op.


Wat kan België van je nieuwe vaderland leren, en andersom? 


De CCA op de internationale school. Het is echt handig dat de kinderen hun hobby op school kunnen doen onmiddelijk na de schooluren. Geen heen en weer gerij. Ook kunnen wij als ouders op school komen lunchen met de kinderen. Dat is pas quality time.

Het verkeer is chaos, iedereen doet maar wat. Spookrijders, door het licht rijden, ze parkeren in het midden van de weg, soms zelfs driedubbel en de zwakke weggebruiker, dat begrip kennen ze hier duidelijk nog niet. 1


Is het moeilijk/makkelijk te integreren met de lokale bevolking? Wat doe je om te integreren? 



  • Als we uit eten gaan doen we dat vaak in een lokaal restaurant in plaats van in een Westers restaurant of een keten. 
  • We gaan ook naar de lokale kapper. Onze blonde dochter kreeg zelfs de kans om in zijn show deel te nemen. Blijkbaar een bekende kapper in KL. 
  • Mijn man leerde zichzelf Malay via een app. Hij kan de taal al behoorlijk.


Heb je last van heimwee? 


Om eerlijk te zijn, niet nee. We skypen regelmatig met vrienden en familie. Wat ik mis: frisse, gezonde lucht en een pakje friet!


Heb je tips voor mensen die willen emigreren? 


Doen! Als je de kans krijgt mag je niet twijfelen. Zowel jij als je kinderen worden een ervaring rijker. Wij hebben nog geen seconde spijt gehad

Meer lezen van Zoë?


Bezoek dan haar blog 6000 Miles from Home.


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's! 


Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis


Hendrickje Spoor voelde zich vanaf haar kindertijd al onweerstaanbaar aangetrokken tot Frankrijk. Op een dag verlaat ze haar echtgenoot voor zowel Frankrijk als een andere man.

Hendrickje strijkt neer in Parijs. Maar aan het eind van het boek is ze gelukkig op het Franse platteland.

Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis: wat kun je er van verwachten?


Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis is een persoonlijk verhaal over Hendrickje en haar liefde voor Frankrijk. Het is geschreven met 'een aanstekelijke pen en rake, geestige observaties'. Wat ik er vooral leuk aan vond was het kijkje in het dagelijks leven in Frankrijk dat Hendrickje geeft. Een blik in de Franse cultuur en gewoontes.


17 Observaties over het Franse leven in Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis



  1. Franse vrouwen zijn zeer jaloers. Je kunt als vrouw maar beter de partner van je vriendinnen negeren.
  2. De meesten Fransen schamen zich dat ze geen andere talen spreken. Ze verdoezelen dit door te doen alsof ze de Franse taal zo superieur vinden dat ze daarom geen andere taal lezen.
  3. Fransen zijn erg wantrouwend naar anderen toe. Vreemden zijn eng en onbetrouwbaar. Een vriendschap sluiten duurt jaren.
  4. Hoe verder de zomer vordert des te schaarser gaan de Parijzenaars gekleed. Soms lopen gespierde mannen zelfs in een string langs de kade van de Seine.
  5. De Fransen zijn niet gezellig. Als je op bezoek gaat wordt er nauwelijks moeite gedaan om je een welkom gevoel te geven. Gezellige verlichting kennen ze niet, en kaarsen zijn een luxeartikel voor Kerstmis.
  6. Franse vrouwen hebben nauwelijks een sociaal leven zonder hun man. Ze doen alles samen.
  7. Er is weinig ruimte voor individueel initiatief. Er zijn veel regels en administratieve rompslomp.
  8. 'Regarder les autres' is een geliefde bezigheid van Parijzenaars.
  9. Familie neemt een centrale plaats in, in het sociale leven van Fransen. Ze hebben weinig vrienden.
  10. De gemiddelde Fransman leeft volgens een ijzeren regelmaat.
  11. In Frankrijk zeg je tegen iedereen u. Ook tegen kinderen vanaf 12 jaar en ouder. Tutoyeren wordt gezien als gebrek aan respect.
  12. Er is een rangorde in iemand uitnodigen. Je kunt iemand niet meteen voor een etentje uitnodigen. Eerst moet je ze vragen voor de koffie om 2 uur 's middags.
  13. Geld, politiek, religie en seksuele geaardheid bespreek je alleen met mensen die je heel goed kent.
  14. Als je bij iemand op bezoek bent ga je daar niet naar de wc!
  15. Na 20 uur 's avonds mag je niet meer bellen.
  16. Helpen opruimen na een etentje is taboe.
  17. Als je ziek bent wordt je gemeden als de pest. Niet vanuit onverschilligheid maar vanuit een obsessie met privacy.


Praktische informatie over Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis


Frankrijk. Een liefdesgeschiedenis is voor 16,95 te koop bij bol.com.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Nieuwe plek, nieuw speelgoed?


Als je gaat emigreren verandert er veel. Niet alleen voor jou, maar ook voor je kinderen.

Maar één ding is overal ter wereld hetzelfde: kinderen spelen graag.

Sommige spelletjes zijn universeel, en ander speelgoed is meer cultuurgebonden.

Je kunt speelgoed op verschillende manieren gebruiken en inzetten als je gaat emigreren.


Speelgoed om de overgang naar het nieuwe land makkelijker te maken


Als alles nieuw en vreemd is, dan kan een bekend stuk speelgoed je kind helpen zich vertrouwd te voelen. Denk aan een geliefde knuffel, of een puzzel die al heel vaak gelegd is.

Terwijl je kind de puzzelstukjes in elkaar legt, ordent het spelenderwijs ook alle nieuwe indrukken en ervaringen.

Gooi dus niet rigoreus bij het inpakken alle oude speelgoed de deur uit. Laat je kind mee beslissen wat mee gaat naar het nieuwe land en wat niet.

Is je kind eenmaal goed gewend in het nieuwe land, dan kan vanzelf het moment komen dat een beduimeld kaartspel alsnog weg mag.


Speelgoed om je kind voor te bereiden op een nieuwe cultuur


Etnische poppen


Tegenwoordig heb je poppen van allerlei verschillende ethniciteiten. Met dergelijke poppen maakt je kind alvast spelenderwijs kennis met de cultuur en mensen van zijn nieuwe omgeving.

Hier onder een paar mooie voorbeelden:


Hearts For Hearts Girls - Rahel from Ethiopia (Amazon.co.uk)

pop
Haba Pop Yui 39,95 bij de grote speelgoedwinkel

Triviant of vakantielanden kwarter


Heb je wat oudere kinderen dan is een spel als Triviant geschikt om de feitenkennis aan te vullen. Triviant vind je onder andere bij bol.com en kost rond de 45,-.

Een laagdrempeliger, en goedkopere variant is het Vakantieweetjes kwartet. Het kost rond de 5 euro en je kind leer spelenderwijs van alles over Europese landen.


