Expat Mama's

Expat Mama's: Over emigreren en verhuizen!

Saturday, November 15, 2014

Emigreren naar Zwitserland: Marlieke's verhaal

Tijdens een vakantie in Zweden zeiden Marlieke en haar man tegen elkaar: 'Hier zouden we best willen wonen.' Zweden is het niet geworden. Maar afgelopen zomer emigreerde het gezin naar Zwitserland.

Wij interviewden Marlieke over deze emigratie naar Zwitserland!

Over Marlieke

Marlieke is bijna vijftien jaar samen met haar man Floris. Samen hebben ze twee dochters: Eva van vier en baby Liza van 7 maanden. Voor ze kinderen kreeg werkte Marlieke als online marketeer bij een grote opleidingsinstantie. Maar omdat ze het belangrijk vonden dat er iemand voor de kinderen thuis is zegde ze haar baan op en werd thuisblijfmoeder.

Na een jaar begon Marlieke haar eigen bedrijf, omdat ze echt niet stil kon zitten. Tijdens de zwangerschap van Liza begon ze het online magazine Love that!

Wanneer had je emigratieplannen? 

Een paar jaar geleden gingen we naar Zweden. Daar concludeerden we dat we, als de kans zich zou voordoen, best in een ander land zouden willen wonen. Ik wilde wel graag in Europa blijven in verband met familie. Ik wil(de) de optie hebben om snel te terug te kunnen naar Nederland.

Hoe bereidde je je voor op de emigratie? 

We kregen niet veel tijd om ons voor te bereiden. Daarom kozen we ervoor om de taken op te splitsen. Floris regelde alles in Zwitserland, en ik regelde de dingen in Nederland. Samen werkten we stap voor stap ons lijstje af.

Hoeveel tijd zat er tussen het idee om te emigreren en het moment dat je vertrok uit Nederland? 

In juni kreeg Floris de vraag of hij interesse had in een andere baan in Zwitserland. Op dat moment waren we daar net op vakantie. 'Toeval bestaat niet!' denk ik dan. De vacature voelde goed. En na een gesprek daar, voelde de baan ook goed. Hij mocht komen! Dat was eind juli. Half september emigreerden we. Dus we hebben het uiteindelijk in 3,5 maand voor elkaar gebokst.

emigratie zwitserland

Hoe woon je in Zwitserland?

We huren een vrijstaand huis in een woonwijk. Het huis is het dubbele van ons mini huisje in Nederland, dat overigens ook te koop staat. De kinderen hebben hier allebei een eigen kamer en ook nog een speelkamer. We hebben zelfs een kamer over voor logees. Daarbij heeft het huis twee badkamers,. Dus we zijn van alle gemakken voorzien.

Hoe was de overgang Nederland naar Zwitserland? 

Eigenlijk heel makkelijk. We werden hartelijk ontvangen. Natuurlijk mis ik wel het een en ander, maar de nieuwe dingen maken veel goed.

Was het moeilijk/makkelijk om te integreren? 

Appeltje, eitje. We wonen in een woonwijk met zo’n twintig huizen. Veel jonge gezinnen. Dochter Eva vond direct aansluiting, en ook ik werd op sleeptouw genomen door de buren. Ze praten met mij Hoog Duits, wat erg fijn is. Het Zwitsers begin ik wel te verstaan inmiddels, maar het gaat vaak nog te snel.

Hoe vind je het leven daar? 

Nu is alles nog nieuw. Maar buiten het feit dat ik geen auto heb is het leven niet veel anders dan in Nederland.

Hoe ziet een typische week in Zwitserland er uit?

Floris werkte in Nederland thuis, maar gaat nu naar zijn werk rond acht uur. Ik heb dan de hele dag met de kinderen. Eva gaat nog niet naar school en is dus ook de hele dag nog thuis. Ze gaat volgend jaar augustus met alle kinderen die dit jaar vier zijn geworden naar school.

Bij goed weer is Eva buiten te vinden op de fiets met haar vriendjes. Liza slaapt nog twee keer op een dag.

  • Op dinsdagavond sport ik een uurtje.
  • Op woensdagavond gymmen we met veel vrouwen. Daar word je niet echt moe van, maar is wel gezellig. Ook omdat we daarna nog ergens wat drinken. 
  • Op donderdag is er een moeder-kindochtend /
  • Op vrijdag gaan Eva en ik gymmen. Liza is dan bij een buurvrouw. 
  • In het weekend doen we boodschappen en proberen we dingen met elkaar te ondernemen en het land beter te kennen.


Zou je je emigratie achteraf anders aanpakken? Waarom wel of juist niet? 

Nee. Ik denk dat het goed hebben aangepakt.

Wat zou je mensen met emigratieplannen aanraden? 

Doe niet alles tegelijk, anders loopt je hoofd over. Zorg ervoor dat je niet in de middle of nowhere komt te zitten. Want dan leer je geen mensen kennen. En zorg ervoor dat je hele gezin op één lijn zit wat betreft verwachtingen.

Zou je ooit nog weer willen emigreren? 

Zweden trekt ons nog steeds, maar Zwitserland is echt een hele goede beslissing geweest! Voorlopig gaan wij nergens naar toe!

Wat kan Nederland leren van Zwitserland?

Ze houden hier Ruhezeit tussen 12 en 14 en dat is toch fijn!!! Andersom is het erg wennen da t de winkels hier niet op zondag open zijn.

Wat mis je van Nederland? En wat helemaal niet? 

Ik mis het gemak. In Nederland ken je alles, weet je hoe het werkt, praten mensen dezelfde taal. Het gezeur van Nederland mis ik niet. Ze zullen hier ook wel zeuren, maar dat zie ik nog niet.

Wat heb je geleerd van je emigratie? 

Dat we samen alles aan kunnen. Dat ik overal kan wennen en vooral dat mijn kinderen toch echt zo flexibel zijn als dat we ze willen opvoeden. Enne, ik leer Duits!

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
0 Meer... »

Sunday, November 2, 2014

Emigreren naar Bali

0

expat in Bali
Marieke en haar gezin

Marieke (33) emigreerde met haar man Peter (37) en hun twee kinderen, Thijs (3) en Isa (1), naar Bali. Wij interviewden haar over deze emigratie.

Over Marieke

Naar haar studie Eventmanagement werkte Marieke drie jaar als projectmanager bij een topsport evenementenorganisatie.

Daarna ging ze met haar vriend (nu man) op wereldreis. Na de wereldreis werkte Marieke bij een onderzoeksafdeling van het Erasmus MC in Rotterdam. In 2009 trouwden Marieke en Peter, en in 2011 en 2013 werden Thijs en Isa geboren.

In maart 2014 lieten ze Nederland achter om een tijdelijk bestaan als ‘digital nomad’ op te bouwen. En nu wonen ze op Bali

.

Hoe ben je in je nieuwe vaderland terecht gekomen?

Tijdens onze wereldreis besloten we dat we ooit een tijd in het buitenland wilden wonen. Het leek ons bijzonder om op die manier wat meer van een land en cultuur te beleven. In mei 2012 besloten we dat we met Thijs (Isa was er toen nog niet) een paar jaar naar het buitenland zouden gaan. Peter is begon toen met het opzetten van zijn eigen bedrijf in mobile development met het idee om dat verder uit te breiden als we weg zouden zijn.

