In 2012 emigreerde de Britse Chris Broad van Engeland naar Japan. Hij deed dat in het kader van het Japanse JET-programma. Japan lanceerde dit project in 1987 om de beheersing van de Engelse taal in Japan te verbeteren. Chris was destijds tweeëntwintig jaar oud. Hij schreef het boek Mijn leven in Japan over zijn ervaringen en begon een succesvol youtube kanaal: Abroad in Japan.
Emigreren naar Japan met het JET-programma
Concreet betekent het JET-programma dat Engelse moedertaalsprekers op scholen in het hele land worden aangesteld om Japanse docenten die Engels geven te ondersteunen. Het is inmiddels het grootste uitwisselingsprogramma ter wereld. Jaarlijks doen er meer dan vijfduizend mensen mee, en er zijn deelnemers uit maar liefst 57 landen.
Wonen in Japan
Chris kwam terecht in de prefectuur Yamagata. Een prefectuur is een bestuurlijk onderdeel in Japan, te vergelijken met een provincie. Japan is verdeeld in 47 prefecturen. Hieronder een kaart van Japan waarop je kunt zien waar Yamagata ligt:
Chris' observaties over wonen in Japan
- Er is geen gras! In Japan is elk stukje land een rijstveld, beton of een met bos overdekte berg. Geen enkel huis in het gebied waar Chris woont heeft een gazon.
- In Japan is het niet meer dan normaal dat je je schoenen uittrekt als je ergens naar binnen gaat. Je zet ze op een rek, en trekt vervolgens je binnenschoenen aan.
- Tijdens Chris' kennismaking met de directeur van de school waar hij gaat werken, valt een enorm lange stilte. Bezorgd vraagt Chris zich af of hij iets verkeerds heeft gezegd. Maar later komt hij erachter dat lange periodes van stilte (chinmoku) in de Japanse cultuur heel gewoon zijn! Hij schrijft dat stiltes in Japan niet ongemakkelijk zijn, maar een natuurlijk onderdeel van dagelijkse interacties.
- Na de Tweede Wereldoorlog werd de mamachari fiets ontwikkeld. De doelgroep was moeders die boodschappen moesten doen met hun kinderen. De fiets heeft een laag frame en het basismodel kost maar 10.000 yen. Volgens Chris is de mamachari de meest voorkomende fiets in Japan en wordt hij beschouwd als een soort wegwerpfiets.
- In Japanse lessen wordt veel minder gediscussieerd dan in Westerse scholen. Meestal dicteert een docent simpelweg de lesstof, en als leerlingen in slaap vallen doet de leerkracht daar niets aan.
- Japanners hechten enorm veel waarde aan samenwerken als groep. Tegelijkertijd is er veel groepsdruk en angst om buiten de groep te vallen. Chris constateert dat sommige leerlingen bewust niet hun hand opsteken als ze een antwoord weten, omdat dat ze dan opvallen en dat kan leiden tot pestgedrag.
- Traditionele Japanse huizen en appartementen zijn berucht om hun gebrekkige isolatie en verwarming. Wellicht hebben ze daarom ook lage tafeltjes met een verwarming onder het tafelblad.
- In de VS is 33% van de bevolking zwaarlijvig, en in Engeland is dat 28%. Maar in Japan is slechts 3,3% van de bevolking zwaarlijvig! Dat komt enerzijds door hun relatief gezonde leefstijl, maar ook door maatschappelijke druk. Hoewel de Japanse beleefdheid hoog aangeschreven staat, strekt die zich niet uit naar je gewicht. Als je dik bent, dan kun je daar opmerkingen over verwachten. Chris constateert dat Japanners gerust dingen tegen hem zeggen over zijn gewicht waarvoor ze in Engeland zouden zijn ontslagen. Er is zelfs de Metabo-wet: bedrijven moeten elk jaar de tailleomtrek van hun personeel meten. Is die te groot dan moet het bedrijf de werknemer aanmoedigen om op afslankcursus te gaan en een plan te maken om ze weer fit te krijgen.
- Infusen zijn een heel populaire behandelmethode in Japan. Als Chris naar de huisarts gaat voor een keelontsteking krijgt hij een infuus.
- In Japan bepaalt met wie je praat, hoe je praat. Dat komt door keigo: een beleefheids spreekvorm. Afhankelijk van je plek in de hiërarchie pas je je taalgebruik aan.
- Japans gezegde: Vrouwen zijn als kerstcake. Na de 25ste wil niemand ze meer.
- Als je als buitenlander een appartement wilt huren in Japan kun je te maken krijgen met discriminatie. Dat wordt openlijk toegestaan.
Over het boek Mijn leven in Japan
Het boek bestaat grofweg uit twee delen: de periode dat Chris lesgeeft, en de periode dat hij zijn geld gaat verdienen me Youtube video's. Dat deel vond ik een stuk minder leuk om te lezen. Verder heb ik het gevoel dat het boek niet zo goed vertaald is, waardoor het soms lastig leest.
Maar al met al is het boek zeker de moeite als je het interessant vindt om te lezen hoe het is om te wonen en werken in Japan.
Mijn leven in Japan lezen?
Je vindt dit boek bij je lokale boekhandel en natuurlijk bij bol.com
Geen opmerkingen
Een reactie posten