Camera

Voor de emigratie kan een camera je kind helpen om dingen vast te leggen die hij of zij denkt te gaan missen.

Dat kan geruststellend werken: hij gaat weliswaar weg, maar het stáát op de foto.

Met een kindvriendelijke camera zoals bijvoorbeeld een Kidizoom geef je je kind de kans om de nieuwe dingen die hij interessant vindt vast te leggen. Hij kan foto's maken en filmpjes. Onderstaande camera is voor 69,95 te koop op lobbes.nl.

Landenpuzzel


Om je kind een gevoel van locatie en ligging van het nieuwe land te geven, kun je gebruik maken van landenpuzzels. Terwijl je kind de puzzel maakt, leert hij automatisch waar landen en plaatsen liggen.

landenpuzzel

Deze landenpuzzel kost 5,95 en is ook weer te koop bij lobbes.nl.

Boeken


Hoewel niet iedereen boeken onder speelgoed zal scharen, mogen ze toch niet in dit rijtje ontbreken. Want boeken zijn ideaal om je kind voor te bereiden op het nieuwe land.

Het maakt niet uit of je een informatief boek kiest, of een verhaal dat zich afspeelt in bijvoorbeeld Japan of Afrika.

Het gaat er om dat je kind kennis maakt met de nieuwe cultuur en 'feeling' ontwikkelt voor de gewoontes en normen en waarden waarmee hij te maken gaat krijgen.

Conclusie over emigreren en speelgoed


Als je gaat emigreren heeft speelgoed twee belangrijke functies:

  1. Je kind helpen om de overgang naar het nieuwe land te maken, doordat speelgoed vertrouwd is.
  2. Als manier om je kind voor te bereiden op de nieuwe cultuur. 

Een nieuwe plek betekent niet alleen maar nieuw speelgoed. Houd ook wat vertrouwd speelgoed in ere. Verdiep je voor de emigratie in de spelletjes die specifiek zijn voor je nieuwe land en oefen die alvast met je kind.

Wat zijn jouw ervaringen met spelen en speelgoed in het buitenland?

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Mislukte emigraties in de Linda

In de Linda van augustus 2016 vind je 4 verhalen van emigraties die niet slaagden.

4 verhalen over een mislukte emigratie


Yvonne Nijman woonde acht jaar met haar mand en kinderen in Allicante. Uiteindelijk betekende Spanje het einde van haar huwelijk.

Renée Heijmans begon met haar een gezin een Bed en Breakfast aan de Costa Azahar, maar kwam na anderhalf jaar terug naar Nederland.

Nadia Shah woonde een jaar met man en baby in de middle of nowhere op Ibiza. En Ellen begon een Bed en Breakfast in Andalusië en kwam na ongeveer een jaar terug naar Nederland.

Linda Magazine kost 5,95.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Emigreren naar Tanzania: het verhaal van Miranda en haar gezin

emigreren

Miranda Bekkers (35) emigreerde tot twee keer toe met haar man naar Afrika. De tweede keer als gezin met kinderen.

Miranda studeerde toerisme en haar man Bas Tropische Landbouwkunde. Hun studies vormden een ideale combinatie voor een leven in het buitenland.

Dit is Miranda's verhaal!

Voor het eerst emigreren naar Afrika in 2005


Die kans kwam in 2005, toen Bas voor een Nederlands stekbedrijf in Oeganda kon gaan beginnen. Hoewel ik niet meer van Afrika had gezien dan Egypte hoefden we er niet lang over na te denken en gooiden het roer om. Ik vond vrij snel werk bij een safaribedrijf in Kampala waar ik het ook erg naar mijn zin had en mezelf kon ontplooien. Mede hierdoor hebben we bijna 7 jaar volop genoten van ons verblijf in Afrika.

Terug naar Nederland in 2012


In januari 2012 zijn we echter teruggekeerd naar Nederland. De relatief eenvoudige levensomstandigheden en de vele uren die mijn man maakte begonnen ons langzaam steeds meer tegen te staan en we waren toe aan een nieuwe uitdaging. Bas vond een andere baan, ik bleef werkzaam voor het Oegandese safaribedrijf en 11 maanden later werd ons zoontje Julian geboren (november 2012). We kochten een huis, namen een hond – kortom, we leken weer helemaal gesetteld te zijn. Maar het bleef kriebelen.

Terug naar Afrika in 2014


Geheel onverwacht kreeg mijn man een jaar later de kans om in Tanzania te gaan werken, als Managing Director van een (ander) stekbedrijf. De beslissing om naar het buitenland te vertrekken was ditmaal vele malen moeilijker. Maar we realiseerden ons ook dat het nú of nooit (meer) zou zijn. En dus keerden we in maart 2014 terug naar Afrika. Hetzelfde continent maar een ander land met een ander klimaat, landschap en taal. En dit keer niet met z’n tweetjes maar met een 1-jarig jongetje en 2-jarige hond.

Huurhuis in Arusha


De eerste 8 maanden hebben we in een huurhuis in Arusha gewoond. Dat is een wijk die populair is bij expats en de welgestelde Tanzanianen. Het was op korte afstand van alle voorzieningen die we ons maar konden wensen: supermarkten, restaurants, winkels, bioscoop, etc.

Woning op het bedrijf


Toch waren we blij toen we eind 2012 mochten verhuizen. We wonen nu op het bedrijf in een groot huis met een prachtige tuin met zwembad. Vanaf de veranda hebben we uitzicht op zowel de Kilimanjaro als Mount Meru.

Mount Meru


We hebben alle ruimte voor onze dieren, inmiddels 3 honden en een paar kippen, en ook binnen het gezin heeft er zich een uitbreiding plaatsgevonden. Op 30 december 2015 is ons dochtertje Lisan geboren!

Overgang van Nederland naar Tanzania 


Hoewel wij dus aardig wisten wat we konden verwachten van een leven in Afrika, is een verhuizing met kind (en hond) een compleet ander verhaal. Opeens worden andere zaken belangrijk(er) zoals onderwijs, veiligheid en medische zorg. Gelukkig is alles vanaf het begin heel voorspoedig verlopen. Het is verbazingwekkend hoe snel en gemakkelijk Julian zich heeft aangepast. Het is duidelijk dat hij Tanzania meer als zijn thuis ziet dan Nederland.

Voor de bevalling terug naar Nederland


Voor de bevalling van onze dochter ben ik teruggegaan naar Nederland, waar ik samen met Julian 4 maanden ‘overwinterd’ heb. De medische situatie in Arusha is helaas niet van het niveau dat ik daar met een gerust hart de geboorte had afgewacht. En wat een timing: mijn man arriveerde op 30 december in de ochtend in Nederland (een week voor de uitgerekende datum) en dezelfde avond kwam Lisan ter wereld! Inmiddels zijn we al weer bijna 2 maanden terug in Tanzania en ook ons meisje past zich verrassend snel aan. Ze groeit hard, lijkt geen last te hebben van de warmte en ook het personeel is dol op haar.

emigreren naar Afrika

Leven als vrouw/moeder in Tanzania 


Hoewel ik een geweldige baan had bij het safaribedrijf in Kampala, betekende onze verhuizing van Oeganda naar Nederland, en daarna naar Tanzania niet het einde van mijn carrière. Ik kon op afstand mijn werk blijven doen en regelmatig een reisje naar Oeganda was natuurlijk ook niet vervelend.