In een goedkoop land gaat spaargeld langer mee

In een goedkoop land houd je het langer uit zonder inkomsten dan in Nederland. Dus voor ons lag het al vrij snel vast dat we naar het goedkopere Azië zouden gaan. Bali leek ons een goede optie. Genoeg Westerse voorzieningen qua scholen en gezondheidszorg, maar toch nog steeds goedkoop. En heel Aziatisch. We zijn hier in maart 2014 gekomen en weten nog niet hoe lang we blijven. Als het met het bedrijf goed gaat, gaan we hierna misschien nog naar bijvoorbeeld Australië.

Villa met zwembad in Sanur

We wonen in het dorp Sanur in een villa met een zwembad. Sanur is een toeristische strandplaats op Bali. Het is gericht op gezinnen. Dus een ideale plek om te wonen.

Hoe vond je de overgang van Nederland naar Bali?

We hebben ons goed voorbereid op dit avontuur, dus de overgang viel mee. Ondanks het enorme cultuurverschil. De meeste moeite hadden we met het warme/vochtige klimaat. De kinderen leken nauwelijks stil te staan bij de overgang. Die pasten zich razendsnel aan.

Hoe is het leven als vrouw/moeder in Bali? Is het vergelijkbaar met Nederland? 

Het is heerlijk om als moeder op Bali te wonen! In tegenstelling tot in Nederland is alles hier heel relaxed. We hebben personeel voor het huishouden en een kok. Dus alle tijd die we niet werken kunnen we ook echt aan de kinderen besteden. Daarnaast hebben we ook meer tijd voor elkaar. We hebben 1 avond per week ‘date-night’. In Nederland was dat veel lastiger.

emigreren naar bali
Meer tijd voor elkaar op Bali
Hoe ziet een standaard-dag er uit bij jou in Bali? 

Ochtend

Tot half 9 zijn we lekker thuis met z’n vieren. Daarna gaat Peter werken. De nanny neemt Isa over en ik breng Thijs naar school. De ochtenden zien er wisselend uit qua invulling. Op woensdagochtend ben ik met Isa bijvoorbeeld altijd op het strand met een ‘mommy-baby meetup’. Soms ga ik ’s ochtends sporten nadat ik Thijs heb weg gebracht, soms ook meteen werken.

Middag

De lunch wordt gebracht door onze kok/buurman. Na de lunch haal ik Thijs van school. In de middag spelen de kindjes tot een uur of 3 met de nanny thuis. Daarna stoppen wij met werken en gaan we leuke dingen doen. Soms heeft Thijs sportles of zwemles, maar op de andere dagen gaan we met z’n allen lekker thuis zwemmen of naar het strand. Af en toe heeft Thijs playdates met kindjes van school of Nederlandse vriendjes.

bali


Avond

’s Avonds wordt ons eten weer gebracht door de buurman. Ons avondritueel ziet er eigenlijk hetzelfde uit als in Nederland. Na het eten gaan de kindjes in bad, kijken we nog even TV, lezen we een boekje en om 19 uur slapen ze allebei. In tegenstelling tot alle Balinese buurkindjes die je nog wel tot 23 uur buiten hoort spelen….

Wat is de gewoonte in Bali: fulltime moederen, fulltime baan, parttime werk etc? 

De lokale moeders werken vaak fulltime. Hun kinderen worden door familie opgevangen. De expat moeders werken vaak parttime, of zijn fulltime moeder.

Hoe regel je in Bali de opvang? Is het moeilijk/makkelijk om opvang te regelen? 

Veel kinderdagverblijven heb je hier niet. Maar opvang wordt meestal aan huis geregeld door middel van een nanny. Er zijn wel genoeg mogelijkheden voor playgroups en preschools voor kindjes van 1,5 tot 4 jaar

Hoe zijn de schooltijden? 


  • Voor kindjes in playgroup (1-3 jaar) kun je kiezen tussen 2, 3 of 5 ochtenden (2 a 2,5 uur). 
  • De preschool (3-4 jaar) is voor 5 ochtenden (3 a 3,5 uur). 
  • Kindergarten (kleuterschool) is ook 5 dagen voor 5 a 6 uur per dag. 


Bij de preschool van onze zoon kun je ook een buitenschools pakket nemen. Dan kunnen de kinderen nog 2 uur op school spelen na schooltijd. Maar de meeste mensen regelen opvang aan huis.

Is moederen in Bali vergelijkbaar met moederen in Nederland? 

Ik vind het zelf veel relaxter hier. We hebben uitgerekend dat we hier twee keer zoveel tijd met ons gezin samen zijn dan in Nederland. Daarnaast werken we 30% minder uren dan in Nederland.

Wat ik lastiger vind, is om met de kinderen even naar buiten te gaan om te spelen. In Nederland woonden we in een wijk waar heel veel kinderen waren en ook overal speeltuintjes. We hebben wel een mooi huis hier met een zwembad en veel ruimte. Maar op straat met andere kindjes spelen gaat niet. Er zijn genoeg leuke dingen om te doen met kleine kinderen, maar je moet er dan wel naartoe gaan. Dat is soms wel even lastig.

In Nederland is het standaard dat een kind naar zwemles gaat. Hoe is dat in Bali?

Balinezen kunnen meestal niet zwemmen. Maar expat kindjes zitten hier vaak al vanaf 1 jaar op zwemles. Mijn jongste van 15 maanden is ook net gestart met zwemles.

Ik heb met Thijs in Nederland ook babyzwemmen gedaan vanaf 5 maanden tot 2,5 jaar. Dat gaat wel heel anders dan hier. In Nederland is de les meer gericht op je baby/peuter comfortabel maken in/met water. Hier wordt er vanuit gegaan dat je zelf een zwembad hebt en je kindje al vertrouwd is met water. Ze beginnen meteen met zwemtechnieken.

Thijs is hier ook meteen op zwemles gegaan. Hij was toen net 3, en kon binnen een paar weken zwemmen. Ze kunnen hier ook elke dag oefenen en hoeven in tegenstelling tot in Europa nergens bandjes om. Je moet dan natuurlijk wel heel goed opletten. Maar het helpt het leren zwemmen enorm.

Hoe worden kinderfeestjes georganiseerd in je nieuwe vaderland? 

Feestjes worden vaak groots aangepakt bij de expat kindjes en de rijkere locals. Doordat mankracht hier erg goedkoop is, is een partyplanner inhuren niet duur. Voor Isa’s eerste verjaardag hadden wij ook hulp van een partyplanner die alle decoratie voor haar rekening nam. Wij hebben nog geen feestjes schoolkinderen meegemaakt. Maar ik heb gehoord dat dat Amerikaanse toestanden zijn. Met clowns, schmink, luchtkussens, etc.

In Nederland loopt iedereen met een mobieltje: hoe is dat in Bali? 

Bijna iedereen heeft een mobieltje hier. Zelfs veel locals hebben tegenwoordig al een smartphone.

Heb je een bepaalde visie op de opvoeding? Hoe is dat in het algemeen in Bali?

Wij vinden regelmaat, structuur en consequent zijn heel belangrijk. Dat zijn 3 dingen die ze hier helemaal niet kennen!

Mensen eten wanneer ze trek hebben, slapen wanneer ze moe zijn (overal waar je je maar kunt bedenken…) En kinderen worden ontzettend vrij gelaten. Echt totaal anders dan wij het doen. Kinderen blijven vaak ook net zo lang op ’s avonds totdat hun ouders naar bed gaan en ze slapen nooit op een eigen kamer. Dat Thijs en Isa een eigen kamer hebben, vinden de mensen hier zoooo gek.

Wat zijn voor jou de grootste verschillen tussen Bali en Nederland? 