Nu onze tweede is geboren heb ik mijn werk echter tijdelijk op een lager pitje gezet. Ik heb hier niet de beschikking over een professionele kinderopvang of opa’s en oma’s in de buurt, en de zorg voor een paar maanden oude baby geef ik nog niet snel af aan een nanny. Vandaar dat ik nu dus optimaal kan genieten van de babytijd van onze jongste en de peuter(puber)tijd van de oudste. ☺


Uiteraard wil ik het werken wel weer oppakken zodra de rust weer een beetje is teruggekeerd en Lisan iets ouder is. Ik ben niet iemand die fulltime thuis kan zitten om voor de kinderen te zorgen en vind het belangrijk om voldoening op andere gebieden te behalen. Maar voorlopig heb ik nog even de tijd om me te oriënteren en te onderzoeken welke kansen er verder voor mij liggen.


Een dag uit mijn leven... 


Onze ochtend begint meestal rond half 7. Omdat het kantoor van Bas op 10 minuten lopen (of 2 minuten per quadbike) ligt, is hij zo op het werk. Ik zorg ondertussen voor de twee kinderen en het ontbijt, voordat we om 07.45 uur richting school vertrekken. Julian gaat drie ochtenden in de week naar een internationale school, die zich op zo’n 20 minuten rijden bevindt. Voor Tanzaniaanse begrippen behoorlijk dichtbij. 


Eenmaal thuis ben ik hoofdzakelijk met Lisan bezig en probeer tussendoor wat tijd voor mezelf vrij te maken. Rond 12.00 uur stap ik al weer in de auto om Julian op te gaan halen en ben dan mooi voor lunchtijd weer terug. Bas komt elke dag thuis lunchen wat toch wel een heel groot pluspunt is van het wonen op het bedrijf. Overigens lunchen we nog altijd op de oerHollandse manier, met een boterham met (als het even kan Nederlandse) kaas!


’s Middags ben ik er voor de kinderen, speel ik met hen beiden en gaan we met de honden wandelen. Daarna wordt er gekookt, gegeten. Vanaf 19.30-20.00 uur, wanneer beide kinderen liggen te slapen, is er rust. En even genieten van de Nederlandse tv, ofwel via BVN of via een apparaatje dat we in Nederland hebben staan en waardoor we via internet alle zenders aan kunnen.

Hoewel Bas de zaterdagochtend ook werkt, gaan we er regelmatig op uit. Wekelijks lunchen we uitgebreid bij één van de mooie lodges in de omgeving en soms gaan we zelfs een weekendje weg naar een wildpark. Er liggen verschillende prachtige nationale parken op maximaal twee uur rijden, dus daar profiteren we graag van. Het is prachtig om te zien dat Julian al net zo gek is op dieren en de natuur als zijn ouders. En zelfs een baby houdt ons niet tegen; Lisan is met 2,5 maand al op safari geweest!

Opvang regelen & parttime werken 


Er zijn verschillende internationale scholen in en rondom Arusha. Die zijn over het algemeen toegankelijk voor kinderen vanaf 2 jaar. De opbouw is als volgt:

  • Ze beginnen in de ‘Pre-Nursery’
  • Dan volgt Nursery
  • Pre-School
  • Reception Class: vanaf 4-5 jaar.

Dit is volgens mij vergelijkbaar met groep 1 van de basisschool. Julian zit momenteel in de Nursery. Zijn lessen beginnen om 08.15 uur en eindigen om 12.30 uur. Hij zou vaker dan drie keer per week mogen, maar ik merk dat het op school zitten toch best intensief is voor hem. En hij speelt ook net zo graag thuis.

Geen kinderopvang voor de kleintjes


Een kinderopvang voor de hele jonge kinderen is hier dus niet, dus Lisan blijft voorlopig nog thuis. Vooralsnog zijn we meer dan tevreden over de school. Het terrein is groots opgezet, met veel ruimte om te spelen en sporten. Alle klassen worden geleid door Engelse of Amerikaanse docenten, en ook buiten de lessen worden er veel (sport)activiteiten georganiseerd.


In uniform naar school


Vanaf de Reception Class, over ruim een jaar dus, zal Julian vijf keer in de week hele dagen naar school moeten. Hij zal dan ook een uniform moeten dragen i.v.m. het Britse systeem dat op deze scholen wordt gehanteerd. Hoewel dit in Nederland al lang niet meer gebruikelijk is, heb ik er geen problemen mee. Bovendien zijn de klassen al zo divers; Julian heeft klasgenootjes uit India, Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Amerika, etc. Het internationale karakter van de school blijft dus overduidelijk aanwezig.

Personeel in huis


Zoals in veel andere landen is het in Tanzania gebruikelijk om personeel in huis te hebben. Ook wij hebben een nanny (“dada”) in dienst. Ze helpt ook in het huishouden. Ze kan het goed vinden met Julian en is dol op Lisan. Toch was het voor mij in het begin, en nog steeds eerlijk gezegd, erg wennen om Lisan tijdelijk uit handen te geven. Omdat ik vóór mijn zwangerschapsverlof vanuit thuis werkte, was ik erg flexibel met de werktijden. Ik kon daardoor Julian zelf naar school brengen en ophalen. Tijdens zijn afwezigheid kon ik ongestoord werken en vervolgens nog een paar uur in de middag, wanneer de nanny hem bezig hield.


Kinderen leren snel de taal


Het is opmerkelijk om te zien hoe kinderen, naast het leven in een compleet ander land, ook probleemloos op een andere taal overschakelen. Julian sprak met 1,5 jaar al een aardig woordje Nederlands maar hij heeft razendsnel het Engels opgepikt. Zijn kennis van Swahili, evenals die van ons, blijft helaas beperkt ondanks dat de nanny zoveel mogelijk Swahili tegen hem spreekt.

Smart phones


Het blijft een prachtig beeld: een Maasai herder, in kleurige traditionele doeken gekleed, lopend tussen zijn koeien en geiten... met een mobieltje! Hoe arm de mensen ook zijn, een mobiele telefoon lijkt hier één van de eerste levensbehoeften. Overigens zijn de mobiele netwerken hier prima en is Oost-Afrika zelfs een stapje verder dan Nederland (of lig ik inmiddels achter?) op het gebied van telefonie en betalingen: het is hier heel eenvoudig om geld via je mobiel te sturen.

Opvoeden in Tanzania


Mijn beeld wat de opvoeding betreft, is niet veel veranderd. Hoewel sommige kinderen heel beschermd worden opgevoed, zijn wij hier altijd behoorlijk vrij in geweest. Een kind moet kunnen spelen, vies worden, vallen en weer opstaan. Vandaar dat elke dag een bad voor Julian meer een noodzaak is dan een luxe. ☺ 


Qua beleefdheid maakt de Engelse taal het erg eenvoudig voor ons, aangezien je iedereen met 'you' aanspreekt. Waar we overigens wel waakzaam voor zijn is dat de kinderen niet te verwend worden door de nanny.

Zij durft nu eenmaal minder goed nee te zeggen en ruimt zonder klagen hun speelgoed op. We willen daarom de kinderen bewust meegeven dat ze iedereen met evenveel respect moeten behandelen en proberen tegelijkertijd onze nanny duidelijk te maken dat ze soms wat strenger mag optreden.

Zwemles in Tanzania


Hoewel de school over een zwembad beschikt, en wij er zelf in de tuin ook één hebben, betwijfel ik of er vanuit de internationale school zwemlessen worden aangeboden. Ik heb me er nog niet in verdiept, maar vermoed dat we een privé zwemleraar zullen moeten aanstellen. Daarnaast proberen we de kinderen uiteraard zelf zoveel mogelijk bij te brengen. Om alle risico’s uit te sluiten hebben we overigens zodra we op de farm kwamen wonen een hek om het zwembad laten zetten.

Kinderfeestjes in Tanzania

Met kinderfeestjes heb ik hier nog weinig ervaring.  Julian’s verjaardag hebben we tot nu nog beide keren in Nederland gevierd.


Tanzania vergeleken met Nederland 


Het leven in Tanzania is compleet anders dan in Nederland. En beide landen hebben hun voor- en nadelen.

De grote pluspunten van Tanzania zijn natuurlijk het klimaat – al kan het hier in juli en augustus ook best koud worden! – de prachtige natuur en het rijke dierenleven. De mensen zijn erg vriendelijk en waarderen het enorm als je je best doet om een woordje Swahili te spreken. Ook het feit dat het leven zich veel meer buiten afspeelt waarderen we enorm. We zitten dagelijks op de veranda, eten buiten, en amuseren ons met de apen in de tuin.


Het leven in Afrika voelt veel vrijer


Maar wat ons nog het meeste trekt, en wat ook de reden was om terug naar Afrika te gaan, is de vrijheid. Het is lastig uit te leggen, maar onze jaren in Afrika ervaren we als één grote vakantie. Natuurlijk moet er gewerkt worden en maakt met name Bas veel uren. En natuurlijk kom je uiteindelijk toch in een dagelijks ritme terecht.

Maar voor ons is dit ritme in Afrika nooit een ‘sleur’ geworden, iets wat we in Nederland wel al snel ervaarden. 

Geen dag is hetzelfde. En regelmatig maak je een bizarre situatie mee waardoor het een groot avontuur blijft. Maar om ons Afrika avontuur voort te zetten hebben we wel wat concessies moeten doen.

Medische zorg minder goed in Tanzania


Ten eerste is de medische zorg hier niet bepaald van het niveau dat we gewend, iets wat ik zeker tijdens mijn zwangerschap heb ervaren. Mocht er dus iets ernstigs gebeuren, dan dienen we uit te wijken naar Nairobi of Nederland. Malaria komt hier gelukkig weinig voor, al hebben zowel Bas als ik het verschillende keren in Oeganda opgelopen. Toch is het iets waar je extra alert op bent; uiteindelijk is de gezondheid van de kinderen het allerbelangrijkste!

Zoals al eerder gezegd hoeven we niets van de Nederlandse tv te missen. Ook vliegen we regelmatig Hollandse lekkernijen in, zoals drop, kaas en zelfs frikandellen.


Wat ik wel mis, is het feit dat je hier niet ‘even’ op de fiets stapt of de auto pakt om ergens naar toe te gaan. Even langs de winkel, even koffie drinken bij een vriendin of familie. Zeker omdat we vrij afgelegen wonen, zijn we behoorlijk aan ons huis en de farm gekluisterd.

Desalniettemin proberen we wekelijks wel een gezellig momentje te plannen met vrienden of een ‘play date’ te organiseren met kinderen uit de buurt. In Nederland woonden we op korte afstand van beide families en het contact met hen is uiteindelijk toch wel het grootste gemis. Ook het feit dat zij zoveel moeten missen van de jeugd van Julian, en nu ook Lisan, vind ik soms best lastig. Maar gelukkig hebben we prima internet, dus we skypen en appen veel.

Wij vliegen zo’n 2 tot 3 keer per jaar terug naar Nederland en ook onze ouders proberen jaarlijks op bezoek te komen. Het bijzondere is dat hierdoor het contact ook intenser is en het weerzien des te leuker.

Heimwee


Heimwee hebben we zeker niet. Maar om eerlijk te zijn zien we onszelf hier niet oud worden. Op den duur willen we toch wel weer terug naar Nederland, zeker wanneer de kinderen wat ouder zijn (en naar de middelbare school moeten). Ik ben benieuwd of zij – of wij! – dan nog kunnen wennen aan het Hollandse leven...


Integreren



Van echt integreren met de lokale bevolking is geen sprake. Niet alleen de taal vormt een barriere maar ook de grote cultuurverschillen en hoe wij tegen dingen aan kijken.

Neem bijvoorbeeld de omgang en verzorging van een baby: hier is het absoluut not done om een baby te laten huilen en verwacht het personeel dat ik bij het eerste huiltje Lisan oppak. Maar ook op andere vlakken zijn de verschillen te groot om een diepgaand gesprek of gelijkwaardige relatie op te bouwen.

Je blijft toch altijd de buitenlander, de “mzungu”, met veel geld... 

Integreren in de expatgemeenschap is ook niet eenvoudig 


Integratie in de expatgemeenschap is overigens ook niet eenvoudig. Uiteraard geeft het wel een band om als Nederlanders, of buitenlanders in het algemeen, onder elkaar in een vreemd land te wonen. Maar veel contacten zijn maar van korte duur waardoor het lastig is om hechte vriendschappen te vormen. Nieuwe mensen ontmoeten en weer afscheid nemen hoort nu eenmaal bij een expat bestaan.

Tips voor toekomstige emigranten


Het lastig om praktische tips te geven, maar de belangrijkste is: gewoon doen! Er zijn altijd wel beren op de weg en redenen om te blijven twijfelen. Maar wonen in het buitenland is zo’n bijzondere ervaring die men je nooit meer afneemt. En mocht het uiteindelijk toch niet bevallen of gaan zoals je gehoopt had, dan kun je altijd weer op het vliegtuig stappen en terugkeren. Ja, het is veel geregel maar die luxe heb je...


Meer weten?


Meer weten over Miranda's belevenissen in Tanzania? Kijk dan op de website www.terugnaarafrika.nl!