Er is een enorm cultuurverschil met Nederland. Waar wij het moeilijkst aan kunnen wennen is het ongeorganiseerde. Mensen kijken vaak maar één stap vooruit. En het lijkt wel alsof ze alles voor het eerst doen. Als ik naar de Makro ga en spullen koop die ik thuis wil laten bezorgen, kijkt het meisje van de delivery mij altijd aan alsof ze het nog nooit eerder heeft gedaan. Alles gaat dan ook enorm langzaam, wat voor ons weer heel frustrerend is.

Gezichtsverlies

Of de schande van gezichtsverlies! Als je een afspraak hebt met bijvoorbeeld een reparateur om 9 uur en hij is er rond 11 uur nog niet, dan ga je eens bellen. Hij zegt dan: 'Ik ben er over vijf minuten.' Vervolgens komt hij om 16 uur aanzakken. Als je vraagt: 'Waarom heb je niet even gebeld?' is het antwoord heel simpel: ‘Dat is onbeleefd’. Als ik probeer uit te leggen dat wij het onbeleefd vinden om 7 uur te laat te komen, zonder even te bellen, snapt hij dat echt niet.

Onwetendheid

Of de onwetendheid soms. Ons Balinese buurmeisje is net zo oud als onze Thijs. Ze praat geen Engels. Toen de buurman Engels tegen haar begon te praten vond zijn vrouw dat heel raar. De buurman zei: ‘Maar Thijs spreekt toch ook Engels, dan moet onze dochter dat toch ook kunnen leren?’ Haar antwoord was: ‘Ja maar dat komt omdat Thijs kaas eet, en onze dochter rijst’. Ik moest hard lachen toen hij dat zei. Maar het bleek geen grap. Ze denken echt dat dat zo is.

Vriendelijk en open

Wat mij aanspreekt aan Bali is de vriendelijkheid en de openheid van de mensen. Het is zo’n vriendelijk eiland! Het Hindoeïstische geloof draagt daar ook aan bij. Ik vind het heel bijzonder om een beetje deel uit te kunnen maken van deze cultuur en te leren over het Hindoeïsme en alle gebruiken/ceremonies die daar bij horen.

Wat kan Nederland van Bali leren, en andersom? 

Nederlanders kunnen van Balinezen leren om meer openheid, vriendelijkheid en respect naar elkaar te tonen. En niet zo snel te oordelen over alles en iedereen. Bali kan van Nederland heel wat leren op het gebied van milieubewustzijn. Mensen zijn zich nog steeds lang niet bewust van de schade die al het plastic en afval aanricht.

Is het moeilijk/makkelijk te integreren met de lokale bevolking? Wat doe je om te integreren? 

Ik moet eerlijk zeggen dat we voornamelijk expat vrienden hebben. Maar met onze buren gaan we wel heel goed om. Isa brengt met de nanny veel tijd door bij de buren en is denk ik het meest ingeburgerd van ons allemaal. Als wij met z’n vieren op de scooter over het eiland crossen voel ik me wel goed ingeburgerd trouwens.

Heb je last van heimwee? Zo ja, hoe ga je daarmee om? 

Tot nu toe mis ik Nederland helemaal niet. Wat we wel heel erg missen zijn vrienden en familie. We skypen regelmatig met mensen uit Nederland, dat helpt wel! Afgelopen zomer hebben we veel bezoek gehad uit Nederland! Het is heel leuk om mensen uit Nederland ons leven hier te laten zien. Via Facebook en Whatsapp blijven mensen op de hoogte van wat we hier doen, en andersom. In juni volgend jaar komen we voor 3 weken weer naar Nederland. Ik kijk er nu al naar uit om iedereen weer te zien!

Heb je tips voor mensen die willen emigreren? 

Als je de wens hebt om in het buitenland te wonen, twijfel niet langer en ga kijken hoe je het kunt regelen! Ook al is het maar tijdelijk, zoals wij doen. Toen wij op wereldreis gingen waren de beslissingen die genomen moesten worden makkelijker, dan nu met twee kleine kindjes. Je hebt er een verantwoordelijkheid naar hen toe bij. Maar als je het goed voorbereid en geen onbezonnen plannen hebt, dan is het een prachtig avontuur!

Hoe verdienen jullie als Digital Nomads nu je geld? 

Peter werkt nog voor een aantal klanten uit Nederland. Hij maakt apps en websites. Maar we proberen ook vooral ons eigen geld te verdienen. We hebben bijvoorbeeld een vergelijkingssite opgezet waar we prijzen van Barbie’s vergelijken). Je kunt hier elke dag de goedkoopste Barbie producten vinden.

Peters nieuwste project is Moustag (moustag.com). Er vindt helaas steeds meer criminaliteit plaats met informatie die mensen op hun bagagelabel hebben staan. Wij hebben een pasje ontwikkeld waar geen persoonlijke informatie opstaat, maar door middel van het scannen met je telefoon te traceren is. Een eigentijds ‘lost and found systeem’ met nog veel meer extra mogelijkheden zoals een hippe travellog.

Ik ben zelf bezig met het exporteren van hele gave vintage sloophouten tekstborden naar Nederland. Daarnaast blog ik op digitalnomad.nl en ben ik begonnen met het bundelen van al onze kennis en ervaring over Bali met kinderen op een nieuwe site balimetkids.nl.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, zitten we niet alleen maar met een cocktail op het strand. Wel veel….maar niet altijd ;-)

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Sunday, October 19, 2014

Emigratie naar Noorwegen: in uitvoering!

0
emigratie noorwegen
Op haar blog Valhalla vertelt vertelt Valhalla over haar emigratie naar Noorwegen.

Half augustus lieten Valhalla, haar man en kinderen Nederland achter zich. Op zoek naar een eenvoudiger, rustiger leven.

Ter plekke zochten ze een huis, dat ze inmiddels gevonden hebben. Naar een baan zijn ze nog op zoek.

Dit is dus echt een emigratie in uitvoering!

Vind je het leuk om te lezen over het leven van een nieuwbakken emigrant in Noorwegen, lees dan haar blog!

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Monday, October 13, 2014

Is emigreren duur?

0
Is emigreren duur?


Je zou zeggen dat emigreren simpelweg een kwestie is van je huis verkopen. Je spullen inladen, en je schepen en bruggen achter je verbranden.

Een verhuizing binnen Nederland kost gemiddeld 1250,-. Dat valt nog mee. Maar bij een verhuizing naar het buitenland, komen meer kosten kijken.


Emigreren: aan welke kosten moet je denken?


Hier onder een overzicht van mogelijke emigratie kosten

  • Verblijfsvergunning regelen 
  • Huisdieren: Europees Dierenpaspoort aanvragen bij dierenarts. Inenting tegen hondsdolheid, identificatiechip of tatoeage laten aanbrengen.
  • Internationaal uittreksel geboorteregister van alle gezinsleden laten maken.
  • Internationale verzekering afsluiten als alternatief voor de Nederlandse ziektekostenverzekering. Dit is nodig omdat bij emigratie meestal je Nederlandse zorgverzekering vervalt.
  • Afhankelijk van het land van bestemming heb je vaccinaties nodig.
  • In het jaar dat je emigreert ben je deels binnenlands en deels buitenlands belastingplichtige. Dat laatste betekent dat je in het buitenland woont, maar in Nederland nog inkomen hebt. Zoals werk, uitkering, woning of spaarrekeningen. Na dit jaar moet je een M-biljet invullen.
  • Kosten notaris: dingen als erfrecht en successierecht zijn in elk land anders geregeld. Het is daarom slim om je goed te laten voorlichten en adviseren door een notaris.
  • Nederlandse post laten doorsturen. TNT rekent hier 299,95 per jaar voor! 
  • De verhuizing van je spullen.  Binnen de EU kun je je spullen gewoon vrij vervoeren. Buiten de EU krijg je te maken met invoerrechten en formaliteiten bij de douane. Je spullen verhuizen via een zeecontainer is goedkoper dan met vliegtuig.
  • Vliegtuig tickets.
  • Auto invoeren in buitenland of daar een nieuwe kopen.
  • Huis huren of kopen in het buitenland.
  • Taalcursus als voorbereiding op het nieuwe land.
  • In landen buiten de EU worden soms nieuwe en extra documenten gevraagd. In sommige gevallen moet je zelfs een advocaat inhuren om dit te regelen.