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Emigreren naar Los Angeles: het verhaal van Liesbeth

emigreren naar de VS

Liesbeths man Peter, werkt als network engineer voor een game company in Los Angeles. Het bedrijf maakt de game League of Legends. Een tijdlang werkte hij vanuit Gouda. Maar na ongeveer anderhalf jaar emigreerden Liesbeth, Peter en hun drie in oktober van 2015 kinderen naar de VS.

In de foto hierboven zie je ze bij hun huis!

Over Liesbeth


Liesbeth Ton (35) werkt onder de naam 'Betje' als illustrator en cartoonist aan haar merk Betje.com. Betje.com heeft een grote collectie wenskaarten bij Greetz en in winkels door heel Nederland. Ieder jaar verschijnen er Betje.com kalenders en een agenda. Daarnaast maak ze cartoons en stripjes over het moederschap en werkt ze in opdracht.


Dit is haar emigratie verhaal!

Wonen in de VS


We wonen midden in de stad in een van oorsprong 'suburban' wijk. Ik denk dat het in de jaren '50 is gebouwd, toen er nog ruimte zat was hier. Ons huis is een typische Amerikaanse vrijstaande woning met 1 woonlaag, oprit, voor- en achtertuin. Dus ondanks dat we op 2 minuten van de snelweg en winkelgebieden zitten voelt het best wel landelijk, zo lang ik in de tuin zit.

Overgang van Nederland naar de VS


De eerste weken waren heel zwaar. Het was allemaal goed geregeld door Peters werkgever, we zaten in een luxe appartement met een zwembad. Maar met 3 kinderen met een jetlag, zelf ook moe en zoveel te regelen was het niet bepaald een vakantie.

Moederen in Los Angeles


Aangezien je jezelf en alle gezinsleden mee neemt, is moederen in de VS grotendeels hetzelfde als in Nederland.

Onze jongste gaat nog niet naar een oppas. Omdat ik toch graag wat vaste werktijd wil hebben werk ik 's ochtends van 6 tot 9. Dat werkt ook goed met het tijdverschil: zo pak ik nog net een paar Nederlandse kantooruurtjes mee.

Als ik klaar ben drink ik nog even een kop koffie met Peter en dan gaat hij op de fiets naar zijn werk. Ik rommel een paar uurtjes met onze jongste en dan gaat hij naar bed en werk ik verder. Ergens tussen half 3 en 6 moet ik de oudste 2 van school halen.

Er is naschoolse opvang op school en meestal laat ik ze dus daar nog een uurtje huiswerk doen en spelen tot een uur of 4.

Ik eet vroeg met de kinderen, Peter eet vaak op kantoor. Ze hebben daar een geweldig restaurant met gratis gezonde maaltijden. Als de kinderen op bed liggen komt Peter al gauw thuis en drinken we nog even wat. Daarna is het voor mij ook al snel bedtijd, want om 6 uur moet ik er alweer uit!

Fulltime moederen, parttime baan, zwangerschapsverlof...


Er zijn moeders die fulltime werken en moeders die fulltime thuisblijven en alles er tussenin. Opvang is hier duur, en voorzover ik weet krijg je niks terug van de belasting. Je kunt het hier regelen hoe je wilt, dagopvang, gastouder, nanny, au pair...  Ik weet dat het zwangerschapsverlof hier om te huilen is. Verder weet ik er natuurlijk weinig van, als freelancer.


Opvoeden in Los Angeles


Mensen lijken hier nogal bang voor ziektes, blessures, kidnappers en moordenaars. Dus ik voel me soms een beetje een ontaarde moeder dat ik die van mij gewoon los laat rondrennen en in bomen klimmen en zo. Ik sta wel achter mijn wat lossere opvoedstijl. Maar ik voel toch nog meer dan in Nederland de neiging om mijzelf toe te lichten terwijl ik mijn kinderen weer bij elkaar raap.

Kinderen moeten de kans krijgen om op hun bek te gaan

Ik vind dat je kinderen de kans moet geven om op hun bek te gaan, letterlijk en figuurlijk. Daar leren ze zo veel meer van dan door waarschuwingen van volwassenen. Zolang er geen blijvende schade te verwachten valt laat ik ze dus heel erg hun gang gaan.

Kinderen mogen hier niet rennen 


Ik geloof dat dit punt in mijn opvattingen het meest afwijkt van wat hier gewoon is. Bij onze kinderen op school mogen de kinderen bijvoorbeeld niet rennen of tikkertje spelen. Ik vind dat volkomen van de pot gerukt. Laat die kindjes lekker hun knietjes kapot vallen, denk ik dan.

Verder zie je hier ontwikkelingen die in Nederland ook al wel gaande zijn in volle glorie: exorbitante cadeaus, veel snoep, kinderen die overal naartoe gereden worden in de auto en veel tests op schoolOok lopen ze hier allemaal met een mobieltje.

Naar school in de VS


De meeste scholen hebben naschoolse opvang. Die is soms zelfs gratis, en bijna altijd heel betaalbaar. Schooltijden verschillen per school maar lijken wel op die in Nederland; van ca. 8.30 - 15.00 is normaal.

Zwemles in de VS


Zwemles werkt ongeveer zoals in Nederland. Alleen heb je hier geen diploma's. Je neemt lessen totdat je vindt dat je kind goed genoeg kan zwemmen.

Kinderfeestjes


Dit verschilt per familie natuurlijk. Maar doorgaans zijn kinderfeestjes in de VS wel een stuk grootser dan in Nederland. Zoals ik zei, grote cadeaus, vaak wordt de hele klas uitgenodigd + de ouders, broertjes en zusjes. Als het thuis wordt gehouden dan wordt er vaak een springkussen gehuurd. Maar vaak ook gaan ze naar een binnenspeeltuin of iets dergelijks. Het is niet ongewoon dat er een complete maaltijd wordt geserveerd voor iedereen, altijd met pizza. Na het eten is er een verjaardagscake met kaarsjes als afsluiter van het feest.


Los Angeles vergeleken met Nederland


Ik zou een boek kunnen schrijven over de verschillen qua cultuur, omgeving enzovoorts. Dus laat ik het houden bij wat me erg aanspreekt.

Mensen lijken hier veel meer open te staan voor andere mensen en culturen. Er wonen hier zoveel verschillende nationaliteiten dat niemand waar dan ook van opkijkt. Ik voel me wat dat betreft heel vrij.

Om een voorbeeld te geven, ik had gedacht dat borstvoeding in het openbaar echt een probleem zou zijn. Mmaar ik heb hier een hoop meer voedende moeders gezien dan al die tijd in Nederland. Ook grotere kindjes die open en bloot de borst krijgen. Niemand kijkt daar van op in Los Angeles.

Wat Los Angeles en Nederland van elkaar kunnen leren


In Nederland moeten we er voor waken dat we qua betuttelen van kinderen niet achter de VS aan moeten gaan. De mensen lijken hier wel wat vriendelijker en beleefder, en ik zie veel minder zwerfafval ook al zie je nergens een prullenbak. 'Fatsoen' heb je het dan over denk ik.