Er komt dus heel wat kijken bij een emigratie! 

Wat kost een emigratie nou precies?

Het is lastig om hier een eenduidig antwoord op te geven. Het hangt af van waar je heen gaat, hoeveel spullen je meeneemt, of je huisdieren meeneemt etc. Wanneer je door je werkgever wordt uitgezonden, zul je minder kosten hebben dan wanneer je op eigen initiatef vertrekt.

Toch hebben we een poging gedaan! Op internet vonden we enkele bedragen. 

Een full service emigratie naar Zweden kost gemiddeld 7000 tot 9000 euro. Voor de huur van een zeecontainer met spullen naar Australië kom je al gauw aan de 10.000. Ook vonden we een som van 25.000 aan totale emigratiekosten voor een gezin met twee kinderen.

N.B. we hebben deze bedragen niet kunnen controleren. Heb jij ervaring met emigratiekosten? Dan nodigen we je van harte uit om een comment over emigratie osten achter te laten!

Besparen op je emigratie?


Je kunt natuurlijk proberen om de kosten van je emigratie zo laag mogelijk te houden. Maar doe dit wel verstandig. Moet je nog nieuwe spullen aanschaffen? Zoek dan naar kortingscodes op internet. Dat kan veel geld schelen! Op Flipit.com kun je zelfs aangeven in welk land je kortingscodes zoekt!

Ook kun je een verhuiswagen of container delen met andere emigranten. Zo halveer je de kosten.

Je kunt besparen op je emigratie door alles zelf te regelen. Maar vergis je niet. Bij het verhuizen van je spullen komt veel kijken. Zoals verzekeringen, papierwerk en formaliteiten bij de douane. Een verhuisbedrijf met buitenlandse ervaring wéét wat er allemaal geregeld moet worden. Uiteindelijk ben je dus misschien zelfs wel goedkoper uit als je het laat doen. Vraag wel verschillende offertes aan.  

Conclusie


Bij een emigratie komt heel wat kijken. Een verhuizing naar het buitenland is een stuk duurder dan een binnenlandse verhuizing. En als je naar een land buiten de EU emigreert, wordt het nog weer wat duurder.

Dit komt vooral door de papierwinkel er om heen.

Heb jij ervaringen met de kosten van een emigratie? Deel die in de comments!


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Sunday, October 5, 2014

Een jaar tussen de Chinezen

0

een jaar tussen de chinezen
In een jaar tussen de Chinezen beschrijft Jaap Pijpers (1983) over zijn jaar in de stas Ningbo in China. Helaas is het boek erbarmelijk slecht geschreven. En Pijpers heeft het bewust niet geredigeerd, uit angst de authenticiteit van zijn tekst aan te tasten... Hij heeft alleen de typefouten er uit gehaald. En dat is te merken.

Het boek is dan ook niet door een reguliere uitgeverij op de markt gebracht, maar in eigen beheer.

Jammer, want het gegeven is zonder meer interessant.

Een jaar tussen de Chinezen: interessante observaties


We zetten enkele interesssante observaties van Pijpers over Ningbo op een rijtje

  • De eBike is er heel populair.
  • Chinezen zijn verlegen.
  • In razend tempo worden hele steden uit de grond gestampt in China. Maar vaak met een gebrekkige uitvoering en planning. Zo beschrijft Pijpers hoge woontorens in kale vlaktes, waar geen enkele weg naar toe loopt.
  • Integreren in Ningbo is vrijwel onmogelijk. Niet alleen vormt de taal een bijna onmogelijke barrière. Ook voelen de Chinezen zich zwaar geïntimideerd door Westerlingen. Dat maakt een gelijkwaardige relatie vrijwel onmogelijk.
  • Vanaf een jaar of 7 hebben Chinese kinderen nauwelijks meer vrije tijd. Schooldagen duren tot een uur of zes, en thuis moet huiswerk gemaakt worden. Ook het weekend biedt geen soelaas. Want dat is volgepropt met allerlei bijlessen.Chinese ouders zijn namelijk ontzettend ambitieus als het om hun kinderen gaat. De verwachtingen zijn huizenhoog.
  • Ondanks de keiharde discipline vanaf hun zevende, worden Chinese kinderen tot die tijd tot op het bot verwend. Ouders behandelen ze als kleine keizers, en geven hun kinderen alle speelgoed dat ze zich wensen. Dit leidt tot spuugvervelende, verwende kinderen.
  • In de stad Ningbo is het de gewoonte om in het openbaar te spugen.
  • De verkeerssituatie in Ningbo is levensgevaarlijk.

Conclusie over Een jaar tussen de Chinezen


Een jaar tussen de Chinezen is slecht geschreven. En dat gaat helaas ten koste van het interesante verhaal van een Nederlander die een jaar in China woont.

Praktische informatie Een jaar tussen de Chinezen


Een jaar tussen de Chinezen is voor 15,95 te koop bij bol.com.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Saturday, September 20, 2014

Gelukkig hebben we Skype

0
Gelukkig hebben we Skype
Gelukkig hebben we skype van Ellen De Vriend leest als het boek Ik mis alleen de Hema.

Maar het biedt nog iets extra's: naast de verhalen van de emigranten kun je namelijk ook de verhalen en ervaring van de achterblijvers lezen.

Veel aandacht voor de emotionele beleving


Er is veel aandacht voor de emotionele beleving van zowel de emigranten als de familie die in Nederland achterblijft. Ook is het interessant om te lezen hoe verschillend die is. Sommige emigranten waren zich zeer bewust van de emoties die hun vertrek opriepen, anderen juist helemaal niet.

Ook is er veel aandacht voor wat de afstand doet met het onderlinge contact. Voor de meerderheid is het contact toch wat afstandelijker geworden. Een kleine groep vindt juist dat het contact nu intensiever is.

De emigratielanden zijn o.a. Noorwegen, Afrika, Japan, Frankrijk, Duitsland, Bolivia etc.

Praktische informatie


Gelukkig hebben we skype is voor 16,95 te koop bij bol.com en is beslist de moeite waard. Het is interessant als voorbereiding op een emigratie en biedt een klein kijkje in het dagelijks leven in een land.

Daarnaast is het interessant voor achterblijvers, die worstelen met verdriet en gevoelens van rouw. Voor hen zal dit boek veel herkenning en erkenning bieden.

Websites in het boek


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Sunday, September 14, 2014

Emigreren: als het niet lukt

0
emigratie
Frederique in Split (Kroatië)
Een baby krijgen om een kwakkelende relatie te redden is geen goed idee. Sterker nog, het kan de laatste doodsklap zijn. Hetzelfde geldt voor emigreren.

Dat ondervond Frederique aan den lijve. Ze emigreerde met man en drie kinderen naar Frankrijk, en daarna volgde nog een half jaar in Kroatië.

Maar inmiddels is ze weer terug in Nederland. Als alleenstaande moeder in Den Haag.