Minder consumeren


Andersom denk ik dat wat bescheidenheid in consumptiegedrag de mensen hier ten goede zou kunnen komen. Alles komt hier in wegwerpbakjes, bekertjes enzovoorts. Mensen pakken voor een paar honderd meter naar school de auto en laten dan de motor draaien terwijl ze 15 minuten op hun kind wachten.

Nederlands huisartsysteem is fijner


Verder zou Amerika van Nederland het systeem met een huisarts die ook kleine medische verrichtingen doet moeten overnemen. Ik heb gister 4 uur in het ziekenhuis gezeten omdat onze jongste op zijn kin was gevallen en hechtingen nodig had. Zulke wachttijden zijn hier heel normaal in ziekenhuizen begrijp ik. Misschien dat mensen daarom zo panisch zijn dat hun kind zich bezeert...

Integreren in Los Angeles


Integreren is hier makkelijker dan in Nederland. We vonden direct aansluiting bij buren, ouders van school en via het werk van Peter heb ik ook al een paar leuke vrouwen leren kennen. Als ik iemand leuk vind nodig ik diegene gewoon uit voor koffie bij mij, daar doe ik niet al te ingewikkeld over.

Heimwee


Nederland mis ik nog niet echt, tot mijn eigen verrassing. Daarvoor zijn we hier misschien ook nog te kort, nog geen halfjaar. Er zijn mensen die ik mis, maar ik het scheelt echt dat je vrij makkelijk contact kunt houden.

Ik las dat de meeste emigranten na een maand of 6 een echte emotionele dip ervaren. 

Dat zou dus deze maand zover zijn, maar mijn ouders zijn dan hier en deze zomer verwachten we ook weer gasten uit Nederland. Hopelijk blijft die dip me dus bespaard.

Tips voor mensen die willen emigreren 


Probeer niet al te veel beren op de weg te zien. Het is een gigantisch project, zo'n internationale verhuizing, ik vond dat enorm overweldigend. Maar voor veel dingen geldt dat je het niet echt verkeerd kunt doen.

Ik heb bijvoorbeeld echt hoofdbrekens gehad over de vraag hoe dat moest met de kinderen en school. Of ze wel midden in het schooljaar in konden stromen, of ze van tevoren goed engels moesten leren enzovoorts.

Uiteindelijk liep het allemaal anders dan dat ik zou hebben bedacht maar kwam het op zijn pootjes terecht.


Meer lezen van Liesbeth?


Bezoek dan haar blog U maakt wat mee in de USA

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Emigreren met kinderen naar de Bahama's en de VS

Auxilia Tromp mailde me het verhaal over haar emigratie naar de Bahama's en de daarop volgende verhuizing naar de VS. Ze vertelt daarin onder andere over de emoties waarmee je als expat mama te maken kunt krijgen.

Ik deel graag haar interessante verhaal.

Veel leesplezier gewenst!

auxilia tromp
Auxilia Tromp

Naar de Bahama’s &VS emigreren met drie kinderen van 4, 3 en 0


Door Auxilia Tromp

In 2008 namen Eric en ik het besluit om met onze drie zeer jonge kinderen naar de Bahama’s te verhuizen. Eric kon daar via zijn werkgever aan de slag. En ik was na 6 jaar advieswerk bij de Rechtspraak wel toe aan een nieuwe uitdaging.

Ik wilde op termijn fulltime aan de slag met coaching en psychologie, en droomde over het schrijven van mijn eerste roman.

Om nog maar te zwijgen van het verlangen om meer tijd aan de kinderen te kunnen besteden. Want twee werkende ouders in Nederland vertaalde zich in teveel uren crèche, oppas en naschoolse opvang. 

Ik had als kind in het buitenland gewoond en wist hoe verrijkend die ervaring voor mijn kinderen kon zijn. Dus toen het gure weer in Nederland aanbrak, zagen familie en vrienden ons met lede ogen naar de zon vertrekken…

emigreren bahama's

Bahama’s: droom of nachtmerrie? 


We landen op Grand Bahama Island, het meest noordelijke eiland van de Bahama’s archipel op 90 kilometer van de kust van Florida. En vrijwel direct had ik een vreemd voorgevoel dat dit het toch niet helemaal zou worden… Maar die stem drukte ik snel de kop in. Ik hield mijzelf voor dat ik last had van koudwatervrees.

De eerste dagen leken wel een droom


De eerste dagen op de Bahama’s leken wel een droom. Ons huis lag in een exotisch woonpark waar ook veel andere (buitenlandse) families zich hadden gevestigd. Prachtige Victoriaanse huizen lagen of aan een meer, of aan het mooiste zwembad dat ik ooit had gezien. En dat alles op een steenworp afstand van zee. In tien minuten slenterden we over het zandstrand naar een knus lokaal restaurantje. De kinderen genoten met volle teugen.

Maar al snel brak het ‘gewone’ leven aan: Eric moest overuren draaien, ik ons leven opnieuw uitvinden (met een pasgeboren baby in de armen) en een leeg huis leefbaar maken. De twee oudste kinderen gingen zonder kennis van de Engelse taal naar een internationale school. Dat laatste gaf direct veel stress.

Want hoe leg je aan een driejarige uit waarom hij ineens niemand meer kent en niemand hem kan verstaan? 

Kinderen van slag


De kinderen waren behoorlijk van slag en dat uitte zich in doorlopend geruzie en huilpartijen. Ik kon ze ook niet alleen laten ravotten in het park, want dat vele water was zonder zwemdiploma’s levensgevaarlijk.

Eric was in feite altijd aan het werk, als hij al niet op reis was. En omdat ik verder niemand kende (en hulp vragen niet mijn sterkste kant was), voelde ik me eenzaam. Als ik vrienden en familie foto’s van de omgeving stuurde, voelde ik bijna de jaloezie door het beeldscherm trekken.

Maar wat zij (nog) niet wisten, was dat ik er allesbehalve gelukkig was. 

Van mijn rijke en gevarieerde leven in Nederland was weinig over. Van alle verschillende rollen die ik vervulde (programma manager, collega, dochter, vriendin, zus, coach, inspirator, student, vrouw en moeder) waren alleen die laatste twee nog over.


Als een rat in de val


Een crèche was er niet op het eiland, en naschoolse opvang evenmin. Ik was dus echt fulltime moeder, zonder netwerk om op terug te vallen. Ik voelde me als een rat in de val. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig over die gevoelens. Want wat had ik nou te klagen in het paradijs? En hoezo vond ik het niet bevredigend om 'alleen moeder' te zijn?

Het eiland bleek toch niet zo idyllisch


Als ik al voorzichtig iets liet doorschemeren bij het thuisfront konden ze zich er weinig bij voorstellen. En een enkeling hoorde ik denken: 'Daar heb je zelf voor gekozen.' Lokaal had ik niemand die ik in vertrouwen kon nemen. Voor het eerst in mijn leven voelde ik mij depressief. Ook het eiland bleek bij nader inzien toch niet zo idyllisch te zijn. De verschillen tussen de arme oorspronkelijke bevolking (87% zwart) en de rijke pensionado’s en expats (13% blank) waren enorm.

emigratie

Het eiland bleek op een drugsroute te liggen


Het eiland bleek op een drugsroute te liggen. Er vonden regelmatig afrekeningen plaats. Mijn man is zelfs een keer getuige geweest. Dat droeg niet bepaald bij aan een gevoel van veiligheid. Het moordpercentage en huiselijk geweld loog er ook niet om.  De supermarkten waren gevuld met goedkope diepvriesproducten, en schreeuwend duur aangezien vrijwel alles moest worden geïmporteerd.

In feite was het eiland een groot dorp met zeer beperkte voorzieningen en na enkele maanden begreep ik wat het begrip ‘island fever’ inhield. 

Ik snakte naar een moment om in de ‘echte wereld’ te kunnen vertoeven. Helaas waren er geen bootverbindingen met Florida. Dus dat kon alleen via een (dure) vlucht kon en die momenten waren relatief schaars.

What doesn’t kill you makes you stronger… 

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: 'What doesn't kill makes your stronger.' Ik raapte mezelf bij elkaar. Ik zocht alternatieven, zoals hulp aan huis, om meer ruimte voor mezelf en mijn ambities te creëren. Ook ben ik standfeesten gaan organiseren en dat leverde onze familie de nodige vriendschappen op. Op elke plek ter wereld wonen immers bijzondere mensen waar je plezier mee kunt maken!


Je moet zelf het initiatief nemen


Ik heb geleerd dat je wel vaak zelf het initiatief moet nemen, maar dat het de moeite waard is om je leven weer wat ‘groter’ te maken. Toch bleef er iets zwaars in de lucht hangen. Alsof het eiland leed onder een drukkende energie. Als ik de lokale bewoners enthousiast vertelde over de prachtige standtenten aan de Nederlandse kust en mij verwonderd afvroeg waarom er niet één zo’n inspirerend etablissement op het eiland was te vinden, schudden ze meewarig hun hoofd en fluisterden ze mij toe dat elk initiatief door de lokale overheid werd tegengewerkt.

Expat vrouwen ongelukkig


De expat vrouwen om mij heen waren evenmin gelukkig. Ze hadden grote huizen en vaak ook nog een boot voor de deur, maar geen betekenisvol doel in hun leven. Ze bleven hangen in leegheid en consumentisme. 

Doordat er nauwelijks winkels waren op het eiland werd er door deze groep vrouwen veel tijd aan online shoppen en Facebook besteed. Veelzeggend… 

Overplaatsing naar Houston, Texas


Ik was dan ook niet rouwig toen Eric een telefoontje kreeg dat hij naar Houston, Texas werd overgeplaatst… Omdat we alleen als man en vrouw welkom waren in de Verenigde Staten moesten we halsoverkop trouwen. Onze internationale vrienden verkneukelden zich over het feit dat we met drie kinderen nog niet getrouwd waren. ‘Zo typisch Nederlands!’ riepen ze in koor.

trouwen op de bahama's


Het huwelijk vond plaats op Gold Rock Beach. Dat is een verlaten strand dat wordt gekenmerkt door turkooizen water omzoomd met glinsterend wit zand waar de zee patronen in achterlaat. Echt adembenemend mooi. Het was een bruiloft zonder familie en Nederlandse vrienden (die we uiteraard misten), maar wel met veel spontaniteit en hoog exotisch gehalte. Even voelde Grand Bahama toch als het paradijs.


Een nieuw avontuur in Texas 


Toen we uiteindelijk over de achtbaansnelweg Houston binnenreden, viel het me op hoe lelijk deze stad eigenlijk was. De overgang vanuit de Bahama’s naar de derde stad van Amerika was enorm. Alleen het broerige klimaat was vergelijkbaar. Toch had ik een grote glimlach op mijn gezicht…


Houston: een positieve vibe


Alles wat op de Bahama’s moeizaam tot stand was gekomen, ging in Houston bijna als vanzelf: vrienden waren zo gevonden, de kinderen spraken de taal op school, het leven was veilig en transparant, de supermarkten hadden werkelijk alles, en mensen kwamen zowaar hun afspraken na.

Het belangrijkste verschil was iets dat bijna ongrijpbaar was: Houston had een positieve vibe. De mensen waren beleefd en optimistisch, en in onze buurt woonde een leuke mix van Amerikanen en expats.

Het nieuwe leven gaf mij eindelijk de ruimte waar ik in Nederland van gedroomd had. Mijn eigen ervaringen spoorden mij aan om mij in expat psychologie en culturele psychologie te verdiepen en zo vielen alle puzzelstukjes op hun plaats.

emigratie texas

Identiteitsverlies en situationele depressie 


Had ik maar eerder geweten dat identiteitsverlies en situationele depressie een vrij normaal onderdeel zijn van het expat bestaan. Had ik maar eerder geweten wat ik had kunnen doen om onze kinderen te ondersteunen tijdens hun ‘culture shock’.

Ik nam mij voor iets met deze kennis en ervaring te gaan doen. De jaren in de VS vlogen voorbij en naast mijn oorspronkelijke ambities vond ik ook nog de tijd om als vrijwilliger aan de slag te gaan bij Child Advocates.

Vrijwilliger bij Child Advocates


Deze bijzondere organisatie heeft een netwerk van vrijwilligers opgezet dat ervoor zorgt dat verwaarloosde, misbruikte en mishandelde kinderen een door de rechter aangestelde ‘child advocate’ (een soort voogd) krijgen. Deze 'voogd' waakt over het kind en adviseer de rechter of het verantwoord is om het kind weer thuis te laten wonen (vaak na een periode bij pleegouders).
Ik had vijf kinderen uit een arme wijk toegewezen gekregen en dat was een verrijkende ervaring. Eric en ik hebben veel waardering gekregen voor de Amerikaanse cultuur, al valt er in elk land wel wat aan te merken.


Hoge prestatiedruk in de VS


We waren bijvoorbeeld minder gecharmeerd van de enorme prestatiedruk. Zelfs jonge kinderen van tien jaar zitten soms tot middernacht te studeren voor hun proefwerken. Deze druk wordt gecompenseerd met materiële beloningen en het vrijwaren van bijdragen aan het huishouden. Daardoor zijn de kinderen vaak wat minder zelfstandig dan in Nederland en minder gewapend tegen teleurstelling. De interessante documentaire ‘Race te nowhere’ belicht de problemen die hierdoor ontstaan, en het groeiend aantal zelfmoorden onder jongeren.


Terug naar Nederland of niet? 