Over Frederique


Voor de emigratie werkte Frederique elf jaar lang als freelance modestyliste gewerkt. Tegenwoordig werkt ze als tekstschrijver. Daarnaast schrijft ze samen met haar dertienjarige dochter  een blog op http://www.srsck.com.

Dit is haar verhaal.

Wanneer had je emigratieplannen? 

De eerste keer dat ik wilde emigreren was in mijn studententijd. Ik heb toentertijd ook twee jaar in Frankrijk gestudeerd.

Daarna, toen ik terug was in Amsterdam, ging alles vrij snel: een baan waar ik van hield, een huwelijk, mijn eerste kind en een koophuis. Ik dacht niet meer aan emigreren.

Tot 2007. Na de geboorte van mijn derde kind begon het weer te kriebelen. Ik wilde de kinderen iets anders bieden. Meer natuur, meer buitenleven, meer zon :)

Hoe bereidde je je voor?

Ik wist dat ik wilde emigreren, maar ik wist niet zo goed waarheen. Mijn toenmalige man en ik besloten daarom om er in 2008/2009 een jaartje tussenuit te gaan. Bepaalde landen wat beter te leren kennen. De kinderen waren nog klein. Het leek ons een ideaal moment voor onze 'zoektocht'. Een klein jaar reden we rond door Europa en het Midden Oosten.

Hoeveel tijd zat er tussen het idee om te emigreren en het moment dat je vertrok uit Nederland?

Tussen het moment dat ik ging zitten en tegen mijn toenmalige man zei: 'Zullen we gewoon weggaan? Weg uit Nederland?' en het moment dat we gingen zat 3 maanden.

Doordat ons huis tien keer sneller werd verkocht dan verwacht was onze voorbereiding niet optimaal! Binnen twee weken waren we het al kwijt. We vertrokken in een chaotische periode. Ik heb eigenlijk alleen de scholing van de kinderen en de ziekteverzekering geregeld. De rest heb ik achteraf pas gedaan, toen we al in Frankrijk waren.

Waarom emigreerde je?

Mijn voornaamste reden om te vertrekken waren mijn kinderen. Ik dacht dat het beter voor ze zou zijn. Dat ik ze op een andere plek een mooiere toekomst kon bieden.

Andere overwegingen om te emigreren waren:

  1. Ik verlangde naar ruimte en een buitenleven, in plaats van iedereen in zijn of haar eigen kleine luciferdoosje binnen.
  2. De drukte en onveilige sfeer. Nou woonden we ook wel  midden in het uitgaanscentrum van Amsterdam boven een restaurant en tegenover een discotheek.
  3. Het haast/stress/veel-werk-uren-klimaat waar we in vastzaten .
  4. De vierde reden was een hele slechte reden... Mijn toenmalige man en ik waren namelijk op dat moment niet gelukkig. En ik dacht dat een nieuw begin in een nieuwe omgeving wel even de hele boel zou oplossen. Think again! 

Waarom juist naar Frankrijk en Kroatië?

Mijn hart wilde naar Kroatië, maar mijn verstand zei Frankrijk. Frankrijk kende ik al, en ik spreek de taal vloeiend. Mijn ex-man spreekt ook best goed Frans, en de kinderen zouden het makkelijker leren dan Kroatisch dachten we. Bovendien wisten we hoe hoog de werkeloosheid in Kroatië was. Dus alles bij elkaar leek Frankrijk verstandiger en makkelijker. Daarnaast is er gewoon zo'n romantisch beeld van Frankrijk, vooral dat stukje, lavendelvelden, verse stokbrood, iedereen blij, einde problemen, zoiets :)

Uiteindelijk werden het beide landen. We hebben eerst 1 jaar in Zuid-Frankrijk gewoond en daarna nog 6 maanden in Kroatië.

Hoe woonde je daar?

Zoals gezegd werd ons huis in Amsterdam veel sneller verkocht dan verwacht. Binnen twee weken! We huurden daarom vanuit Nederland een vakantiewoning voor twee weken, in een dorp waar we nooit geweest waren, maar wel in de regio die we kenden en wilden. Dat gaf ons de tijd om ter plekke alles te regelen.

We vonden daar een huurhuisje in het dorp. Een klein huisje met een kleine tuin op loopafstand van de dorpsschool. Het was niets bijzonders, maar wel precies wat we in gedachte hadden. In Kroatië woonden we in een appartement zonder buitenruimte. Het lag in het centrum van Split, en op drie stapjes lopen van zee. Split kende ik goed.

Hoe was de overgang Nederland -Frankrijk?

De overgang naar Frankrijk was voor mij heel fijn. De kinderen leerden de taal snel, maakten snel vriendjes en speelden veel buiten. We leefden veel dichterbij de natuur dan in Nederland. Dat had zeker zijn charme.

Mijn levenstempo werd rustiger. In Amsterdam holde ik constant van hot naar her. In Frankrijk leefden de mensen in een ander tempo. Heerlijk. Als ik zo terugkijk was de overgang voor ons gezin niet moeilijk. Het verliep natuurlijk, alles was nog mooi, we kregen een warm welkom van de mensen in het dorp. Het voelde als een perfect nieuw begin.

Van Frankrijk naar Split
Overgang Frankrijk - Kroatië

De overgang naar Kroatië een jaar later verliep eigenlijk ook prima. Ik denk dat het begin overal fijn voelt omdat je ervoor gekozen hebt en ervoor gaat op dat moment. De administratie en instanties in Kroatië daarentegen waren echt hel op aarde.

Was het moeilijk/makkelijk om te integreren?

In Frankrijk was integreren makkelijk. De combinatie van de kinderen die taal snel oppikten en dat ze op een Franse school zaten zorgde ervoor we snel andere ouders leerden kennen. Bovendien was het een klein dorpje: slechts 1000 inwoners. Dus als je er eenmaal doorheen komt dan hoor je er ook echt meteen helemaal bij.

Integreren in Kroatië is lastiger

In Kroatië was het veel moeilijker integreren. Dat is in de zes maanden dat we er woonden niet echt gelukt. De taal vonden we moeilijk, en we woonden in een grote stad dus het contact was minder snel gelegd. Bovendien zaten de kinderen niet op een Kroatische school.

Toch was het contact wel gelegd na een tijdje. De mensen daar vonden het echt leuk als ze merkten dat we bezig waren met de taal leren.

Hoe vond je het leven daar?

Heerlijk. In Frankrijk genoot ik er van dat ik zo dichtbij de natuur stond. De ene week was alles rood, overal klaproos velden, de andere week was alles geel. Klaprozen hadden plaatsgemaakt voor zonnebloemvelden. Vervolgens stond overal kersenbloesem in bloei. De kinderen plukten kersen onderweg naar school. Heel fijn.

Ik miste de geneugten van de stad in Frankrijk

Wat mij wel zwaar viel na een tijd was hoe klein het was. Als je naar een museum wilde of naar de film, zoiets, dan moest je minstens 25 kilometer rijden. Hetzelfde gold voor een ziekenhuisbezoek of een wat groter supermarkt. Iedereen deed daar alles met de auto. Voor iemand die gewend is aan het enorme aanbod in Amsterdam en die nog geen vijf minuten hoeft te lopen voor wat dan ook, was dat echt even wennen. Of beter gezegd, het wende niet.

Kroatië was mijn droom

Kroatië daarentegen was mijn droom. We woonden in Split. Een stad met de voordelen maar niet de nadelen van een stad, omdat het een klein stadje is. Bovendien lag het aan zee. Elke ochtend begon mijn dag met zicht op een heldere blauwe zee. Ik denk dat er niets mooiers bestaat.

Hoe zag een typische week daarginds er uit voor jou?

Net als in Nederland gingen de kinderen naar school en werd er gewerkt. Maar de omstandigheden waren anders. Ik werd zowel in Frankrijk als in Kroatië bijvoorbeeld vroeg wakker, uit mezelf. De zon scheen, de lucht was blauw en ik had energie.

Ons ritme in Frankrijk

In Frankrijk hadden de kinderen weliswaar veel langer school maar  ze aten ook veel later en bleven langer op. Het ritme was echt anders.

Ons ritme in Kroatië

In Kroatië kregen de kinderen particulier les van een Franse juf dus dat verliep anders.

  • 's Ochtends kregen ze twee uur les van mij
  • Pauze
  • Les van de juf. 
  • Om 14 uur klaar met school
  • Lunch
  • 16 uur naar het strand


Elke dag gingen we naar het strand, weer of geen weer. Het was meestal wel weer ;)

emigreren
Elke dag naar het strand in Split
Je bent nu weer terug in Nederland: wat was de reden dat je terug kwam?

Ah, de reden dat we terug zijn. Weet je nog dat ik bij de redenen van onze emigratie vertelde dat een van de redenen niet de goede was? Ons huwelijk ging niet goed. Wij hadden gehoopt dat de emigratie, het nieuwe begin, ons huwelijk zou redden. Niets bleek minder waar.

Onze verschillen werden alleen maar duidelijker, en uiteindelijk barstte de bom. Voor de kinderen besloten we om zo dicht mogelijk bij elkaar te blijven wonen. Dus niet de een in Nederland, en de ander in Kroatië.

Dat is de reden geweest dat we terugkwamen.

Hoe was het om weer terug te komen in Nederland? Hoe voelde dat?

Het voelde alsof we hadden gefaald. Voor de kinderen was het ook niet makkelijk. Terugkomen naar Nederland, een nieuwe school (want we vielen in een ander postcode gebied) en een scheiding. Ik kon moeilijk nieuw werk vinden, en we kregen moeilijk een woning.

We hadden ons huis verkocht, en ik had mijn sociale woning al veel eerder teruggegeven aan de gemeente toen we een huis kochten. Dus ik had 0 jaar woonduur, en kreeg daarom geen sociale woning.

Ook kon ik geen voorrang op de woningmarkt krijgen. Daarvoor moet je namelijk minstens twee jaar in de gemeente wonen. En wij waren net anderhalf jaar weggeweest.

Hoe lang duurde het om weer thuis te zijn in Nederland?

Om een lang verhaal kort te maken: ik had geen inkomen en geen huis meer, en kreeg geen hulp vanuit de gemeente. Binnen één schooljaar verhuisden we vier keer van tijdelijke woning naar tijdelijke woning. Aan het eind van het schooljaar verhuisden we van Amsterdam naar Den haag omdat het daar makkelijker was om een woning te vinden.

Mini emigratie: van Amsterdam naar Den Haag

Die verhuizing voelde als een mini emigratie! We kenden namelijk niemand in Den Haag, en de kinderen moesten weer naar een nieuwe school.

Maar inmiddels zijn de kinderen hier helemaal gelukkig. Ze zouden niet meer weg willen. Mijn dochter zei een paar weken terug:

 'Mama we zochten toch naar de perfecte plek? Is dat uiteindelijk toch mooi gelukt he?'

Dat was een mooie troost dat ze dat zo ervaren had.

Zou je je emigratie achteraf anders aanpakken? 

Ja en nee. Het was verstandiger geweest om niet te emigreren. Dan woonden we nu nog in ons huis in Amsterdam, en had ik nog een goede baan. Dan hadden we alle ellende van de moeilijke terugkeer niet gehad.

Aan de andere kant zou ik die ervaring voor geen geld willen missen. We hebben tijdens onze emigratie veel gezien, veel geleerd, veel mensen ontmoet en herinneringen opgebouwd die niemand ons meer afneemt.

Wat zou je mensen met emigratieplannen aanraden?

Als je huwelijk aan een zijden draadje hangt is het niet het beste idee om te gaan emigreren ;) En verder is de taal erg belangrijk. Begin alvast de taal te leren voordat je gaat emigreren.

Zou je ooit nog weer willen emigreren? Zo ja, waar naar toe?

Ja. Wanneer de kinderen op zichzelf gaan wonen, ga ik weer naar Kroatië :)

Wat heb je geleerd van je emigratie?

Als jij je openstelt en je verdiept in de taal en in de cultuur dan wordt je snel geaccepteerd. Emigreren is een verrijkende ervaring is, zowel voor jezelf als voor je kinderen. Mijn kinderen vonden het erg leuk om mee te maken. Mijn kleinste was zelfs al plannen aan het maken voor ons volgend land. Hij wilde naar Hong Kong emigreren :)

Wil je meer lezen van Frederique?

Bezoek dan haar blog!


Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Saturday, September 6, 2014

Chinagirl: roman over emigratie naar China

0
Chinagirl van José Vriens is romantische fictie over een emigratie naar China.

Het gaat over de Nederlandse Bart en Eva, die vanwege Barts werk emigreren naar China. Beijjing om precies te zijn. Zoals ook vaak in het echte leven gebeurt, geeft Eva haar werk op om haar man te volgen.

Chinagirl is een eenvoudig geschreven damesroman, maar er staan wel wat leuke feiten over het leven in China in. We zetten er een aantal voor je op een rijtje.

China volgens José Vriens


  • In Beijing hebben supermarkten bewakers.
  • In Beijing wordt veel getoeterd in het verkeer: als je namelijk iemand aanrijdt, maar je toeterde, ben je niet schuldig als er een ongeluk gebeurt.
  • Er is veel smog in Beijing.
  • Er staan enorme wolkenkrabbers. Van 30 verdiepingen en hoger. 
  • Hutongs zijn traditionele ommuurde oude straatjes in het stadscentrum. Hier wonen gezinnen in vaak niet meer dan één of twee kamers onder armoedige omstandigheden.
  • Voor een appartement betaal je zo 1800 euro per maand.
  • Voedsel, kleding etc. zijn juist relatief goedkoper.
  • Er wordt veel fruit gegeten
  • Elke paar minuten rijdt er een trein, en het open vervoer is goedkoop én stipt!
  • Pinyin: Chinees in leesbare letters
  • In Beijing is het de gewoonte dat getrouwde stellen bij de familie van de man gaan inwonen. Zij zorgen dan voor de kinderen terwijl de ouders werken.

Praktische informatie


Chinagirl is voor 13,99 te koop bij bol.com.

Read More »

Sunday, August 31, 2014

Ciska in Calgary (Canada)

0
Na een bezoek aan Calgary kwam Ciska's man Corné vol enthousiasme thuis. Dus toen Corne's baas vroeg of ze een paar jaar naar Calgary zouden willen was de keus snel gemaakt.

Inmiddels woont het gezin alweer 6 maanden in Calgary.

Ciska is 34, en ruim 12 jaar getrouwd met Corné. Toen ze kinderen kregen gaf Ciska haar baan in de makelaardij op, om fulltime voor ze te gaan zorgen. Inmiddels hebben ze drie zonen: Pim (10), Bram (7) en Luuk (bijna 2).

Dit is Ciska's verhaal!

Emigratie: voorbereiding

'Toen Cornés baas zijn vraag gesteld had, zochten we op internet van alles over Calgary op. Daarna vertelden we voorzichtig onze oudste zoon Pim dat we misschien naar Calgary zouden verhuizen. Pim reageerde in eerste instantie boos. De volgende dag lichtten we zijn broer Bram in. Die reageer gelukkig iets enthousiaster. We vertelden ze het bewust apart, zodat ze elkaar niet zouden beïnvloeden in hun reactie.

In oktober 2013 gingen we een weekje naar Calgary om te kijken hoe het leven daar is. En of wij onszelf daar zagen wonen. Op het moment dat het vliegtuig boven Calgary hing wist ik het eigenlijk al.

Overgang Nederland - Calgary


De overgang van Nederland naar Calgary is mij enorm meegevallen. Het leven bevalt, tot nu toe, prima. Alles is veel relaxter en vriendelijker dan in Nederland.

In het begin moest ik enorm wennen aan het feit dat iedereen zo relaxt is. Want dit houdt ook in dat als je iets met iemand afspreekt diegene gerust een half uur of een uur later komt. En als je iets wilt regelen met bijvoorbeeld je verzekering kan dat best even duren. Want als de werkdag afgelopen is en ze geen tijd hebben gehad voor mijn dossier, dan is er morgen weer een dag....

Wat mij vooral opvalt is dat mensen hier niet klagen of roddelen. Daardoor wordt je zelf ook veel relaxter. Als ik in Nederland in de rij stond bij de Albert Heijn, met drie mensen voor me, dan dacht ik: 'Kan er geen kassa bij?' Hier zeurt niemand. Ook niet als er 4 of 5 mensen voor hen in de rij staan. Ik nu dus ook niet meer. Wat een verademing.


Hier wonen wij!

Hoe we hier wonen


We wonen in een prachtig vrijstaand huis. Dat is hier heel gewoon. We kozen bewust voor een nieuwbouwwijk omdat daar, in het algemeen, veel kinderen wonen. Dat maakt het integreren een stuk makkelijker.

Het bevalt ontzettend goed. De kinderen vinden het geweldig. We wonen direct aan een speeltuin/park, en ze hebben al volop vriendjes en praten al een aardig mondje Engels. Wonderbaarlijk hoe snel dat dat gaat.

Moederen in Calgary


Het leven als vrouw of moeder vind ik hier niet anders dan ik Nederland. Wel merk ik dat we als gezin, nu al, veel hechter zijn geworden. Je bent veel meer met elkaar bezig, en we doen hier veel meer met ons gezin dan in Nederland. Als we onze wijk uitrijden kunnen we, als het helder weer is, de Rocky Mountains zien. En binnen anderhalf uur zitten we er middenin. Echt prachtig.

Ook hier hebben wij ervoor gekozen dat ik thuis ben bij de kinderen. Ik heb een werkvergunning, maar ik heb tot nu toe helemaal de behoefte nog niet om te gaan werken. Ik haak ontzettend graag en heb al veel haakprojecten af. Het is zo rustgevend, en heerlijk om te doen. Zo heb ik voor een vriendin die bevallen is van een meisje een super schattige poncho met bijpassend mutsje gehaakt. En voor Pim en Bram een heerlijke deken om in de wintermaanden lekker onder te kruipen. In Nederland had ik daar allemaal veel minder tijd voor.

Een dag in het leven in Calgary


Een standaard dag zien er bij ons als volgt uit, voor zover je over standaarddagen kan spreken.

Iedere school in Calgary begint op zijn eigen tijd. De school waar Pim en Bram naartoe gaat begint om 8.17 uur en om 7.53 uur worden ze door de schoolbus opgehaald. Dit vinden ze ontzettend leuk, zo’n echte gele schoolbus net als in de films. 


  • We staan rond 6.50 uur op, waarna we ons wassen, tanden poetsen en aankleden. 
  • Daarna gaan we met het hele gezin ontbijten en maak ik ondertussen de lunch klaar voor Pim en Bram, want die eten op school tussen de middag. Dat vinden ze erg gezellig, want iedereen blijft over. 
  • Corné vertrekt rond 7.40 uur om naar zijn werk te gaan. 
  • Als Pim en Bram met de schoolbus weg zijn ruim ik de boel op, maak ik schoon en ga ik daarna boodschappen doen of naar een coffeedate met een vriendin. Het is hier niet gebruikelijk om met iemand thuis af te spreken. Dit gebeurt vooral bij de Tim Hortons of bij de Starbucks. Daar moest ik wel even aan wennen, want ik vind het veel gezelliger om bij iemand thuis af te spreken. Zeker als ik Luuk bij me heb. Die kan toch wat makkelijker spelen bij iemand thuis dan in een drukke coffeeshop. Gelukkig heb ik hier ook een aantal Nederlandse vriendinnen en spreken we regelmatig, lekker Hollands, bij elkaar thuis af om koffie te drinken. 
  • Om 15.00 uur komen Pim en Bram weer uit school. Dan drinken we iets en spreken de schooldag door. Daarna begint Pim aan zijn huiswerk, en gaat Bram buiten spelen, puzzelen of spelen we samen een spelletje.
  • Rond 17.15 uur begin ik aan het eten. 
  • Rond 18.00 uur zorg ik dat het eten klaar staat. Corné kan zo aanschuiven. De avonden zijn tot nu toe erg rustig. Alleen Pim sport, en Bram weet nog niet zo goed wat hij wil. Hij gaat binnenkort op sportsball.
  • Rond 19.30 uur gaan Bram en Luuk naar bed en 
  • Om 20.30 uur gaat Pim naar bed. Daarna is de avond voor onzelf.

Zwemles in Calgary 


Waar ik ontzettend blij mee ben is dat Bram vlak voor ons vertrek naar Calgary zijn zwemdiploma in Nederland nog heeft gehaald. Dat is hier namelijk compleet anders heb ik mij laten vertellen. Hier starten ze bijvoorbeeld niet met de schoolslag, maar met borstcrawl! En pas bij 'Swimmer4' leren ze daadwerkelijk zwemmen.

Daarnaast moeten kinderen onder de 7 jaar altijd op armslengte van een volwassene blijven in het zwembad. Ongeacht of ze een zwemdiploma hebben. En kinderen mogen pas alleen naar het zwembad als ze ouder zijn dan veertien.


Walkie Talkies in plaats van smart phones!


Hier hebben veel kinderen een Walkie Talkie. Die hebben de meeste gezinnen hier voor het wandelen in de bergen om contact met elkaar te houden. Ze hebben meestal een bereik van wel 23 km. Dat is een stuk makkelijker en goedkoper dan een mobiel.

Prepaid in Canada is niet hetzelfde als prepaid in Nederland. Hier koop je een kaart van 20 dollar, maar die gaat maar een maand mee. En als je niet opwaardeert vervalt al binnen enkele maanden je nummer en moet je als het even tegenzit weer een nieuwe simkaart kopen. Daarnaast betaal je hier ook als je gebeld wordt. Dus het is niet aantrekkelijk veel te bellen.


Kinderen krijgen hier alles


Wat ons ook enorm is opgevallen, en dat is voor ons dan het enige minpunt aan Calgary, is dat kinderen hier werkelijk alles hebben en krijgen. De kinderen worden erg vrij opgevoed. En dat merk ik als er Canadese vriendjes spelen. Ze vragen om drinken, snoep en zijn over het algemeen erg druk.

Ik probeer mijn kinderen in ieder geval nog beleefd op te voeden en dat ze altijd netjes: 'Ja, alstublieft,' of 'Nee dank u wel,' zeggen. En ik wil dat als ze dorst hebben altijd netjes vragen of ze alstublieft iets mogen drinken. Om snoep vragen is bij ons uit den boze, dat vind ik echt niet netjes. Als ze ergens iets krijgen mogen ze het van mij zeker wel eten, maar ze mogen er niet zelf om vragen.


Canadezen kopen alles wat ze willen


Dit geldt overigens niet alleen voor kinderen. De meeste Canadezen kopen alles wat ze willen hebben. Zelfs als ze eigenlijk het geld er niet voor hebben. Wij leren onze kinderen: 'Alleen iets kopen als je genoeg geld hebt.' Wil je iets hebben en heb je niet genoeg geld? Dan eerst verder sparen. 

Maar van sparen hebben veel Canadezen, volgens mij, nog nooit van gehoord. Dit heeft misschien ook te maken met het feit dat hier totaal geen crisis is. Het is dus ook niet nodig om een buffertje aan te leggen.


Canadezen zijn open en vriendelijk


Hier in Calgary vertrouwen mensen elkaar vanaf het begin. Tot je, bij wijze van spreken bewezen hebt dat je niet te vertrouwen bent. In Nederland is dat volgens mij precies andersom. Daar moet je juist eerst bewijzen dat je te vertrouwen bent.

De mensen zijn ook veel vriendelijker. Vooral de kinderen hebben dat ervaren tijdens hun eerste schooldagen. Iedereen wilde met ze spelen, en ze stonden in het middelpunt van de belangstelling. Pesten zal hier waarschijnlijk ook wel gebeuren, maar volgens de kinderen hebben ze dat zeker nog niet gezien. In ieder geval niet zoals in Nederland.

Het is een heel fijn gevoel dat de kinderen zich zo welkom voelen. Het maakt het integreren makkelijk. Ik heb hier al een lieve leuke vriendengroep waar we regelmatig mee afspreken. Met of zonder kinderen. We hebben een Girls Night Out, een Gamenight en we zien elkaar heel regelmatig voor een coffeedate. Vervelen doe ik me hier geen moment.

Heimwee


Ik heb zelf helemaal geen last van heimwee. Ik kijk er naar uit hier nog wat jaren te blijven. Tuurlijk denk ik weleens aan de mooie grachten en de leuke terrasjes in Nederland, die je hier niet zoveel hebt. Maar echt missen, nee dat nog niet.

Wat ik soms wel eens lastig vind is dat onze familie en vrienden in Nederland ons missen

Mijn tips voor mensen met emigratieplannen


Mensen die op het punt staan om wel/niet te emigreren wil ik vooral meegeven dat ze zich verdiepen in het land waar ze terecht gaan komen. En probeer vast wat contacten te leggen zodat je al snel eens met iemand kan afspreken. Ik heb hier een lieve vriendin (ook uit Nederland) waar ik, toen het net speelde om naar Calgary te verhuizen, contact mee heb gezocht via haar weblog.

Zij heeft ons uitgenodigd toen we in oktober in Calgary waren en heeft kinderen in dezelfde leeftijdscategorie als onze kinderen. Zij heeft mij enorm geholpen en dingen uitgelegd. Ik denk echt dat het fijn is om alvast iemand te kennen in het, toch onbekende, land waar je gaat wonen. Het maakt het allemaal net iets makkelijker als je iemand hebt waar je vragen aan kuntn stellen.

Ik zou dit zelf ook heel erg graag willen doen mochten er mensen plannen hebben om te emigreren naar Canada, of een ander land. Ik weet hoe fijn het is om op honderd en één vragen antwoord te krijgen, want er komt echt veel op je af.'


Meer lezen over het leven in Canada?




Blijf op de hoogte van nieuwe posts en neem een gratis emailabonnement! Subscribe to Expat Mama by Email
Read More »

Saturday, August 23, 2014

Moederen in Noorwegen

0
In Nederland wordt vaak naar Zweden en Noorwegen gewezen als het gaat om emancipatie. Want daar is het de norm dat beide ouders buitenshuis werken.

Maar wat er meestal niet wordt bij verteld is dat in zowel Zweden als Noorwegen het óók de norm is dat één van beide ouders het eerste levensjaar thuisblijft bij de baby. Sterker nog, de meeste kinderdagverblijven nemen niet eens kinderen aan jonger dan 8 maanden.

Op de Amerikaanse website Slate.com vertelt de Noorse Else Marie Hasle over het Noorse systeem.

Hier onder de highlights!

Moederen in Noorwegen


  • In Noorwegen is het de norm dat beide ouders buitenshuis werken. Thuisblijfmoeders zijn er zeldzaam.
  • Kinderopvang in Noorwegen is goedkoper dan in Nederland. Je betaalt ± 340 euro per maand voor een fulltime plek.
  • Je kind naar het kinderdagverblijf brengen is de norm. Ieder kind heeft recht op een plekje.
  • Kinderdagverblijven zijn open van 7.00 tot 17.00.
  • De September Deadline: baby's die worden geboren voor 1 september, krijgen een plekje op de kinderopvang in de eerstvolgende augustus maand. Maar als je kind ná 1 september geboren wordt, moet je een jaar wachten. Dan kan het kind dus pas naar het kinderdagverblijf als het twee is. Door deze rare deadline krijgen ziekenhuizen veel verzoeken van vrouwen om de bevalling te laten inleiden. Zodat hun kind voor 1 september wordt geboren...
  • De kwaliteit van de kinderopvang in Noorwegen is erg goed. De focus ligt op spelen en socialiseren.
  • Je krijgt één jaar betaald ouderschapsverlof. En daarna kun je het verlengen met één jaar onbetaald ouderschapsverlof.
  • Werknemers krijgen 10 dagen vrij om voor zieke kinderen te zorgen. Werknemers met 2 kinderen krijgen 15 dagen.
  • Grootouders werken meestal ook fulltime en kunnen dus niet veel bijspringen.
  • Noorse vaders zijn heel betrokken en veel in beeld.
  • Vaders krijgen twee weken onbetaald verlof na de geboorte van hun kind.
  • Vaders kunnen ook ouderschapsverlof opnemen.

Vond je dit een leuke post? Neem dan een gratis abonnement op Expat Mama's!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Read More »

Saturday, August 9, 2014

Sharon Huisman: Nieuw Zeeland en weer terug

2
Sharon Huisman
De helft van de Nederlandse emigranten komt uiteindelijk terug naar Nederland. Sharon Huisman (34) is er daar één van. Ze verlangt naar rust en stilte en denkt die in Nieuw Zeeland te vinden.

Zij volgde haar hart, en emigreerde naar Nieuw Zeeland. En het lukte haar daar al snel om er een bestaan op te bouwen, inclusief eigen huis en een baan.

Maar na een half jaar slaat het verlangen naar huis toe.











'Wat deed ik hier, wilde ik uitschreeuwen. Waarom ben ik niet bij degene die me nodig hebben? Iedereen van wie ik houd, is in Nederland. Waar ben ik naar op zoek? Na een half jaar had ik nog geen enkel antwoord op mijn vragen gevonden.'

Vijf dagen later pakt Sharon haar koffers en keert terug naar Nederland.

En wat blijkt? Daar vindt ze alsnog de rust, ruimte en antwoorden op haar vragen die ze zocht.

Lees Sharons verhaal hier onder!

Sharons verhaal stond in Libelle nr. 29, 2014. Als er staat 'This is a blank document' is het een kwestie van wachten tot de tekst is ingeladen!






Sharon organiseert nu op maat gemaakte retraites. Je leest er meer over op haar website De wereld van Shaz.
Read More »

nRelate Posts and Homepage