Na drie jaren met veel plezier in Houston te hebben gewoond, was het de vraag of we nog een periode van 3 jaar in het buitenland zouden wonen of dat we terug naar Nederland zouden gaan. Wij hebben voor het laatste gekozen. De keuze was niet makkelijk, maar een paar elementen gaven de doorslag.


Redenen waarom wij terug gingen naar Nederland



  1. Mijn schoonmoeder was terminaal ziek en mijn moeder ondertussen weduwe geworden. 
  2. Mijn schoonzus had een (bijna dodelijk) ongeluk gehad en zes weken in coma gelegen. We hadden behoefte om de familiebanden aan te halen. 
  3. We misten onze vrienden.
  4. Onze oudste dochter naderde het einde van de basisschool. Het leek ons beter voor haar om terug te keren en haar wortels in de Nederlandse bodem te slaan. Kinderen vormen vanaf de hun twaalfde hun bewuste identiteit. Het is voor een adolescent belangrijk om tijdens deze levensfase (12-18) op dezelfde plek te wonen. Jongeren die veel heen en weer zijn geslingerd in deze fase hebben vaker last van identiteitsproblemen en depressiviteit. Schizofrenie komt zelfs zo’n 6 keer vaker voor. 
  5. Ik had een groeiende behoefte om mijn coaching praktijk op een vaste plek vorm te geven. En ik wilde mijn boek op de Nederlandse markt brengen. Ik wist: Als expat mama’s niet werken aan hun ‘unlived life’, mondt dat uit in leegheid en onvrede.  Na een jaar of zes in het buitenland raken de meeste families ontworteld. Wij waren nooit van plan om onze Nederlandse identiteit volledig door te snijden. We hebben nog veel in Nederland waar we gehecht aan zijn en Nederland is een prima basis om van daaruit de wereld te verkennen. 
  6. Het volledig afbreken van je leven en weer opnieuw alles moeten opbouwen, kost veel energie. ‘Reinventing your life’ is een mooi begrip maar om daadwerkelijk te kunnen oogsten, is ook een periode van stabiliteit nodig. We hadden even geen zin meer in verhuizingen. 


En met dit besluit hoorden we bij de 62% van de Nederlanders die toch terugkeren naar eigen land (de meeste vertrekken trouwens ook met het idee om terug te keren). Nederlanders scoren daarmee vrij hoog; alleen Australiërs en Brazilianen scoren nog hoger.

Remigratie de lastigste verhuizing? 


Remigratie wordt vaak ‘de lastigste verhuizing’ genoemd. Was dat ook bij ons zo? Ja en nee.

Ja want...


Ja, omdat je denkt dat alles makkelijk zal gaan maar dat niet waar is. Jouw vrienden hebben het gat dat je destijds achterliet allang opgevuld, stukken van je netwerk ontbreken, elk familielid moet toch weer rouwen om wat er niet meer is en een nieuw leven opbouwen en vooral: jij bent veranderd. Daardoor veranderen je verwachtingen, dromen en relaties.

Nee, want...


Nee, omdat er (in ons geval) toch nog steeds veel is waar je makkelijk mee kunt verbinden (familie, vrienden van vroeger, cultuur en taal). Iedereen in onze familie heeft na een turbulent eerste jaar weer zijn plekje gevonden. De één iets makkelijker dan de ander.

Ik ben dankbaar voor alle mooie herinneringen en vriendschappen die wij aan dit buitenlands avontuur hebben overgehouden. Ik ben dankbaar voor de tijd die ik met mijn kinderen heb doorgebracht. Deze periode heeft mij geholpen om het expat bestaan en mijzelf beter te leren kennen en daarmee ook van meer waarde te zijn voor anderen. Ik heb ervoor gekozen om mijn ervaringen te gebruiken in mijn werk en tegenwoordig coach ik vooral Expat Moeders.

Ik weet dat Expat Moeders vaak (mentaal) vast komen te zitten in het buitenland of op z’n minst onvoldoende gebruik maken van al hun talenten. Op korte termijn is dat niet erg, maar op langere termijn zorgt het voor onvrede en spijt. En dat kan makkelijk voorkomen worden door tijdig op zoek te gaan naar datgene wat jij de wereld te bieden hebt en daar desnoods een mobiele versie van te maken. Het is mogelijk om zelf tot bloei te komen terwijl je gezin niets tekort komt!

Geïnspireerde expat mama’s 


Ik proost op geïnspireerde moeders die de wereld tot zich hebben genomen. En dit via hun talenten uitdragen, en een goed rolmodel zijn voor hun kinderen.

Wil je meer informatie over wat je kunt doen om optimaal tot bloei te komen tijdens jouw buitenlands avontuur kijk dan op www.inspiredminds.nl

inspired minds

Pssst: ik blijf wel dromen van een volgend buitenlands avontuur (als de kinderen het huis uit zijn) !

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

You run you die :-) Emigreren naar Botswana

you run you die
Het is een enigszins dreigende titel: 'You run you die'. Het emoticion er achter haalt de dreiging gelukkig weg.

You run you die: emigreren naar Botswana


You run you die is een boek van Willem Bakhuys Roozeboom. Samen met zijn vriendin Nienke emigreerde hij van Nederland naar Botswana.

Ver weg van de bewoonde wereld


In dit boek doet hij verslag van hun tijd ver weg van de bewoonde wereld. Zonder telefoon, internet of ervaring werken Willem en Nienke in een exclusief safarikamp. Zo leren ze omgaan met de lokale bevolking en worden geconfronteerd met wilde dieren en de plaatselijke cultuur en gewoontes.

Ontsnappen uit de rat race


De reden dat Willem en Nienke vertrokken was om te voorkomen dat ze een standaard huisje, boompje, beestje leven zouden gaan leiden. Allebei hadden ze een goede baan, die veel tijd opslokte.

Hun verhuizing naar Botswana was een ontsnapping uit de Westerse rat race.

Het leven in Botswana is ook een hogedrukpan


Maar zoals je ook in Ik Vertrek vaak ziet, werkten ze zich ook daar in de jungle een slag in de rondte. Sterker nog Willem beschrijft hun leven in Botswana als een hogedrukpan.

Na anderhalf jaar keren ze, noodgedwongen door Nienke's lichamelijke conditie terug naar Nederland.

Ondanks de druk die ze in Botswana voelden, ervaart Willem terugkijkend het leven daar toch een stuk rustiger dan in Nederland. Hij vreest dat de heimwee naar de bush nooit meer zal wegtrekken.

Zijn boek eindigt met:

'God was mis ik de echte wereld.'

Praktische informatie over You run you die


You run you die is op een grappige manier vormgegeven. In plaats van de standaard boekvorm is het in de breedte gemaakt. Dat geeft een gevoel van een fotoalbum. Het boek staat dan ook vol foto's, maar daarnaast is er veel tekst met daarin het verslag van anderhalf jaar in Botswana.

You run, you die is voor 24,95 te koop bij bol.com.

Daarnaast is er een gelijknamige website: yourunyoudie.nl

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner